Αχ πρωινέ μου καφέ!

Χθες, πριν ακόμη χαράξει το φως, βρισκόμουνα ξύπνιος στο καθιστικό κι΄ άκουα τις πρώτες ειδήσεις της ημέρας. Δεν ξέρω το γιατί, αλλά διακατεχόμουνα από μία πρωτόγνωρη ευφορία. Τα πάντα γύρω μου εξέπεμπαν ένα γαλήνιο φως. Μια γλυκύτατη ηρεμία με είχε καθηλώσει στον καναπέ χωρίς τη γνωστή σε μένα εφόρμηση, των χιλίων δυο σκέψεων, που, ως συνήθως, με κάνει να βρίσκομαι σε επιφυλακή και να  προτάσσω κάθε φορά χίλια δυο επιχειρήματα στην προσπάθειά μου να περισώσω την υπόληψή μου έναντι του εαυτού μου.

Ετούτο το πρωινό όμως βρισκόμουνα σε πλήρη χαλάρωση σώματος και ψυχής. Αγαπούσα τα πάντα. Τους φίλους, τους εχθρούς, τις πέτρες, τα λουλούδια και όλα τα ζώα. Ακόμη και τα γατιά .  Μαζί με όλα «τα κτήνη και τα πετεινά του ουρανού» αγαπούσα και όλα τα άτιμα γατιά, ιδιοκτησία του γείτονά μου, ο οποίος εδώ και αρκετά χρόνια τυγχάνει να είναι ένας αθεράπευτα καταξιωμένος εκλελεγμένος πρόεδρος της «ευημερίας των γάτων» και ως εκ τούτου συντηρεί και ο ίδιος μια μεγάλη φαμίλια πολύχρωμων γατιών που αλωνίζουν τον κήπο μου.  Ξαφνικά αγάπησα αυτούς τους γάτους  -τους άτιμους- που ολημερίς και ολονυκτίως περιδιαβάζουν τα δέντρα, τους θάμνους, το γρασίδι αλλά και το χώμα του κήπου. Αδιστάκτως  κυνηγούν τα μικρά πουλάκια, δυστυχώς όχι τα ποντίκια και σκάβουν το χώμα για να αφοδεύσουν όπου νάναι, εν πλήρη γνώση τους ότι βρίσκονται σε «ξένα χωράφια» παρά το επανειλημμένο γούρλωνα των ματιών μου και την καταδίωξη που τους κάνω με αποτέλεσμα μόλις με δουν να εξαφανίζονται εν ριπή οφθαλμού. Παρά ταύτα τα γατιά αυτά είναι συνεπή με την καθαριότητα  -τάχατες- και σκεπάζουν επιμελώς και με τέχνη τις ακαθαρσίες τους, οι οποίες έστω κι΄αν είναι σκεπασμένες εκπέμπουν μιαν ακατάσχετη έντονη δυσωδία που βιάζει την ευοσμία των ανθέων του κήπου μου.

Αυτό το πρωινό όμως αγαπώ τα πάντα. Αγαπώ ακόμη και αυτή τη δυσωδία  των γατιών. Μαζί με την πανίδα, τα πουλιά, τις πεταλούδες, τους κουρκουτάες, τους σκώληκες, τις αλιτζάβρες κ.ά.  που συντροφεύουν  ολημερίς και ολονυκτίως τη χλωρίδα του κήπου μου, αγαπώ και αποδέχομαι και τα άτιμα γατιά.

Αυτό το πρωινό, λοιπόν, παρέα και σφιχταγκαλιασμένος με την ευφορία για να μην μου φύγει, βγήκα έξω, καλά ντυμένος, για να περιδιαβάσω τους χώρους του κήπου μου, πίνοντας γουλιά -γουλιά τον πρωινό μου καφέ.

Τα χρυσάνθεμα άνθισαν. Οι δυο – τρεις πορτοκαλιές και μανταρινιές μου είναι φορτωμένες πορτοκάλια και μανταρίνια. Οι δυο λεμονιές μου επιδεικνύουν τα πράσινα λεμόνια τους. Οι παπάγιες, που φύτεψα πριν λίγο καιρό, άρχισαν να αυξάνονται καθ΄ ύψος και κατά πλάτος.  Οι ελιές μου, πέντε έξι, ομορφαίνουν το χώρο με τον κουρευτικό καλλωπισμό που τους έκανα πρόσφατα.  Η ποϊτσιάνα,  (Βασιλική Poinciana)  ή Flamboyant προσφέρει σκιά και ομορφαίνει το υπαίθριο πετρόκτιστο καθιστικό. Η αχλαδιά δίπλα με βγάζει ασπροπρόσωπο και τιμά τους κόπους μου γιατί μού δίνει κάθε χρόνο υγιή, μεγάλα και εύγεστα αχλάδια. Πιο πέρα η καβάφα είναι όμορφη με την πλούσια φυλλωσιά της, άσχετα αν ρίχνει τα φρούτα της που είναι έρμαια των εντόμων. (είμαι εναντίον των ψεκασμάτων και των λιπασμάτων). Ο καλλιστήμων είναι πάντα εκεί, αγέρωχος, ολοπράσινος και όταν ανθοφορεί γίνεται ολοκόκκινος με τις πλούσιες ταξιανθίες του, δίκην βούρτσας εξού και η ονομασία της Brush tree.   Οι καλλιτρίδες, δίκην φραγμού, περιστοιχίζουν και περιφρουρούν τον κήπο μου από τους ανέμους και προφυλάσσουν τον ζωτικό μου χώρο από την περιέργεια των οποιωνδήποτε περαστικών. Πιο πέρα οι μαστιχιές (είδος αρτιματιάς) (Schinus terebinthifolia) διατηρούν ως αειθαλή την πρασινάδα τους όλο το χρόνο.  Οι μεγάλοι φύκοι φυτεμένοι στις γλάστρες που αλλάζουν τη διάταξη του κήπου με τη μετακίνησή τους.

