Πολιτική διορατικότητα;

Επί Μακαρίου, παρά την τότε ανώμαλη εσωτερική κατάσταση που επικρατούσε στον τόπο (εθνικός διχασμός), όλοι διαβεβαίωναν ότι δεν θα βρίσκονταν ελληνικά χέρια που θα άνοιγαν τις πύλες της πατρίδας προς τους Τούρκους. Τελικά βρέθηκαν και …τα χέρια και …τα πόδια. Ανούσιοι, παράφρονες και τυφλοί φανατισμένοι, τόλμησαν να κάνουν ένα ανίερο και προδοτικό πραξικόπημα. Σε συνέχεια, οι εκτιμήσεις των κρατούντων έδειχναν ότι δεν θα γινόταν εισβολή. Οι μεγάλες και άλλες φίλες δυνάμεις θα απέτρεπαν κάτι τέτοιο, όπως υποστήριζαν. Τελικά  έγινε και η εισβολή με τις γνωστές οδυνηρές συνέπειες.

Επί Κυπριανού, υπήρχαν καθησυχασμοί  από όλους , όσο και από πρεσβείες μεγάλων χωρών, ότι οι Τούρκοι δεν θα ανακήρυσσαν κράτος. Την επαύριον ανακήρυξαν κράτος.

Επί Κληρίδη, ο υπουργός οικονομικών διαβεβαίωνε μετά πάσης σιγουριάς  ότι δεν θα υπάρξει κατάρρευση του ΧΑΚ. Όσοι τον άκουσαν και δεν πώλησαν τις μετοχές τους, την έπαθαν. Κατέρρευσε τελικά το ΧΑΚ και οι μετοχές έγιναν σκουπίδια.

Επί Χριστόφια,   διαβεβαίωναν μετά πάσης σπουδής ότι  δεν υπήρχε περίπτωση για να επηρεαστούμε από την οικονομική κρίση που κτυπούσε τότε ολοένα και πιο πολλές χώρες. Έχουν οι φύλακες γνώση, όπως έλεγαν. Τελικά υπήρξε και σε μας οικονομική κρίση, ήλθε η τρόικα και φάνηκε ξεκάθαρα ότι οι φύλακες δεν είχαν ούτε γνώση, ούτε σοφία.

Επί Αναστασιάδη, υπήρχαν σαφείς υποσχέσεις ότι δεν υπήρχε περίπτωση επιβολής κουρέματος καταθέσεων για διάσωση τραπεζών, και όμως εν μια νυκτί υπήρξε οδυνηρό, πρωτόγνωρο και εγκληματικό κούρεμα των αποταμιεύσεων χιλιάδων πολιτών.

Σήμερα, διανύοντας το έτος 2017, υπάρχουν απειλές πάσης φύσεως από τουρκικής πλευράς. Ο υπουργός άμυνας διαβεβαιώνει ότι όλα είναι «εντός των προβλέψεων». Ο υπουργός ενέργειας διακηρύττει: «εκείνοι τη δουλειά τους και εμείς τη δουλειά μας, τα πάντα είναι μελετημένα και πολιτικά δεμένα». Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος συνιστά να μην ακούμε φήμες και να μην συμβάλλουμε και εμείς στους εκφοβισμούς που επιδιώκει να δημιουργήσει η αντίπερα πλευρά, η Τουρκία.

 Κύριε ελέησον!!! Άραγε να πιστέψουμε; Όμως μπορούμε να κάνουμε και αλλιώς; Πιστεύουμε λοιπόν και ο Θεός να βάλει το χέρι του.

Δεν ανησυχούμε. Για εκείνο όμως που ανησυχούμε είναι ότι ή ο δύσμοιρος αυτός τόπος δεν …βγάζει επαρκείς πολιτικές προσωπικότητες. Από τη άλλη η κοινωνία μας είναι αδύναμη να εξεύρει και υποδείξει ανθρώπους, πολιτικά ικανούς, που να έχουν τις δυνατότητες να διαχειρίζονται σωστά τα κοινά του τόπου. Ώριμα, βαθυστόχαστα, με σύνεση και με όραμα. Το σπουδαιότερο, με ορθή διορατικότητα.

