Η άγρα της μοναδικότητας

Η ζωή του ανθρώπου είναι παράξενη. Τις περισσότερες φορές ανεξήγητη και μυστήρια. Μέσα στους διάφορους τρόπους διαβίωσης εμπεριέχονται αγνά ή καιροσκοπικά τερτίπια, με πολλές παραλλαγές και επιλογές. Οι επιλογές είναι πολυποίκιλες. Μια μερίδα ανθρώπων διάγει τη ζωή της αθόρυβα, απλά και συνεσταλμένα. Μια άλλη μεγάλη μερίδα των ανθρώπων διάγει μια ζωή που την χαρακτηρίζει η πομπώδης και θορυβώδης παρουσία, η επιδειξιμανία, η αρχομανία και το κυνηγητό προσωπικής αναγνώρισης και προνομιακής αποδοχής. Αρχικά  η θορυβώδης παρουσία αυτών των ανθρώπων ίσως να έχει έμμεσα ευεργετικά αποτελέσματα και σε τρίτα πρόσωπα , αλλά δεν παύουν να είναι αυτά προσωρινά, ψευδεπίγραφα και  με την πάροδο του χρόνου κενά άνευ ουσίας.  Άλλοτε η φιλοδοξία αυτή καταντά κενοδοξία που δημιουργεί παρατράγουδα, προκαλώντας στο οικείο και ευρύτερο περιβάλλον ανεπιθύμητες καταστάσεις.

Και τούτο συμβαίνει γιατί οι άνθρωποι αυτής της ιδιομορφίας θέλουν πάντα να έχουν  τα φώτα του ενδιαφέροντος στραμμένα επάνω τους. Να νιώθουν ότι έχουν επιρροή και η παρουσία τους να είναι αισθητή είτε περπατώντας στο δρόμο, είτε ευρισκόμενοι στο κρεοπωλείο, είτε σε ταξίδι, είτε σε εκδηλώσεις.  Να επιβάλλονται με το δικό τους τρόπο και οι απόψεις τους να γίνονται αποδεκτές έναντι των απόψεων όλων των άλλων ανταγωνιστών. Η εμμονή τους στην κυριαρχία και στην απαίτηση να έχουν πάντα τον πρώτο και τελευταίο λόγο είναι χαρακτηριστική. Πάντα βρίσκονται πίσω από κάθε ανακατωσούρα. Η χαμηλών τόνων καθημερινότητα και η σιωπηλή πραγματοποίηση κάποιας υποχρέωσης αποτελούν ξένα στοιχεία για αυτούς τους ανθρώπους. Η προσκόλληση τους σε άλλους ανθρώπους που έχουν κάποιο σημαντικό πόστο στην κοινωνία, αποτελεί σύνηθες φαινόμενο. Όχι μόνο κάνουν τα πάντα για να έχουν εύκολη και ουσιαστική προσέγγιση αλλά βρίσκουν και τους τρόπους εκείνους για να έχουν αυτοί και μόνο τη μοναδικότητα της πιο πάνω σχέσης. Επομένως παρατηρείται το φαινόμενο να υπάρχει ένας λυσσαλέος ανταγωνισμός μεταξύ αυτών των ανθρώπων ποιος θα είναι πρώτος και μάλιστα να υπάρχει η απαίτηση να κατατάσσεται εκ δεξιών τού σημαίνοντος προσώπου ή θεσμού ή θρησκευτικού ηγέτη ή θρησκευτικού καταλύματος κλπ. Η διατήρηση της μοναδικότητας απαιτεί μόχθο και αγώνα λυσσαλέο, εμποτισμένο με συνεχή εγρήγορση, φαντασία και πρωτότυπα τεχνάσματα.