Από όλα τα άλλα, που αποτελούν τη χαμηλή βλάστηση, θάμνοι και πόες και γρασίδι, όπως θυμάρι, ρίγανη, κιούλι, βασιλικός, δεντρολίβανο, δάφνη, γιασεμί, φτερίκια (φτέρη), ντεκομόρια, δουράντα, κάσσια, πικροδάφνες, τριανταφυλιές, κρινάκια, δαφνούλες, χρυσάνθεμα, ξεχωρίζω τη Γυνούρα (Gynura Procumbens) που απέκτησα τελευταίως και την καμαρώνω γιατί με τη βρώση έξι φύλλων ημερησίως -όπως λένε- ρίχνει σε κανονικά επίπεδα το σάκχαρο του οργανισμού, ρυθμίζει τη χοληστερίνη και την πίεση. Από την άλλη μεριά του κήπου οι λογής-λογής κάκτοι, που με τα χρόνια έγιναν δέντρα, ξεχωρίζω την αλόη που γιατρεύει -όπως λένε- πάσα νόσο του οργανισμού και πάσα ρυτίδωση και όλες τις κακόσχημες αυλακώσεις του προσώπου.

Περιφερόμενος λοιπόν και πίνοντας γουλιά- γουλιά τον πρωινό μου καφέ, προσέγγισα με ευλάβεια τη μεγαλοπρεπή καρυδιά μου (πεκάν) η οποία με ταλαιπώρησε πολύ φέτος με το πέσιμο των φύλλων της, το λάδωμά των κλάδων της και την επίσκεψη δεκάδων πουλιών (κορακοειδή) που έτρωγαν λαίμαργα αρειμανίως τα καρύδια της. Αν και καταδίωκα αυτού του είδους αρπακτικά πουλιά, αν και τοποθέτησα φλάμπουρα γύρω – γύρω δεν κατάφερα να γλυτώσω τους καρπούς της. Συλλογιζόμενος όλα αυτά κοίταξα την ωραία φυλλωσιά της και αυτό μου έφτανε. Ήταν εγωιστικό να θέλω και τους καρπούς της.

Παίρνοντας με ικανοποίηση μια ακόμη γουλιά από τον καφέ μου κάθισα στο πετρόκτιστο πεζούλι για να απολαύσω την πρωινή ησυχία. Ξαφνικά ακροάσθηκα κάτι παράξενους θορύβους πάνω ψηλά βαθιά στη φυλλωσιά της καρυδιάς. Γυρίζω το κεφάλι προς τα επάνω και τι βλέπω; Διακρίνω ένα μεγάλο ζωντανό πράγμα να τρώγει μερικά καρύδια που απέμειναν στο δέντρο. Αρχικά νόμισα ότι ήταν γάτα, αλλά τρώει η γάτα καρύδια; Κύριε ελέησον! Έμοιαζε με σκίουρο. Μα σκίουρους στον τόπο μας δεν έχουμε. Κύριε ελέησον!!!

Αναλήφθηκα ότι ήταν ένας μεγάλος αρουραίος …τριών κιλών. Νυφίτσα λεγόμενη, αρκούντως εύσωμη και με μεγάλη ουρά. Σκεφτόμουνα με ποιο τρόπο να την εξαλείψω πάραυτα. Όπλο δεν είχα, σφεντόνα (λάστιχο που κρατούσαμε όταν ήμασταν παιδιά) δεν είχα, για τούτο άρπαξα ένα σκουπόξυλο και το εκσφενδόνισα με εκπληκτική ταχύτητα και δύναμη προς το μέρος του. Το σκουπόξυλο ως δια μαγείας κατευθύνθηκε επακριβώς στο άσπλαχνο σώμα του. Με μιας έπεσε κάτω βαρύγδουπα, κάθετα προς το έδαφος σαν μετεωρίτης. Τον καταδίωξα με όλη τη δύναμη που είχαν τα πόδια μου και με όλη τη δυσαρέσκεια που είχε η ψυχή μου μέχρι πέρα, προς το δρόμο, όπου οι καλλιτρίδες σχηματίζουν πυκνό φραγμό. Εκεί χώθηκε αστραπιαία στα πυκνά κλαδιά του.  Βρήκε ασφαλή  κρυψώνα.  Ανέγειρα τα πάντα. Κοίταξα παντού. Εξαφανίσθηκε όμως παρά την επισταμένη έρευνά μου.

Οι υπόλοιπες γουλιές του καφέ παρέμειναν ανέπαφες  στο μεγάλο φλιτζάνι. Η ευφορία μου εκσφενδονίστηκε όπου δει. Η ηρεμία μου πήγε περίπατο και οι σκέψεις μου επανήλθαν. Ποια μέθοδο να ακολουθήσω για να μην ξανάλθει ο «παράξενος ζωικός επισκέπτης» και διαταράξει την ησυχία μου; Την ησυχία που έκτισα με τόσο κόπο και μόχθο; Ποιο φάρμακο να αγοράσω για να τον εξαλείψω μια για πάντα; Και αν αυτό το εύσωμο τρωκτικό εισέλθει εντός της οικίας; Αν εισέλθει εντός της μηχανής του αυτοκινήτου και καταβροχθίσει τα καλώδια που είναι κατασκευασμένα εν μέρει από πρώτες ύλες βιολογικής προέλευσης;

Ανατρέχοντας στη βιβλιογραφία και στο διαδίκτυο ενημερώθηκα ότι αυτού του είδους τρωκτικά είναι «προστατευόμενα».(;)

Αχ πρωινέ μου καφέ. Σε ποιο μέρος τελικά θα μπορέσω να σε απολαύσω από την πρώτη μέχρι την τελευταία γουλιά;

Τελικά η όποια αντίδραση προερχομένη από τον εσωτερικό μας κόσμο, κατευθυνόμενη προς τα έξω, εξαρτάται από τον προσωπικό μας χαρακτήρα και την ψυχική μας υγεία. Κάπου έχω διαβάσει ότι η διακριτική ανοχή, ως ανθρώπινη αρετή, αξιολογείται ως καλύτερη από την αρετή της ελεημοσύνης που παρέχουμε προς το συνάνθρωπό μας. Κατά την άποψη μου η ανοχή αυτή θα πρέπει να συνεχίζει να επεκτείνεται και σε όλα τα υπόλοιπα βιοτικά και αβιοτικά στοιχεία της φύσης.