 (Διορατικότητα σημαίνει: η ικανότητα, (οξύτητα του μυαλού, εξυπνάδα, σοφία, λογική, ψηλό δείκτη νοημοσύνης κλπ.) που έχει κάποιος, να διαβλέπει πιθανές εξελίξεις, με βάση κάποια δεδομένα.)

 

Posted in Πολιτικά | Σχολιάστε

Αποκάλυψη στο Κρανς -Μοντανά


Παραμένουμε εκστατικοί και σε πλήρη σιωπή μπροστά στα διαδραματιζόμενα γύρω από το εθνικό μας πρόβλημα, μπροστά σε όλες τις προσπάθειες επίλυσής του και μπροστά στην εκκρεμότητα που διαιωνίζεται και βασανίζει εδώ και τόσα πολλά χρόνια κάθε ευαισθητοποιημένο πολίτη αυτής της μικρής χώρας. Ο κάθε πολίτης που κοιτάζει μακριά και είναι εξοικειωμένος με την ιστορία -τη διεθνή και την τοπική-, είναι σίγουρο ότι πρόσφατα πέρασε μια καυτή εβδομάδα, παρακολουθώντας όλες τις αρνητικές «εξελίξεις» στο θέρετρο της Ελβετίας, Κρανς -Μοντανά.

Η απροκάλυπτη αποκάλυψη από τον κατακτητή, μέσα από τα διαδραματιζόμενα, ότι η Τουρκία ήλθε στο νησί για να παραμείνει μια για πάντα, μας έχει συγκλονίσει και μας έχει προβληματίσει σοβαρά σε σημείο που οικτίρομε και περιφρονούμε κάθε πολιτικό ο οποίος, λαϊκίζοντας, καταγίνεται να κερδίσει ψήφους για το κόμμα του στις επερχόμενες προεδρικές εκλογές.

Οι ανησυχίες μας είναι πρωτόγνωρες και σοβαρές. Δυστυχώς η λύση όπως επιδιώκεται από την άλλη πλευρά ή η μη λύση είναι δύο επιλογές που παραπέμπουν από τη «Σκύλλα στη Χάρυβδη». Μακάρι, λοιπόν,  όλοι οι εμπλεκόμενοι για την επίλυση του προβλήματος να θωρακιστούν με σοφία, σύνεση, εφευρετικότητα και πολιτική ευελιξία και τούτο για ό,τι καλύτερο για το λαό της μικρής μας πατρίδας. Δηλαδή, τη διατήρηση της εθνικότητάς μας, με όλες τις πολιτισμικές διαστάσεις και μόνιμη ειρήνη με προοπτική την ευημερία και την πρόοδο τού κάθε πολίτη αυτού του δύσμοιρου τόπου, στην άκρη της ανατολικής Μεσογείου.

Εν κατακλείδι ευελπιστούμε να επέλθει ο χρόνος, όπου θα είμαστε σε θέση να πούμε με όλη μας την ψυχή: «νυν απολύεις τον δούλον σου Δέσποτα».

Posted in Εκπαίδευση - Μάθηση | Σχολιάστε

ΓΕ.Σ.Υ.

Μετά από χίλιες δυσκολίες, παλινδρομήσεις, με αιτία οικονομικές, πολιτικές και επαγγελματικές αγκυλώσεις, τελικά ψηφίστηκε -παμψηφεί- από τη Βουλή, το σχετικό νομοσχέδιο που αφορά το Γενικό Σχέδιο Υγείας της χώρας. Ενώθηκαν όλες οι θετικές και όλες οι αρνητικές «προσπάθειες» και με τη δράση κάποιων έξυπνων καταλυτών, δημιουργήθηκαν οι δυναμικές εκείνες που όλοι, εκόντες-άκοντες, ψήφισαν το πιο πάνω νομοσχέδιο. Την επιστημονική ανάλυση της μακράς πορείας αυτού τού περιβόητου Σχεδίου, μπορούν να κάνουν μόνο οι ψυχολόγοι, οι ψυχίατροι και οι κοινωνιολόγοι τού μέλλοντος.