Για να στεριώνουν  λοιπόν κάποια γνωριμία τους, οι πιο πάνω άνθρωποι της μοναδικότητας και να καταφέρουν  να έχουν  γρήγορη και όποτε θέλουν πρόσβαση στο δεδομένο  στόχο, με έντεχνο τρόπο μεθοδεύουν καταστάσεις με ευρηματικά καιροσκοπικά τεχνάσματα που θεωρούνται κατά τα άλλα ως κοινωνική ή αλτρουιστική προσέγγιση ή πνευματική προσφορά. Και οι τοιούτου είδους άνθρωποι καταγίνονται τότε σ΄ έναν ανελέητο αγώνα παράθεσης γευμάτων, διοργάνωσης κοινωνικών συναντήσεων, εκδρομών,  παροχή δώρων, χρήσης επαίνων και κολακειών κλπ. Όλα τούτα απευθύνονται τόσο στους πρωταρχικούς στόχους όσο και σε παρεμφερείς καταστάσεις ή φίλους και συγγενείς των πιο πάνω, δηλαδή σε στενά και οικεία πρόσωπα του άρχοντος, τη γνωριμία του οποίου θέλουν να έχουν τη μοναδικότητα.

Με την πάροδο του χρόνου τα πράγματα αλλάζουν και καινούργιες ξένες γνώριμες παρεμβαίνουν στο σημαίνον πρόσωπο ή εκπρόσωπο του φορέα στο όνομα του οποίου μέχρι σήμερα είχε κάποιος συγκεκριμένος άνθρωπος  τη μοναδικότητα. Όταν λοιπόν, προϊόντος του χρόνου, βλέπει ότι χάνει τη μοναδικότητά του στην πιο πάνω γνωριμία τότε προσπαθεί να βρει αναβαθμισμένους τρόπους με τους οποίους θα μπορέσει να ανανεώσει και ενισχύσει την παρουσία του στο προσκήνιο και να κερδίσει περισσότερους πόντους έναντι των ανεπιθύμητων εισβολέων στην κοινωνική, πολιτική ή θρησκευτική του σχέση.

Η συνεχής εγρήγορση σε αυτές τις περιπτώσεις είναι σημαντικός παράγοντας. Ο εφησυχασμός κατά τη διάρκεια μεγάλου χρονικού διαστήματος αποτελεί μεγάλη παγίδα που πλήττει ανεπανόρθωτα τη διατήρηση της μοναδικότητας.

Για να διατηρήσουν αυτοί οι άνθρωποι τα πρωτεία της μοναδικότητας χρειάζονται θυσίες και ευρηματικά τεχνάσματα. Εκτός από τα τραπεζώματα και τις άλλες εκδουλεύσεις που γίνονται την πρώτη φορά της γνωριμίας και οι οποίες θεωρούνται «πρόσκαιρης δυναμικής», θα πρέπει να ακολουθήσουν ενέργειες «μόνιμης πρόσδεσης» χάριν της μοναδικότητας. Βρίσκουν τότε τρόπους και προβαίνουν σε ενέργειες που έχουν κάποια μονιμότητα στις σχέσεις τους. Π.χ. εξασφάλιση εξ αγχιστείας συγγένεια, βάπτιση παιδιών οικείων προσώπων, που είναι συγγενείς του στόχου, προσφορά μεγάλης δωρεάς, υπόσχεση για συγκέντρωση μεγάλου αριθμού ψήφων για συγκεκριμένο κόμμα,  υπόσχεση για δωρεά μετά θάνατο, πραγματοποίηση εράνων,  κλπ.  Η μόνιμη, αδιατάρακτη σύνδεση με τα σημαίνοντα πρόσωπα που προΐστανται  φορέων, οργανώσεων, σωματείων, πολιτικών κομμάτων, εκκλησιαστικών θώκων απαιτεί μόχθο, κόπο και συνεχή εγρήγορση.