…Και καταλήγω στο συμπέρασμα: θα μπορέσω να απολαμβάνω τον καφέ μου με πλήρη υπομονή και ηρεμία όταν μάθω να έχω την κατάλληλη διακριτική ανοχή στις εξωτερικές προκλήσεις της καθημερινότητας και να τις αντιμετωπίζω αυτές με σοφία, αγάπη και ελπίδα.

Καλημέρα σας.

 

Advertisements
Posted in Καθημερινά, Περιβαλλοντικά | Σχολιάστε

Οι άνθρωποι της προσφοράς

Ποιας κλίμακας είναι η προσφορά μας;

Ο τρόπος, το μέγεθος και η ποιότητα της εξυπηρέτησης κάποιου συνάνθρωπού μας, φανερώνει την εμβέλεια τού προσωπικού μας χαρακτήρα, το μέγεθος τού εσωτερικού μας κόσμου και την αυθόρμητη προσωπική θέληση για προσφορά. Οι πιο πολλοί άνθρωποι κοιτάζουν το ίδιο συμφέρον και περιορίζουν σε σημαντικό βαθμό οποιαδήποτε δραστηριότητά τους σε περίπτωση που συγκεκριμένη προσφορά δεν τους αφορά. Κυρίως όταν δεν έχουν προσωπικό όφελος, συμφέρον και προοπτική. Βέβαια σε όλους μας δεν είναι η πρώτη φορά που συλλαμβάνουμε τον εαυτό μας να λέει από μέσα του. «Μη μου τους κύκλους τάραττε». Δεν σημαίνει όμως ότι αυτό είναι το σωστό. Ας αναφέρουμε πιο κάτω μερικά ενδεικτικά παραδείγματα:

Πρώτο παράδειγμα: κάποτε  κάποιος γνωστός, μου ζήτησε να του ετοιμάσω μια επιστολή προς το δημόσιο γιατί δεν ήξερε ο ίδιος να συντάξει. Αφού τον παρακάλεσα να μου δώσει κάποια βασικά στοιχεία του αιτήματός του, κάθισα στον υπολογιστή μου και δακτυλογράφησα μια πρόχειρη επιστολή. Μετά άρχισα να τη δουλεύω διεξοδικά και επισταμένα. Είδα την επιστολή, την ξαναείδα και τελικά έγινε μια ωραία και πειστική επιστολή, …όπως έπρεπε.  Μετά έβγαλα δύο αντίγραφα. Ένα αντίγραφο για αποστολή του στο συγκεκριμένο  τμήμα της δημόσιας υπηρεσίας και το άλλο για το αρχείο τού αποστολέα. Έβγαλα και αντίγραφα όλων των δικαιολογητικών εγγράφων τα οποία θα έπρεπε να αποσταλούν συνημμένως. Ετοιμάστηκαν δύο φάκελοι επιστολών. Στον ένα φάκελο τοποθετηθήκαν τα έγγραφα που θα έστελλε στη Δημόσια Αρχή και στον άλλο φάκελο τοποθετήθηκαν τα αντίγραφα που έπρεπε να έχει στο αρχείο του ο αποστολέας. Απέξω από κάθε φάκελο γράφτηκαν και οι κατάλληλες διευθύνσεις. Αν είχα και γραμματόσημα στη διάθεσή μου θα έβαζα και γραμματόσημα σε εκείνο το φάκελο που θα έπρεπε να φύγει ταχυδρομικώς.

Τελικά τηλεφώνησα στο γείτονα, τον ενημέρωσα κατάλληλα και του έδωσα τους δύο φακέλους με το περιεχόμενο για τα πιο πέρα. Μόλις τα είδε όλα αυτά μού είπε: «Κύριε ελέησον, μα εσύ τα έκανες όλα». Του ευχήθηκα καλή έκβαση των πραγμάτων και τον προέτρεψα να με ενημερώσει σχετικά και αν ήθελε οποιαδήποτε άλλη βοήθεια να μην διαστάσει να μου πει.

Δεύτερο παράδειγμα: Κάποτε παρακάλεσα κάποιο φίλο μου που διαμένει στην Αθήνα, ο οποίος είναι εξειδικευμένος στη νέα τεχνολογία και πάντα ενημερωμένος για τη θεατρική κίνηση της πόλης, να εξετάσει ηλεκτρονικώς κάποιες  καλές θεατρικές παραστάσεις που ανεβάζονταν και να μου συστήσει μερικές, με προοπτική να επιλέξω και να προσπαθήσω να τις παρακολουθήσω με την εκεί επίσκεψή μου.

Περίμενα να με ενημερώσει δεόντως και επισταμένως. Και με ενημέρωσε!!! Μετά από μερικές ώρες πήρα ένα SMS στο κινητό μου τηλέφωνό, όπου έγραφε μόνο μια λέξη:  «ΠΑΛΛΑΣ». Προφανώς εννοούσε να ψάξω στο θέατρο ΠΑΛΛΑΣ  όπου θα έβρισκα το κατάλληλο έργο.  Τίποτε άλλο.