Απόδειξη της αναγκαιότητας, της πιο πάνω επιστημονικής ανάλυσης, αποτελούν, μεταξύ άλλων, οι σχετικές κραυγαλέες αρνητικές αναφορές πολιτικών προσώπων, μέσω ΜΜΕ, λίγες ώρες μετά την ψήφιση τού νομοσχεδίου σε νόμο. Όλοι αυτοί βγήκαν «εξωπανάυρα» (δηλαδή, αφού τέλειωσε το πανηγύρι) και διαλαλούν ότι το ΓΕ.Σ.Υ. έχει αδυναμίες, παραλείψεις και προβληματικές  εξαρτήσεις που όπως υποστηρίζουν, είναι βέβαιο ότι θα επέλθει, αργά ή γρήγορα, η κατάρρευσή του.

Συμπερασματικά αυτοί οι πολιτικοί άνδρες, όπως θέλουν να τους αποκαλούμε, ψήφισαν θετικά το σχέδιο (ίσως εν όψει εκλογών) και την επαύριον ανέβηκαν στην άμαξα της πολιτικής και άρχισαν να καταγίνονται στον γνωστό «αμανέ» τού στείρου αρνητισμού, καλυπτόμενοι υπό το μανδύα τού αντιπολιτευτικού λόγου.

Αχ κατακαημένη πατρίδα…! Όλοι διατείνονται ότι σε αγαπούν, σε λατρεύουν και θυσιάζονται για σένα και την ίδια ώρα σε αγνοούν, σε καπηλεύονται και σε στραπατσάρουν, μέχρι αηδίας.

Η φιλοπατρία, η δημοκρατία, η ελευθερία θέλουν νοημοσύνη, ήθος, αρετή και τόλμη.

Posted in Πολιτικά | Σχολιάστε

Ήλθε πάλι καλοκαίρι…

Ήλθε πάλι καλοκαίρι…

Πολύ γρήγορα μπήκαμε στον Ιούνη. Μπήκαμε αισίως στην τροχιά του  καλοκαιριού. Πάντα, τα καλοκαίρια μας είναι θερμά, τόσο κυριολεκτικά, όσο και μεταφορικά. Ήλιος λιοπύρι, έντονο φως, ένταση σώματος και ψυχής, αντιθέσεις, πόλεμοι και μαύρες θύμισες που κόβουν την ανάσα.  Εμείς σήμερα, εδώ, όρθιοι επί των επάλξεων μεμψιμοιρούμε για τη ζωή, τις καθημερινές δυσκολίες, κυρίως για τα μόνιμα και τρέχοντα θέματα, ειδικά για τα προβλήματα της πατρίδας, που δυστυχώς αποτελούν τη γενεσιουργό αιτία πρόκλησης εθνικής κρίσης, με  εκκρεμότητα και αβεβαιότητα για το μέλλον των παιδιών μας. Η υφιστάμενη πολιτική δραστηριότητα από τους νυν ηγήτορες του τόπου, δυστυχώς, φαίνεται να είναι ανίκανη να δώσει τις αναγκαίες λύσεις και η ατολμία τους δημιουργεί μια γενικότερη αταξία στη συνομολόγηση ενός κοινού ακομμάτιστου εθνικού στόχου.

Στις μέρες μας, παρά τα μόνιμα και καθημερινά προβλήματα, ο  Ιούνης είναι ο πιο καλός μήνας του καλοκαιριού. Ο Ιούνης της ελπίδας και προσμονής. Για τις διακοπές που έρχονται, για τα παιδιά που θα βρίσκονται περισσότερο χρόνο κοντά μας, για τα δροσερά πρωινά, τα «ευανάγνωστα» ηλιοβασιλέματα και για τη μαγευτική ευωδία με την οποία μάς μεθούν  τα άνθη  του γιασεμιού.