Θα πρέπει να λεχθεί ότι η απόκτηση της μοναδικότητας είναι σχετικά εύκολη αλλά η διατήρησή της στο χρόνο απαιτεί θυσίες, μεγάλη σπουδή και κατάθεση ψυχής. Δυσκολότερο είναι η διατήρηση της πρωτιάς. Δηλαδή να είναι κάποιος πρώτος μεταξύ των πρώτων.

Αν προσπαθήσουμε να διακρίνουμε και ξεχωρίσουμε τους ανθρώπους της μοναδικότητας οι οποίοι διακινούνται ανάμεσά μας τότε είναι πολύ εύκολο να τους αντιληφθούμε. Οι άνθρωποι αυτοί ουδέποτε κάνουν παρέα με άσημα πρόσωπα, απλούς ανθρώπους που κινούνται αθόρυβα και σιωπηλά στον κόσμο τούτο. Κι ο λόγος είναι ότι αυτοί οι απλοί και άσημοι άνθρωποι δεν έχουν τίποτε το σημαντικό να αποδώσουν στους επιτήδειους της μοναδικότητας.  Και η προσφορά, οι θυσίες και ο μόχθος χωρίς τα προσδοκώμενα ανταλλάγματα είτε υλικά είτε άυλα θεωρούνται χαμένες ενέργειες από πλευράς των ανθρώπων που επιζητούν τη μοναδικότητα.

Αν όμως τελικά οι άνθρωποι της μοναδικότητας, παρά τις προσπάθειές τους, χάσουν τα φώτα του ενδιαφέροντος, τότε μέσα σε μια νύκτα αποσύρονται, λοιδορώντας και φτύνοντας εκεί όπου έγλειφαν τόσα χρόνια, ψάχνοντας παράλληλα εναγωνίως προς άλλες κατευθύνσεις για να βρουν πρόσφορο έδαφος για καινούργιες προσπάθειες με στόχο να εξασφαλίσουν ξανά την περιπόθητη μοναδικότητα σε άλλες, καινούργιες προσκολλήσεις, ακολουθώντας σχεδόν πάντα την ίδια ψυχοφθόρα πρακτική.

 

 

 

Advertisements
Posted in Κοινωνικά | Σχολιάστε

Λίγες σκέψεις…

Αυτές τις μέρες, τις άγιες, τις μοναδικές σε πνευματική συγκέντρωση/ανάταση,  με προβληματίζει πολύ, πώς θα πρέπει να εκφράζομαι, να παρατηρώ, να έχω άποψη και πώς θα ενεργώ χωρίς να διαταράσσεται η …εύθραυστη  ηρεμία μου.  Στην «επιφάνεια εργασίας»  του νου έχουν μαζευτεί πολλά. Χίλια δυο πράγματα τριγυρνούν στο μυαλό μου που εμποδίζουν, με έναν πρωτόγνωρο σαδιστικό τρόπο, τη στοιχειώδη ηρεμία και τον υποτυπώδη γλυκασμό να κυριαρχήσουν στην έξαλλη καθημερινότητα αυτής της πασχαλινής  (λέγε εμπορικής) περιόδου. Κοινωνικά καθήκοντα, εκκλησιαστικές υποχρεώσεις, οικογενειακές ανάγκες, υλικές ανάγκες, πνευματικές ανάγκες, όλα ανακατωμένα, συγχυσμένα και μπλεγμένα με τέτοιο τρόπο που να χρειάζεται μεγάλη δύναμη «άνωθεν» και προσωπική πάλη με πολλές θυσίες και κόστος για να μπουν σε μια τάξη. Παρατηρώ γύρω μου ότι μέσα στα βαθειά νοήματα του Γολγοθά και της Ανάστασης δυστυχώς κυριαρχεί, με τον πλέον παραστατικό τρόπο, το «φάγωμεν καί πίωμεν αύριον γάρ αποθνήσκομεν». Μέχρι να βρούμε την αρχή της επίλυσης όλων αυτών των καταστάσεων,  ο χρόνος τρέχει τόσο γρήγορα και το τρένο φεύγει. Και εμείς μένουμε «χάσκοντας», ανίσχυροι, αδύναμοι, απογοητευμένοι κοιτάζοντας προς τα οπίσω σε κάτι κοπριές που συνηθίσαμε να εναγκαλιζόμαστε εδώ και χρόνια, από το πρωί μέχρι το βράδυ.