Τρίτο παράδειγμα: Ζήτησα τη βοήθεια κάποιου άλλου φίλου για να μου στείλει το δικό του υδραυλικό για κάτι δουλειές που ήθελα να γίνουν στο σπίτι. Μου είπε: «Να σου δώσω το αριθμό τού τηλεφώνου του και πάρε τον εσύ για να συνεννοηθείτε»… .

Τέταρτο παράδειγμα: Ο πιο πάνω φίλος,  σε κάποια άλλη φορά, μου ζήτησε το δικό μου ηλεκτρολόγο για να του κάνει κάποιες εργασίες στο σπίτι του. Του είπα να μείνει ήσυχος και θα το διευθετούσα δεόντως. Πήρα ο ίδιος τηλέφωνο τον ηλεκτρολόγο, κανονίσαμε ραντεβού στο σπίτι μου και ακολούθως  τον οδήγησα στο σπίτι τού φίλου τον οποίο σύστησα δεόντως και παρέμεινα εκεί καθ΄ όλη τη διάρκεια της εργασίας, με τη σκέψη ότι αν ήμουνα παρών θα έκανε καλύτερη δουλειά.

Πέμπτο παράδειγμα: Κάποιο πρωί είδα έκπληκτος ότι έτρεχε νερό από το ντεπόζιτο που βρισκόταν στη στέγη του σπιτιού μου με αποτέλεσμα να πλημυρίσουν τα πάντα. Έκλεισα τον κεντρικό διακόπτη του νερού. Πριν καλέσω τον υδραυλικό και πάνω στη συζήτηση ανέφερα το πρόβλημα σε συγγενικό μου πρόσωπο που διαμένει  στην ίδια γειτονιά. Αμέσως πήρε τα εργαλεία του, ανέβηκε στη στέγη, είδε το πρόβλημα και μου είπε να φέρω κάποιο καινούργιο εξάρτημα για να  φτιάξει τη ζημιά ο ίδιος. Έφερα  την ίδια ώρα το εξάρτημα και κάθισε με συνέπεια καλού φίλου και ανθρώπου πρόθυμου για προσφορά και το συναρμολόγησε, έτσι που λύθηκε πάραυτα το πρόβλημα. Την άλλη μέρα  δεν παρέλειψε να μού τηλεφωνήσει για να πληροφορηθεί αν είναι εντάξει το ντεπόζιτο.

Από τα πιο πάνω παραδείγματα φαίνεται πολύ καθαρά τόσο η νωχέλεια, η αδράνεια και η φυγοπονία για ουσιαστική προσφορά /βοήθεια, που σε παραπέμπει σε ρήσεις, «άσε μας ρε φίλε στην ησυχία μας» ή « μη μου τους κύκλους τάραττε» ή «απελθέτω απ΄ εμού το ποτήριον τούτο», σε αντίθεση με την αυθόρμητη, ουσιαστική και αλτρουιστική προσφορά κάποιων άλλων συνανθρώπων μας.

Μια αξιολάτρευτη ανιδιοτελής προσφορά έχει δυναμική και θαλπωρή και σηματοδοτεί πάντα την ευαρέσκεια όλων. Ταυτόχρονα ξεγυμνώνει τη συμπεριφορά των ανθρώπων εκείνων που αποφεύγουν επιμελώς, πλαγίως και σιωπηρώς την όποια βοήθεια προς το συνάνθρωπό τους αν δεν έχουν κάποιο προσωπικό συμφέρον. Σε μερικούς όμως παρατηρείται ότι, ακόμη και αν έχουν κάποιο προσωπικό συμφέρον, αποφεύγουν επιμελώς να καταβάλουν προσωπικό μόχθο στην εξυπηρέτηση κάποιου τρίτου προσώπου, προβάλλοντας χίλιες δυο δικαιολογίες και τεχνηέντως υποδύονται τον μεσάζοντα με το να φορτώνουν τον μόχθο της εξυπηρέτησης σε τρίτα άτομα, επιδιώκοντας στο τέλος και μερίδιο προσωπικού οφέλους.

Βέβαια πολλές φορές η συνέπεια στην προσφορά, πιθανότατα να αποτελεί και την αιτία να σε εκμεταλλεύονται κάποιοι γνωστοί ή άγνωστοι. Να κάθονται αυτοί και εσύ να διεκπεραιώνεις τις δουλειές τους. Εδώ χρειάζεται παρατηρητικότητα, διακριτικότητα και μεγάλη προσοχή. Αλλά πάντοτε στους ανθρώπους της προσφοράς θα υπάρχει η καλή και η αυθόρμητη διάθεση. Να συντρέχουν θεωρητικά και ουσιαστικά τον πλησίον τους. Τελικά αυτό μετράει. Άνθρωποι με τους οποίους θα ήθελες να στηρίζεσαι επάνω τους και να τους συντρέχεις και εσύ όποτε χρειαστεί, χωρίς βέβαια να περιμένεις ανταλλάγματα ή να το κάνεις με υστεροβουλία.

 

Αυτού του είδους κοινωνική συμπεριφορά, όσο αφορά την προσφορά, αποτελεί αδαμάντινη βοήθεια που σκλαβώνει καρδιές και σηματοδοτεί σε έντονο βαθμό τις έννοιες της γενναιοδωρίας, της αλληλεγγύης και του αλτρουισμού.