Τώρα η ζωτικότητα των κήπων μας εντυπωσιάζει, το χρώμα και το άρωμα των λουλουδιών δημιουργούν ευφορία, οι γλάστρες αυξάνονται με τη φύτευση βασιλικού, μέντας, θυμαριού και γενικά  ο τόπος λάμπει από ζωή, ομορφιά και καθαριότητα.

Ο Ιούνης είναι πια γεγονός με τα παιδιά να ετοιμάζονται να πουν «αντίο» στο σχολείο και η θάλασσα να κυματίζει με το γαλάζιο πέπλο της, σε αντίθεση με την ψυχή μας που κυματίζει με τις γκρίζες αγωνίες της, για το «τι μέλλει γενέσθαι» στην πατρίδα.

Παρά τον ερχομό του καλοκαιριού με τις τόσες ελπίδες ξεγνοιασιάς, ο «υετός» παραμένει αθεράπευτα προσκολλημένος στη μαγεία της χειμωνιάς, περίοδο όπου τα στοιχεία της φύσης βρίσκονται σε πλήρη δράση, ξεσκεπάζοντας τη μηδαμινότητα του ανθρώπου για να τα δαμάσει και σηματοδοτώντας, ταυτόχρονα, την προσωρινότητά του, σε αυτή την τόσο αμφιλεγόμενη διάσταση της ζωής.

ΥΠΟΜΟΝΗ…

Posted in Καθημερινά, Κοινωνικά | Σχολιάστε

Ο μόχθος της «γραφής»

Για να μπορέσεις να καθίσεις μπροστά στον υπολογιστή σου (παλαιότερα μπροστά στο τετράδιό σου) και να γράψεις άρθρο, κείμενο ή σχόλιο, κάτι τέλος πάντων, που αφορά οποιοδήποτε θέμα, θα πρέπει να έχεις πλήρη ηρεμία ψυχής. Θα πρέπει να είσαι αποκομμένος από τους γύρω σου, είτε αυτοί είναι συγγενείς σου, είτε φίλοι σου, είτε ΜΜΕ, είτε ακόμη προσωπικοί λογισμοί που κατατρύχουν το πνεύμα και την ψυχή σου. Θα πρέπει, πιο πέρα, να περιοριστείς στο δικό σου κόσμο και μάλιστα στην εσωτερική εκείνη πλευρά τού εαυτού σου, όπου, ως συνήθως, κυριαρχεί η γαλήνη και η φιλοσοφική διάθεση.

Αν για τον οποιοδήποτε λόγο αφεθείς έρμαιο κλοτσοσκούφι στα άτιμα τερτίπια της καθημερινότητας τότε γίνεσαι σκουπίδι που σε κλωτσάει ο κάθε περαστικός από εδώ και από εκεί, χωρίς να το καταλαβαίνεις. Χάνεις τον εαυτό σου. Χάνεις όλες εκείνες τις προσωπικές σου στιγμές που έχουν τη δυνατότητα να ξεκουράζουν τόσο το σώμα όσο και την ψυχή. Χάνεις τις ευκαιρίες να συλλογίζεσαι, να μελετάς, να προβληματίζεσαι, να γράφεις. Η ατομικότητά σου διαχέεται σε ξένες επιλογές, ο λογισμός σου και η όλη σου σκέψη κολυμπάει σε αγεωγράφητα νερά και εσύ νομίζεις ότι αποτελείς κομμάτι μιας υγιούς κοινωνικής ζωής και ότι συμπεριφέρεσαι φυσιολογικά όπως όλοι οι άλλοι, ειδικά εκείνοι που θέλουν να ονομάζονται «ενεργοί πολίτες», αναπόσπαστο μέρος μιας καιροσκοπικής ομαδικότητας, ενός επίπλαστου συνόλου, μιας εργοδεικτικής παρέας. Η μεγάλη τέχνη, βέβαια, είναι να έχεις αμετάθετα, αυστηρά όρια συμμετοχής (δραστηριότητες και ενέργειες ποιοτικής μορφής) και ταυτόχρονα να μην χάνεις τις ιδιότητες της προσωπικότητάς σου.