Η πνευματική και κοινωνική συμπεριφορά μερικών ανθρώπων σε αυτή την περίοδο είναι πολύ δύσκολη  με αποτέλεσμα πολλές φορές να μετατρέπεται από γλυκεία και δοτική σε όξινη και τοξική. Και διερωτάται κανείς  τι πρέπει να γίνει; Υπάρχουν πολλές απόψεις Μια άποψη είναι ότι ο καλός χριστιανός ειδικά κατά τις μέρες αυτές κλείνει πόρτες και παράθυρα σε ό,τι τοξικό. Γίνεται απαθής σε όλες τις εξωγενείς παρεμβολές και ενδύεται την ανοχή, υπομονή, πραότητα και ταπεινότητα. Βλέπει, ακούει και δεν κριτικάρει, ούτε γνώμη έχει για το τι υπάρχει γύρω του, ούτε λαμβάνει θέση για το τι πρέπει να γίνει. Με λίγα λόγια ζει σε λασπωμένο περιβάλλον με κουνούπια και άλλα επιβλαβή έντομα που ενοχλούν και αυτός σιωπά. Διακινείται σε προβληματικές καταστάσεις για τις οποίες έχει γνώση και γνώμη που θα μπορούσαν να βοηθήσουν, αλλά αυτός σιωπά. Διαβλέπει κινδύνους και ζημιές επερχόμενες λόγω κακών υπολογισμών ή εσκεμμένων σχεδιασμών και αυτός σιωπά. Ανοχή, υπομονή, ελπίδα. Χάος στο μυαλό εκείνου που είναι άνθρωπος πνευματικός, νουνεχής και νομοταγής πολίτης αυτού του δύσμοιρου τόπου. Σκληρός ο αγώνας. Αδυσώπητη η πορεία που διάλεξε να περπατάει. Μα εδώ έγκειται η πνευματική μαγκιά. Όχι σε λεωφόρους και πλατείες αλλά σε δυσκολοδιάβατα στενά μονοπάτια. Αυτός είναι ο αγώνα, ο πραγματικός, ο προσωπικός.

Συμπερασματικά, ίσως η ηρεμία της ψυχής και η ισορροπία τού πνευματικού ανθρώπου δεν σημαίνουν αδιαφορία για την καθημερινότητα και τα προβλήματά της. Η ανοχή και η σιωπή δεν σημαίνουν υποταγή στα κακώς έχοντα. Η υπομονή δεν σημαίνει να κλείνουμε τα μάτια στις αδικίες, ενέργειες και έργα των παρανομούντων και ταραξιών της καθημερινότητας. Η διαμονή μας στον κόσμο με τα τόσα προβλήματα και τις τόσες τοξικές καταστάσεις που μας περισφίγγουν καθημερινώς, θα πρέπει να επιβάλλει την ανάγκη συνύπαρξης  της πνευματικής ζωής με την επιμονή και τη συμβολή μας στην τήρηση των υφιστάμενων νόμων και τη διατήρηση μιας ευπρεπούς κοινωνικής ευταξίας που να διέπεται από ήθος, αρχές και αξίες.

Μια καλή ευκαιρία λοιπόν για αξιολόγηση της πνευματικής και κοινωνικής μας ικανότητας είναι το πώς θα περάσουμε αυτές τις μέρες του Πάσχα.