Posted in Πνευματικά | Σχολιάστε

Φθινόπωρο …μια ανάσα πριν τις βροχές


Ο Αύγουστος  του 2017 είναι πια παρελθόν.  Είτε  ήθελε αυτό είτε όχι, πήγε στην άκρη. Έφυγε μαζί με τα παρατράγουδά του. Τις ασχήμιες του και τα εκδικητικά του αισθήματα, με το να μας σουβλίζει καθημερινά με την απελπιστική του υγρασία, τον καυτερό του ήλιο, τον ίδρωτα, τα κουνούπια, τις μαύρες θύμησες, τα συνεχόμενα μνημόσυνα τού πολέμου, τους καθεχρονικούς καιροσκοπικούς επιμνημόσυνους λόγους των πολιτικών μας, τις οσμές των ψημένων κρεάτων, τις εκκωφαντικές μουσικές της υπαίθριας διασκέδασης «στα όρη και στα παραρά» του τόπου μας. Ένας Αύγουστος με την ακριβοπληρωμένη κατανάλωση ρεύματος,  από τα κλιματιστικά που αγκομαχούσαν, ολημερίς και ολονυκτίς, για λίγη δροσιά.

Είναι καιρός λοιπόν να καθίσουμε, τώρα, κάπου στον κήπο μας, κάπου σε μια ήσυχη γωνιά στη βεράντα τού σπιτιού μας, στην υπαίθρια καφετέρια,  με θέα τον ουρανό και τη φυλλορροούσα φύση και να αφήσουμε τη φυσική δροσιά να περιλούει τα κορμιά, τη σκέψη και την ψυχή μας.

Δεύτε λάβετε δροσερή ανάσα από τη φθινοπωρινή υπόσχεση για δροσερές μέρες.  Να περιμένουμε περιχαρείς τις πρώτες στάλες της βροχής, τα πρωτοβρόχια,  να κάνουν την εμφάνισή τους. Να κτυπήσουν χαρμόσυνα τα παράθυρά μας. …Τα παράθυρα της καρδιάς και της ψυχής μας.

Posted in Καθημερινά | Σχολιάστε

Συνταγή κοινωνικότητας


Οι συνταγές κοινωνικότητας θα είχαν ουσιαστική εφαρμογή αν όλοι οι άνθρωποι είχαν την ίδια ψυχοσύνθεση. Οι άνθρωποι όμως έχουν ξεχωριστή προσωπικότητα και ψυχοσύνθεση. Το ιδιότυπο τούχαρακτήρα αποτελεί την ιδιοσυγκρασιακή ταυτότητα για τον κάθε άνθρωπο.

Επομένως με στόχο την ηρεμία της ψυχής και του σώματος εξαρτάται από τον ίδιο τον άνθρωπο να συντάξει τη δική του προσωπική συνταγή για να επιλέγει αυτούς με τους οποίους θα ήθελε να έχει ισορροπημένη κοινωνική επικοινωνία. Εξαρτάται από τον ίδιο να βρει τους τρόπους εκείνους που θα τον κάνουν να γίνει εκλεκτικός και επιλεκτικός στην καθημερινότητά του. Με αυτή τη στρατηγική θα δύναται ανά πάσα στιγμή να βρίσκει αρκετό χρόνο για να τον αφιερώνει στον ίδιο τον εαυτό του. Μέσα από τις κατάλληλες αμυντικές θωρακίσεις να περιφρουρεί την ευρυθμία της ζωής του και να μην σύρεται (έπεται και φέρεται, όπως λέμε) κάθε φορά από ξένες επιλογές. Δηλαδή η ηρεμία του να μην εξαρτάται από τη συνισταμένη ψυχοσύνθεση ενός ανεξέλεγκτου ανθρώπινου περιβάλλοντα χώρου.

Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι υπό το πρίσμα της κοινωνικότητας αφήνουν τον εαυτό τους να διαχέεται στις επιλογές των άλλων και συνήθως η ψυχοσωματική τους ισορροπία εξαρτάται από ένα σωρό ακαθόριστες καταστάσεις εξωτερικής φύσεως και εξωτερικής προέλευσης. Η ομορφιά της ζωής εξαρτάται σε ένα μεγάλο βαθμό από το είδος του ανθρώπινου περιβάλλοντος μέσα στο οποίο ζει κάποιος. Εκείνο το περιβάλλον όπου ο άνθρωπος έχει ή δεν έχει μεγάλες δυνατότητες να είναι επιλεκτικός στις κοινωνικές του συναναστροφές.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος θα πρέπει να απομονωθεί. Απεναντίας θα έχει τη δική του «προσωπικότητα» (συγκροτημένη υπόσταση) ενώ παράλληλα θα αφιερώνει –διακριτικά- προσωπικό χρόνο και μόχθο υπέρ των συνανθρώπου του, δοτικά, αγογγύστως, χωρίς καιροσκοπικούς ή συμφεροντολογικούς λόγους, χωρίς την προοπτική της ανταπόδοσης ή της επιρροής. Να συμμετέχει και να αποστασιοποιείται, να προσφέρει και να μην εγκλωβίζεται. Να παραμένει πιστός στις αρχές και αξίες της ζωής και ανεπηρέαστος από τις όποιες αρνητικές επιρροές έχει να δώσει η όποια κοινωνική συναναστροφή.

Δύσκολα πράγματα δεν νομίζετε; Μα γιαυτό η διαχείριση του εαυτού μας χρειάζεται τέχνη, εγκράτεια, αρετές και όραμα. Το κτίσιμο μιας ολοκληρωμένης και συγκροτημένης προσωπικότητας δεν γίνεται ούτε στα πεζοδρόμια, ούτε σε ύποπτους κόσμους, ούτε στο σκοτάδι. Κτίζεται στο φως, μέσα στα γρανάζια της κοινωνίας  σε μια ασφαλή, υγιή και εποικοδομητική κοινωνική επαφή με τον συνάνθρωπό μας χωρίς να αλλοτριώνεται  η προσωπική μας υπόσταση.