Το να μπορείς, λοιπόν, να γράφεις είναι αγώνας, μόχθος, ταλαιπωρία τού σώματος αλλά και ευχαρίστηση της σκέψης και γλυκασμός τού μυαλού. Τα θέματα που παρουσιάζονται καθημερινά είναι τόσα πολλά, τόσο πολύπλοκα και πολυποίκιλα που δεν προλαμβάνεις να τα μελετάς διεξοδικά για να αποκτάς το δικαίωμα να έχεις μια αντικειμενική και σωστή εικόνα γύρω από αυτά. Τα θέματα δεν λείπουν. Λείπει όμως ο χρόνος και η διάθεση να γράψεις κάτι για αυτά. Και σκέφτεσαι: «Αν γράψω, τι θα γίνει; Μήπως ρίχνω αυγά στον τοίχο;» Και καταλήγεις στο συμπέρασμα ότι απλώς εκείνο που επιτυγχάνεις με το γράψιμο είναι να αμβλύνεται ο θυμός και η αγανάκτησή σου, κυρίως για θέματα που σου φαίνονται παράλογα, ανεπίτρεπτα και ανεδαφικά. Όσο βαθιά σκέφτεσαι και όσο ανεπηρέαστα βλέπεις τα διαδραματιζόμενα στον περιβάλλοντα χώρο, αλλά και ευρύτερα, τόσο πολύ το άγχος και η αγανάκτηση κυριεύουν την ψυχοσύνθεσή σου, δρώντας αρνητικά στη διάθεσή σου. Αν δεν γράψεις θα σκάσεις. Και ψάχνεις να βρεις ξανά τη διάθεσή σου για να γράψεις κάτι. Και γράφεις και γράφεις… . Γράφεις σκέψεις, σχόλια, απόψεις που τελικά όταν τα διαβάζεις αργότερα, ύστερα από πολύ καιρό, πολλά από αυτά, ίσως σου φαίνονται «αρλούμπες» της κακιάς στιγμής.

Εσύ όμως θα προσπαθείς πάντα να βρίσκεις ερεθίσματα από τον περιβάλλοντα χώρο και θα διεξάγεις αγώνα για να βρεις την απαιτούμενη διάθεση με σκοπό να γράψεις κάτι… Και γράφεις, γράφεις… . Συνέχεια γράφεις, γιατί ο μόχθος της γραφής είναι πάντα γλυκύς και οι καρποί της τροφοδοτούν το πνεύμα και την ψυχή με  εξυγιαντικό  φως   και απέραντη γλυκύτητα.  Στο τέλος εξασφαλίζεις  μια απερίγραπτη ευφορία που δίνει νόημα και προοπτική στη ζωή σου. Πηγή αυτής της όμορφης ζωής, στην περίπτωσή μας, είναι ο γλυκύς μόχθος της «γραφής».

 

Posted in Πνευματικά | Σχολιάστε

Πέρασε και αυτό το Πάσχα…

Ήταν όντως δύσκολη η προσπάθειά μας για μια διαρκή, έντονη και παραγωγική προσήλωσή προς τα πάθη τού Θεανθρώπου, τις άγιες ημέρες του Πάσχα που μόλις γιορτάσαμε. Και να πει κανείς ότι δεν γινόταν προσπάθεια; Δεν διεξαγόταν αγώνας;

Όλα γίνονταν και είναι σίγουρο ότι  τα πάντα χρησιμοποιούσε  κάποιος που είχε και έχει αγαθή πρόθεση και μεγάλη επιθυμία να αναβαπτίζεται πνευματικά, τουλάχιστον, κατά τις μέρες του Πάσχα.