 

Posted in Πνευματικά | Σχολιάστε

Η αναγκαιότητα της διάκρισης

 Ο λόγος που αποφάσισα να καταπιαστώ με αυτό το κείμενο είναι η διήγηση ενός πολύ καλού φίλου, η οικογένεια τού οποίου δέχθηκε παρεμβολή/εισβολή από στενό συγγενή τους  ο οποίος προσπάθησε να πείσει για τους τρόπους αντιμετώπισης μιας απλής και συνηθισμένης ασθένειας, χρησιμοποιώντας συναισθηματικό και ψυχολογικό εκφοβισμό.

Στον φίλο δημιουργήθηκε μια μεγάλη απορία και τι πρέπει να κάνουμε σχετικά με την πιο πάνω τακτική/αγάπη/ενδιαφέρον αυτών των ανθρώπων, κυρίως συγγενών, να επεμβαίνουν με άγαρμπο τρόπο, στην προσπάθειά τους να δράσουν άμεσα, κυρίως σε περιπτώσεις κάποιας ασθένειας, με σκοπό να προσφέρουν κάποιου είδους βοήθεια, εισηγούμενοι τον τρόπο δράσης, τον τρόπο δράσης βέβαια, που αυτοί πιστεύουν, πεισματικά, ότι είναι ο καλύτερος και ο πλέον σωστός.

Στα αγιοπατερικά κείμενα αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι, όταν ο Θεός θέλει να βοηθήσει κάποιο, έρχεται στην πόρτα του, την κτυπά με ευγένεια και κάνει ένα βήμα προς τα οπίσω, περιμένοντας να του ανοίξει. Οι πιο πάνω άνθρωποι, κυρίως συγγενικά πρόσωπα στενού περιβάλλοντος, όχι μόνο κάνουν ένα βήμα προς τα οπίσω αλλά εφορμούν στην πόρτα μας την ανοίγουν βίαια και χρησιμοποιώντας έναν άτιμο συναισθηματικό και ψυχολογικό εκφοβισμό (bulling), συνοδευόμενος με ετσιθελισμό και με μια αμετροέπεια αυταρχισμού, απαιτούν να δράσουν όπως αυτά θέλουν, χωρίς να επιθυμούν να ακούσουν την άποψή των άλλων. Παρά τη σφοδρή αντίθεσή μας, που μπορεί να βασίζεται και σε οικεία με το πρόβλημα επαγγελματική ιδιότητα ή στην αναγκαιότητα αντίδρασης σε μια πάγια τακτική που πάντα εφαρμόζουν τα πρόσωπα αυτά, υποκύπτουμε πολλές φορές στη δική τους άποψη και ακολουθούμε, δυστυχώς, τις δικές τους, πάρα πέρα ενέργειες,  επειδή βλέπουμε ότι δεν σηκώνουν δεύτερη κουβέντα και επειδή δεν θέλουμε να αφήσουμε τα πράγματα να εκτραχυνθούν στην ευρύτερη οικογένεια.

Αποτέλεσμα είναι να εμπλεκόμαστε σε μια σειρά αχρείαστων ενεργειών και καταστάσεων που επιβάλλονται από ειδικούς της  δικής τους επιλογής,  με τελική κατάληξη, πολλές φορές, το υφιστάμενο πρόβλημα να μεγαλώνει αντί να εξαλείφεται. Αναγκαζόμαστε τότε «δια πυρός και σιδήρου» να απεγκλωβιζόμαστε από τα παρατράγουδα τού πιο πάνω bulling  και τις επιρροές των επιλογών τους και ακολουθούμε τις πρέπουσες , ψύχραιμες και αντικειμενικές για την περίπτωση ενέργειες, που φέρουν τα αναμενόμενα θετικά αποτελέσματα.