Η ηρεμία της ψυχής και του σώματος επέρχεται με την περιφρούρηση του εαυτού μας από τη δυσωδία ενός σαθρού και αλλοπρόσαλλου κοινωνικού συναγελασμού όπου, δυστυχώς, πλεονάζει οτιδήποτε άλλο εκτός από το καλό και ωραίο. Το εποικοδομητικό και παραγωγικό, το εύρυθμο και καλαισθητικό.

Posted in Κοινωνικά, Πνευματικά | Σχολιάστε

Στο κρεοπωλείο … μια ξανθομαλλούσα


Είναι ένα πρωινό, τέλη Ιουλίου, δηλαδή πριν μερικές μέρες. Η ζέστη σε πολύ ψηλά επίπεδα και ας είναι ακόμη πρωί. Σταματώ το αυτοκίνητό μου έξω από το κατάστημα του κρεοπώλη. Ο κρεοπώλης δικός μου άνθρωπος που με εκτιμά και πάντα μου διαλέγει προσεκτικά το κρέας που θέλω, αν και δεν είμαι λάτρης του κρέατος για να θεωρούμαι «χρυσοφόρος πελάτης». Πήγα για ένα κιλό κιμά. «Μισό, μισό» όπως λέει η σύζυγός μου. Δηλαδή, μισό κιλό χοιρινό και μισό κιλό βοδινό, που προοριζόταν για φαγητό φούρνου.

Πηγαίνω λοιπόν πρώτα στην υπεραγορά για ψώνια και σε συνέχεια για τον κιμά στο γνωστό κατάστημα του κρεοπώλη μου, σε κεντρική λεωφόρο.  Ανοίγω την πόρτα και εισέρχομαι εντός του δροσερού καταστήματος. Στο κατακαλόκαιρο αισθάνεσαι ξαφνικά μια όαση δροσιάς. Και αυτό, λόγω των πολλών ψυγείων αλλά και του ισχυρού κλιματιστικού που έχει. Έξω από το διαχωριστικό πάγκο του καταστήματος, στέκεται ένας πελάτης τον οποίο εξυπηρετεί ο Γιάννης, ο κρεοπώλης,  με το καταδεκτικό του χαμόγελο και την καλοσύνη ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του.

«Καλημέρα», λέγω.

«Καλημέρα», μου απαντούν και οι δύο και περιμένω να έλθει η σειρά μου.

Σε μερικά λεπτά σταματά απέξω από το κατάστημα ένα καινούργιο αυτοκίνητο, χρώματος άσπρου, μοντέλο τελευταίου τύπου  και μάρκας υψηλών προδιαγραφών, από το οποίο κατεβαίνει μια κυρία, «ντυμένη στην πέννα». Ψιλή, λεπτή με υπέροχη κορμοστασιά και ωραία χαρακτηριστικά προσώπου, με μακριά ξανθά μαλλιά και όπως φαινόταν με αρκετή αυτοπεποίθηση. Με τα σωματικά της χαρακτηριστικά συμβάδιζε αρμονικά, εξαίσια και καλαισθητικά και ο τρόπος  του ντυσίματός της. Υπέροχη πλισέ άσπρη φούστα, μπλε φανέλα, άσπρα πέδιλα τελευταίας μόδας, γυαλιά του ήλιου γνωστής μάρκας,  δύο υπέροχα σκουλαρίκια στα αυτιά της και ένα διακριτικό κολιέ στο λαιμό της.

Η εν λόγω κυρία εισέρχεται στο κρεοπωλείο φορτσάτη, χωρίς καν να χαιρετήσει, αφήνοντάς  μάλιστα και την πόρτα του καταστήματος, διάπλατα ανοικτή. Κατευθύνεται σταθερά προς το ψυγείο που βρίσκεται πέρα αριστερά της εισόδου, έξω από τον διαχωριστικό πάγκο. Παίρνει δύο ευμεγέθη κοτόπουλα, δύο γιαούρτια και τα εναποθέτει στην άκρη του πάγκου. Παραμένει αμίλητη και περιμένει τη σειρά της.  Τα δύο της πόδια άλλαζαν συνεχώς θέση πράγμα που έδειχνε ότι αδημονούσε να την εξυπηρετήσουν εδώ και τώρα. Ώσπου έβλεπε τον μπροστινό μου πελάτη να παραγγέλλει ένα σωρό κρέατα, όπως κρέας για σούβλα, μπριζόλες χοιρινές, χοιρινό κομμένο σε σουβλάκια κ.ά. …«άναβαν τα λαμπάκια της».

Όταν τέλειωνε ο μπροστινός μου πελάτης και αφού υπολόγισα ότι η κυρία θα πλήρωνε τα κοτόπουλα μόνο και θα έφευγε, για να μην την καθυστερήσω, σκέφτηκα ότι θα ήταν ευγενικό από μέρους μου να της παραχωρήσω τη σειρά μου.

«Γεια σας», είπε ο προηγούμενος πελάτης με χαμόγελο και έφυγε αφού ήλθε στη σειρά ακόμη μια κυρία της γειτονιάς που μας είπε μεγαλόφωνα το «καλημέρα σας».

Όταν ο κ. Γιάννης λοιπόν ξεμπέρδεψε, με τον προηγούμενο πελάτη, γύρισε προς εμένα και μου είπε:

«Ναι κύριε Μιχάλη, πώς να σε εξυπηρετήσω;»

Εγώ γύρισα προς την κυρία και διακριτικά και με πολύ ευγένεια είπα:

«Αν δεν θα πάρει τίποτε άλλο η κυρία και θα πληρώσει μόνο, παρακαλώ εξυπηρέτησε πρώτα αυτήν και μετά εμένα.»

«Ε΄ νναι. Νναι, σιορ!!! Γιατί να ξέρεις κύριε Γιάννη, να ξέρεις, βιάζομαι πολύ, υπολόγισε πόσα σου χρωστώ, να σε πληρώσω και φεύγω. Ήδη με άφησες να περιμένω αρκετά… .»