Δυστυχώς ο αγώνας είναι δύσκολος με ανυπέρβλητα εμπόδια. Εμπόδια που προέρχονται από τη ρουτίνα της καθημερινότητας και από τη μανία της ικανοποίησης των καθημερινών υλικών αναγκών που δημιουργεί, συντηρεί και προάγει η αγορά και το εμπόριο. Εμπόδια που δημιουργεί ο ίδιος ο εαυτός μας καθ΄ υπόδειξη τού εσωτερικού μας κόσμου.

 Είναι και η απογοήτευση που προέρχεται από τη πολιτική συμπεριφορά των πολιτικών οι οποίοι δυστυχώς  κρατούν στα χέρια τους τις τύχες μας και φαίνεται εκ των πράξεών τους ότι αδυνατούν να τις χειριστούν με όραμα και προοπτική. Την προοπτική της επιβίωσης ή μη σε αυτή την δύσμοιρη και μαυροφορούσα πατρίδα.

Και εμείς που ζήσαμε παλαιότερα όλες τις συμφορές που δημιούργησαν η εγωπάθεια, οι ατομικές φιλοδοξίες, οι εκκεντρικότητες, η έλλειψη πολιτικής διορατικότητας και φθάσαμε στο σήμερα για να βλέπουμε να επαναλαμβάνεται η εκκόλαψη όλων αυτών των κυκλοθυμικών καταστάσεων, είναι λογικό να μας καταλαμβάνει πανικός και βαθειά απογοήτευση. Άραγε τι πρέπει να κάνουμε για να  πείσουμε αυτούς που πολιτεύονται, κυρίως τους αρχηγούς, αρχηγίσκους και υποτακτικούς  των κομμάτων για να συνετιστούν εν τέλει, να ωριμάσουν πια, να συμπεριφέρονται με τη λογική και τη διορατικότητα και να βρουν τον τρόπο συνεννόησης και χάραξης μιας συνισταμένης πολιτικής γραμμής για το καλό του τόπου; Πότε θα σταματήσουν να φωνασκούν από τα ΜΜΕ, διευρύνοντας το χάσμα της διαφωνίας τους και φανατίζοντας με τόση άνεση και πολιτική ανωριμότητα το λαό;

Τίποτε. Έπεα πτερόεντα η συνεχής στρουθοκαμηλική επίκληση του πατριωτισμού.  «Ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης».

Είναι με αυτές τις σκέψεις που μας κάνουν να ψάχνουμε σανίδα σωτηρίας κάπου αλλού. Είναι αυτές οι σκέψεις που μας ωθούν να βρούμε εκείνους τους πνευματικούς τρόπους για να προσεγγίσουμε τον Θεό και να Του πούμε με τόλμη και θάρρος:

«Ο Θεός εις την βοήθειάν μου πρόσχες, Κύριε, εις το βοηθήσαι μοι σπεύσον…»

 

Posted in Πνευματικά | Σχολιάστε

Η προδιαγεγραμμένη πτώση ενός γίγαντα με πήλινα πόδια;

Το αυταρχικό και προσωποπαγές καθεστώς του Ταγίπ Ερντογάν οδήγησε την Τουρκία τόσο σε διεθνή απομόνωση, όσο και σε εσωτερική κοινωνική πόλωση και ανάφλεξη.

Δύο παράγοντες διαμόρφωσαν αυτό το σκηνικό:

πρώτον, η διπλωματική αποτυχία του Ταγίπ Ερντογάν στο συριακό, και, δεύτερον, οι προσπάθειες του να νομιμοποιήσει διά της λαϊκής ψήφου την αυταρχικότητα του καθεστώτος του, όπως αυτό διαμορφώθηκε εκ των πραγμάτων μετά την αποτυχία του πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016.