Τα πρόσωπα αυτά της αχρείαστης και εγωιστικής αγάπης, μετά την παταγώδη αποτυχία της δικής τους παρορμητικής ενέργειας και τις καταστροφικές κατολισθήσεις των δικών τους επιλογών, ως συνήθως, αποσύρονται στα ενδότερα, επικεντρωμένα στις δικές τους απόψεις, δίδοντας τις δικές τους εξηγήσεις και ερμηνείες επί του αποτυχημένου πρακτέου, κατασκευάζοντας ένα συνονθύλευμα κοινωνικών, οικογενειακών, πνευματικών αρχών και προσωπικών αναστολών, όπως πάντοτε βέβαια, πλην όμως, καραδοκούν για την επόμενη εφόρμησή τους, όπου παραστεί ανάγκη ή κάποια άλλη προσφερόμενη ευκαιρία.

Βέβαια το ενδιαφέρον και η αγάπη είναι πάντα ευπρόσδεκτα και χρήζουν μεγάλης σημασίας αν τα χαρακτηρίζει η διάκριση, η νηφαλιότητα λόγων, η ταπεινότητα και η αποτελεσματικότητα των πράξεων. Το ενδιαφέρον είναι ευπρόσδεκτο αν οι προσφερόμενοι να βοηθήσουν δεν διακατέχονται από ιδεοληψίες και συνειρμικούς λογισμούς περί δήθεν ανικανότητας όλων των άλλων, υποτιμώντας τη νοημοσύνη τους και εκμηδενίζοντας τις όποιες προσπάθειές τους για κάτι που πρέπει να γίνει. Και τούτο βέβαια συμβαίνει επειδή αυτοί οι άνθρωποι πιστεύουν εγωιστικά και με εμμονή ότι μόνο η δική τους συμβολή θα διορθώσει τα πράγματα. Σε τέτοιες περιπτώσεις, λοιπόν, δεν φτάνει μόνο να έχουμε τη θέληση να συντρέξουμε κάποιο για να του προσφέρουμε βοήθεια. Δεν φτάνει μόνο να εφορμούμε και να ενεργούμε όπως εμείς θέλουμε, αλλά θα πρέπει πάντοτε να έχουμε τη διάκριση εκείνη που θα μας επιτρέψει να προσφέρουμε αποτελεσματικά και με πραγματική αγάπη οποιανδήποτε βοήθεια, πάντοτε με  κατανόηση και σεβασμό έναντι των απόψεων όλων των άλλων. Η χρησιμοποίηση της μεθόδου της υπερβολής, του επιτακτικού ύφους, του συναισθηματικού εκφοβισμού και της ψυχολογικής πίεσης με σκοπό την υλοποίηση της προσωπικής μας άποψης που έχει σφηνωθεί, πολλές φορές, παρορμητικά, απροβλημάτιστα και με εμμονή στο μυαλό μας, αποτελεί μια άτιμη, κατάπτυστη, προσβλητική  και  προβληματική συμπεριφορά. Αυτή η συμπεριφορά λειτουργεί αντίθετα με το είδος της  συμπεριφοράς που αναφέρεται στην επιστολή του Απόστολου Παύλου προς Κολασσαείς.  «Ο λόγος ημών πάντοτε εν χάριτι, άλατι ηρτυμένος.»

Ο λόγος σε όλες του τις μορφές είναι και ένα  ισχυρό όπλο για τον άνθρωπο, είτε αισθάνεται τη δύναμή του είτε όχι. Το όπλο αυτό μπορεί να δημιουργήσει σύγχυση και πολλά αλυσιδωτά προβλήματα , μπορεί όμως  και να  μετατραπεί σε βάλσαμο παρηγοριάς.  Μπορεί να βοηθήσει τόσο αυτόν που τον εκφέρει όσο και αυτούς στους οποίους απευθύνεται. Μπορεί όμως να προκαλέσει και στενοχώρια, λύπη, πόνο και δοκιμασία σε όσους τον προσλαμβάνουν, αλλά και να γίνει ένα μέσο επιβολής, επιρροής, επίδειξης δύναμης και γενικά εξουσίας γι’ αυτόν που τον εκφέρει. Γι’ αυτό και ο Απόστολος Παύλος, απευθυνόμενος προς τους Κολοσσαείς, τους προτρέπει με αυτά τα, διαχρονικής αξίας, λόγια: «ο λόγος υμών πάντοτε εν χάριτι, άλατι ηρτυμένος, ειδέναι πώς δει υμάς ενί εκάστω αποκρίνεσθαι». (Κολ. 4,6). «Τα λόγια σας να είναι πάντοτε γεμάτα χάρη, νοστιμισμένα με αλάτι (όχι ανούσια). Να ξέρετε πώς πρέπει να αποκρίνεστε στον καθένα ξεχωριστά».