Είπε η κυρία κάπως θυμωμένα, απότομα, σκληρά και με αρκετή αγένεια. Από τον τρόπο που μίλησε φαινόταν καθαρά ότι είχε απαίτηση να εξυπηρετηθεί πρώτα αυτή και ίσως θεώρησε προσβλητικό να της δώσει κάποιος άλλος τη σειρά του για κάτι, που ούτως ή άλλως νόμιζε ότι το «δικαιούταν». Ακόμη είχε τη γνώμη  ότι θα έπρεπε ο κρεοπώλης να την προσέξει  εξ αρχής  και να την εξυπηρετήσει πάραυτα και όχι να την αφήσει να περιμένει τόσο αδίκως.

«Μάλιστα …κυρία Ανθή»

Απάντησε, ο Γιάννης, χαμηλόφωνα και συνεσταλμένα ρίχνοντάς μου ένα βλέμμα σαν να ήθελε να απολογηθεί για την εν γένει απότομη συμπεριφορά της κ. Ανθής, έχοντας υπόψη  τη δική μου ευγένεια και την παραχώρηση της θέσης μου σε αυτήν.

«Κύριε ελέησον» είπα από μέσα μου. «Πόσο πολύ, ρε παιδί μου, διαφέρει «το μέσα», του ανθρώπου από «το απέξω» του!!! «Το έξω», νεράιδα, καλλονή, αισθητικά όνειρο και «το μέσα», ξινή, άοσμη, άγευστη, πρωτόγονη, γεμάτη με εμμονές, ετσιθελισμό και παθολογική εγωπάθεια.

Εν πάση περιπτώσει, η κυρία Ανθή πλήρωσε φορτσάτα, γύρισε απότομα, άνοιξε την πόρτα, μπήκε στο αμάξι της με μεγαλοπρέπεια και σαν σίφουνας έφυγε, χωρίς καν να αρθρώσει ένα «ευχαριστώ», ένα «γεια σας»  όχι σε μένα, που της έδωσα τη σειρά μου, αλλά, τουλάχιστο, στον κρεοπώλη που την εξυπηρέτησε τόσο πρόθυμα και τόσο καλοσυνάτα.

Τελικά η πνευματική καλλιέργεια δεν έχει καμία σχέση ούτε με τη μόρφωση, ούτε με τα πλούτη, ούτε με τη ομορφιά του σώματος και την επιμέλεια της ένδυσης, ούτε με την επαγγελματική θέση που κατέχει κάποιος στην κοινωνία. Έχει σχέση με την καλλιέργεια της ψυχής.

Αν δεν μπορεί κάποιος να αξιολογεί σωστά και να συμπεριφέρεται ευγενικά στην καθημερινότητά του, τότε μάταια φτιάχνεται εξωτερικά και μάταια προσπαθεί να επιδεικνύει τόσο τον αυτό του όσο και τα πλούτη του. Οι άνθρωποι αυτοί δεν θα πάψουν να συμπεριλαμβάνονται στα πρόσωπα στα οποία αναφέρεται η διαχρονική ρήση της Αγίας Γραφής. «…τι παρομοιάζετε τάφοις κεκονιαμένοις, οτινες ξωθεν μν φαίνονται ραοι, σωθεν δ γέμουσιν στέων νεκρν κα πάσης καθαρσίας». *

Ένα «ευχαριστώ» αν δεν ξέρει κάποιος να το πει, είτε από το βάθος της καρδίας του, είτε, τουλάχιστον, προσποιητά αφού το απαιτεί η σύγχρονη ανθρώπινη κοινωνία, τότε η ανθρώπινη υπόστασή του είναι αμφιλεγόμενη και η κατάσταση της πνευματικής του υγείας χρήζει άμεσης θεραπείας.

Μήπως υπάρχουν ζώα που συμπεριφέρονται καλύτερα από μερικούς ανθρώπους; «Ήμαρτον Θεέ μου»… .

                          

*  «…διότι ομοιάζετε με τάφους ασβεστωμένους, οι οποίοι εξωτερικώς μεν φαίνονται ωραίοι, ενώ από μέσα είναι γεμάτοι με κόκκαλα πεθαμένων και με κάθε ακαθαρσίαν.» (Ματθ. 23,27)      

Posted in Καθημερινά, Κοινωνικά | 2 Σχόλια

Πολιτική διορατικότητα;

Επί Μακαρίου, παρά την τότε ανώμαλη εσωτερική κατάσταση που επικρατούσε στον τόπο (εθνικός διχασμός), όλοι διαβεβαίωναν ότι δεν θα βρίσκονταν ελληνικά χέρια που θα άνοιγαν τις πύλες της πατρίδας προς τους Τούρκους. Τελικά βρέθηκαν και …τα χέρια και …τα πόδια. Ανούσιοι, παράφρονες και τυφλοί φανατισμένοι, τόλμησαν να κάνουν ένα ανίερο και προδοτικό πραξικόπημα. Σε συνέχεια, οι εκτιμήσεις των κρατούντων έδειχναν ότι δεν θα γινόταν εισβολή. Οι μεγάλες και άλλες φίλες δυνάμεις θα απέτρεπαν κάτι τέτοιο, όπως υποστήριζαν. Τελικά  έγινε και η εισβολή με τις γνωστές οδυνηρές συνέπειες.

Επί Κυπριανού, υπήρχαν καθησυχασμοί  από όλους , όσο και από πρεσβείες μεγάλων χωρών, ότι οι Τούρκοι δεν θα ανακήρυσσαν κράτος. Την επαύριον ανακήρυξαν κράτος.