Οι εξελίξεις στη Συρία, η αναμενόμενη συμφωνία ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ρωσία για διαμελισμό της Συρίας, η οποία και έμμεσα νομιμοποιεί τη μόνιμη παρουσία των δύο υπερδυνάμεων στο συριακό έδαφος, με πρόσβαση μάλιστα και των δύο στη Μεσόγειο, όπως επίσης και η ίδρυση αυτόνομης κουρδικήςπολιτείας στο υπό κατασκευή ομοσπονδιακό συριακό κράτος υπό την προστασία των ΗΠΑ, ο αποκλεισμός της Τουρκίας από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων που αφορούν την επίλυση του συριακού,σε συνδιασμό με την προσπάθεια του Ταγίπ Ερντογάν να κερδίσει ψήφους από την εθνικιστική παράταξη εν όψει του δημοψηφίσματος, έστρεψαν τον εθνικιστικό παροξυσμό του προς τα δυτικά και νότια θαλάσσια σύνορα της χώρας, καθώς και προς την Ευρώπη.

Η απειλητική του ρητορική περιορίζεται σε λαϊκιστικές ομιλίες, καθώς και στην έντονη τουρκική στρατιωτική παρουσία στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Προφανώς, αυτή η επιθετική ρητορική έχει εσωτερικό αποδέκτη και αυτός δεν είναι άλλος από τον εθνικιστή Τούρκο ψηφοφόρο, τον οποίο καλεί σε εθνική συσπείρωση εν όψει του δημοψηφίσματος.

Αν και ακούγονται πολλά τόσο από στόματα επισήμων, όσο και από διάφορα ΜΜΕ, η πρόκληση στρατιωτικής έντασης είτε στο Αιγαίο, είτε στην Κύπρο θα αποτελούσε μια απενοημένη πράξη εκ μέρους του Ταγίπ Ερντογάν. Οι εταρείες εξόρυξης φυσικού αερίου στα χωρικά ύδατα της Κύπρου συνοδεύονται από σημαντική στρατιωτική παρουσία των χωρών στις οποίες εδράζονται και δραστηριοποιούνται και προφανώς δεν είναι διατεθειμένες να υποκύψουν σε τουρκικές απειλές. Από την άλλη, μια στρατιωτική επέμβαση στο Αιγαίο θα άνοιγε τον ασκό του Αιόλου για την Τουρκία, καθώς σύσσωμες οι ευρωπαϊκές δυνάμεις, οι ΗΠΑ και η Ρωσία, θα αντιδρούσαν έντονα σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Αυτό που θα μπορούσε θεωρητικά να κάνει η Τουρκία είναι, όσον αφορά την Κύπρο, να προσαρτήσει τα κατεχόμενα εδάφη, και όσον αφορά το Αιγαίο, να τερματίσει τη συμφωνία της με την ΕΕ για το προσφυγικό. Βέβαια, και οι δύο αυτές ενέργειες θα είχαν και πάλι αρνητικά αποτελέσματα για την Τουρκία. Κάτι άλλο που μοιάζει πιθανόν είναι η προσπάθεια διοργάνωσης ενός ‘ατυχήματος’ είτε στο Αιγαίο, είτε στην Κύπρο. Κάτι τέτοιο,βέβαια, θα προκαλούσε και πάλι τη διεθνή κατακραυγή.

Σε κάθε περίπτωση, είτε κερδίσει το δημοφήφισμα της 16ης Απριλίου 2017 είτε όχι, οι διεθνείς σχέσεις της Τουρκίας και το εσωτερικό της μέτωπο είναι τόσο διερρηγμένα που μοιάζει πολύ δύσκολο για τον Ταγίπ Ερντογάν να επιβιώσει πολιτικά μέχρι και 2029, όπως ο ίδιος επιθυμεί. Οι απειλές του μοιάζουν περισσότερο σαν φωνές βοώντος εν τη ερήμω. Οι ριψοκίνδυνες πολιτικές επιλογές του Ερντογάν, σε συνδιασμό με τις διεθνείς εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου έχουν ήδη προδιαγράψει την επερχόμενη αποχώρηση του Ερντογάν από το πολιτικό σκηνικό, το οποίο είναι θέμα χρόνου, ανεξάρτητα από τις όποιες απειλές του, και κυρίως ανεξάρτητα από τη νίκη ή την ήττα του στο επερχόμενο δημοψήφισμα.

Posted in Πολιτικά | Σχολιάστε