Επί Κληρίδη, ο υπουργός οικονομικών διαβεβαίωνε μετά πάσης σιγουριάς  ότι δεν θα υπάρξει κατάρρευση του ΧΑΚ. Όσοι τον άκουσαν και δεν πώλησαν τις μετοχές τους, την έπαθαν. Κατέρρευσε τελικά το ΧΑΚ και οι μετοχές έγιναν σκουπίδια.

Επί Χριστόφια,   διαβεβαίωναν μετά πάσης σπουδής ότι  δεν υπήρχε περίπτωση για να επηρεαστούμε από την οικονομική κρίση που κτυπούσε τότε ολοένα και πιο πολλές χώρες. Έχουν οι φύλακες γνώση, όπως έλεγαν. Τελικά υπήρξε και σε μας οικονομική κρίση, ήλθε η τρόικα και φάνηκε ξεκάθαρα ότι οι φύλακες δεν είχαν ούτε γνώση, ούτε σοφία.

Επί Αναστασιάδη, υπήρχαν σαφείς υποσχέσεις ότι δεν υπήρχε περίπτωση επιβολής κουρέματος καταθέσεων για διάσωση τραπεζών, και όμως εν μια νυκτί υπήρξε οδυνηρό, πρωτόγνωρο και εγκληματικό κούρεμα των αποταμιεύσεων χιλιάδων πολιτών.

Σήμερα, διανύοντας το έτος 2017, υπάρχουν απειλές πάσης φύσεως από τουρκικής πλευράς. Ο υπουργός άμυνας διαβεβαιώνει ότι όλα είναι «εντός των προβλέψεων». Ο υπουργός ενέργειας διακηρύττει: «εκείνοι τη δουλειά τους και εμείς τη δουλειά μας, τα πάντα είναι μελετημένα και πολιτικά δεμένα». Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος συνιστά να μην ακούμε φήμες και να μην συμβάλλουμε και εμείς στους εκφοβισμούς που επιδιώκει να δημιουργήσει η αντίπερα πλευρά, η Τουρκία.

 Κύριε ελέησον!!! Άραγε να πιστέψουμε; Όμως μπορούμε να κάνουμε και αλλιώς; Πιστεύουμε λοιπόν και ο Θεός να βάλει το χέρι του.

Δεν ανησυχούμε. Για εκείνο όμως που ανησυχούμε είναι ότι ή ο δύσμοιρος αυτός τόπος δεν …βγάζει επαρκείς πολιτικές προσωπικότητες. Από τη άλλη η κοινωνία μας είναι αδύναμη να εξεύρει και υποδείξει ανθρώπους, πολιτικά ικανούς, που να έχουν τις δυνατότητες να διαχειρίζονται σωστά τα κοινά του τόπου. Ώριμα, βαθυστόχαστα, με σύνεση και με όραμα. Το σπουδαιότερο, με ορθή διορατικότητα.

 (Διορατικότητα σημαίνει: η ικανότητα, (οξύτητα του μυαλού, εξυπνάδα, σοφία, λογική, ψηλό δείκτη νοημοσύνης κλπ.) που έχει κάποιος, να διαβλέπει πιθανές εξελίξεις, με βάση κάποια δεδομένα.)

 

Posted in Πολιτικά | Σχολιάστε

Αποκάλυψη στο Κρανς -Μοντανά


Παραμένουμε εκστατικοί και σε πλήρη σιωπή μπροστά στα διαδραματιζόμενα γύρω από το εθνικό μας πρόβλημα, μπροστά σε όλες τις προσπάθειες επίλυσής του και μπροστά στην εκκρεμότητα που διαιωνίζεται και βασανίζει εδώ και τόσα πολλά χρόνια κάθε ευαισθητοποιημένο πολίτη αυτής της μικρής χώρας. Ο κάθε πολίτης που κοιτάζει μακριά και είναι εξοικειωμένος με την ιστορία -τη διεθνή και την τοπική-, είναι σίγουρο ότι πρόσφατα πέρασε μια καυτή εβδομάδα, παρακολουθώντας όλες τις αρνητικές «εξελίξεις» στο θέρετρο της Ελβετίας, Κρανς -Μοντανά.

Η απροκάλυπτη αποκάλυψη από τον κατακτητή, μέσα από τα διαδραματιζόμενα, ότι η Τουρκία ήλθε στο νησί για να παραμείνει μια για πάντα, μας έχει συγκλονίσει και μας έχει προβληματίσει σοβαρά σε σημείο που οικτίρομε και περιφρονούμε κάθε πολιτικό ο οποίος, λαϊκίζοντας, καταγίνεται να κερδίσει ψήφους για το κόμμα του στις επερχόμενες προεδρικές εκλογές.

Οι ανησυχίες μας είναι πρωτόγνωρες και σοβαρές. Δυστυχώς η λύση όπως επιδιώκεται από την άλλη πλευρά ή η μη λύση είναι δύο επιλογές που παραπέμπουν από τη «Σκύλλα στη Χάρυβδη». Μακάρι, λοιπόν,  όλοι οι εμπλεκόμενοι για την επίλυση του προβλήματος να θωρακιστούν με σοφία, σύνεση, εφευρετικότητα και πολιτική ευελιξία και τούτο για ό,τι καλύτερο για το λαό της μικρής μας πατρίδας. Δηλαδή, τη διατήρηση της εθνικότητάς μας, με όλες τις πολιτισμικές διαστάσεις και μόνιμη ειρήνη με προοπτική την ευημερία και την πρόοδο τού κάθε πολίτη αυτού του δύσμοιρου τόπου, στην άκρη της ανατολικής Μεσογείου.

Εν κατακλείδι ευελπιστούμε να επέλθει ο χρόνος, όπου θα είμαστε σε θέση να πούμε με όλη μας την ψυχή: «νυν απολύεις τον δούλον σου Δέσποτα».

Posted in Εκπαίδευση - Μάθηση | Σχολιάστε