            Το να γνωρίζουμε πώς πρέπει να αποκρινόμαστε στον καθέναν είναι ένδειξη διάκρισης. Είναι απότοκο πνευματικής καλλιέργειας, ανθρωπιστικής αρετής και κοινωνικού ευπρεπισμού. Πρώτιστα όμως η διάκριση είναι ένας εξαίσιος πνευματικός καρπός. Έχει να κάνει με την τοποθέτησή μας στη θέση του άλλου. Στο χαρακτήρα, τη συνείδηση, την ψυχή του άλλου. Στις προσωπικές δυνατότητές του να αντέξει τους λόγους που θα εκφέρουμε. Εκτός τούτου έχει να κάνει και με το δικό μας βαθύτερο κίνητρο. Αν αυτό έγκειται στη φανέρωση της πραγματικής μας αγάπης και συνδρομής σε ένα πρόβλημα που θέλουμε να επιλύσουμε σωστά και αποτελεσματικά με τις γνώσεις μας και τη βοήθεια του Θεού ή θέλουμε να δείξουμε την υπεροχή, τη μοναδικότητα και την αξία μας. Αν ισχύει το πρώτο, θα μιλήσουμε με διάκριση, κατανόηση, συνεργασία και θα δράσουμε με λυσιτελή συνδρομή. Θα παρηγορήσουμε με διάκριση και θα είμαστε ήπιοι, ευπροσήγοροι  και γλυκείς. Όταν θα επαινέσουμε, θα το κάνουμε πάντα με όλη μας την ψυχή, με εντιμότητα  και με ευγένεια. Σε περίπτωση που πρέπει να είμαστε αυστηροί, θα  χρησιμοποιήσουμε λόγια με πνευματική διάσταση, ύφος καταδεκτικό και αγάπη, μαζί με ειρηνική αποφασιστικότητα και ευθύτητα χωρίς να ερεθίζουμε τον άλλο.  Δεν θα κρύψουμε την αλήθεια, αλλά και δεν θα εξουθενώσουμε τον άλλο σε τέτοιο βαθμό που θα τον εξοργίσουμε και να λαβώσουμε την ψυχή του, εκτρέποντάς τον από την ηρεμία και ωθώντας τον να περιπέσει σε μίσος, θυμό και οργή. Δηλαδή δεν θα πρέπει με τη συμπεριφορά μας να δημιουργήσουμε σκανδαλισμό αδελφών ψυχών. Εξάλλου ξέρουμε ότι «ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα».

Η ευθύτητα, η αλήθεια, ο αυθορμητισμός  και γενικά η κάθε είδους βοήθεια ή συνδρομή θα είναι καλό να προσφέρεται στον συνάνθρωπό μας με πραγματική αγάπη, συστολή και διάκριση,  με στόχο όχι μόνο την ηρεμία της ψυχής αυτού που αποφάσισε να συντρέξει, αλλά και την αναγνώριση της βοήθειας και τον υγιή προβληματισμό  αυτού που αποδέχεται την προσφορά.  Αν δεν συμβαίνει αυτό τι να κάνεις την βοήθεια αυτού που προστρέχει, όση αγάπη και αν δείχνει στο συνάνθρωπό του; Αυτή η αγάπη καταντά ατελέσφορη και ομοιάζει με την περίπτωση της αγελάδας εκείνης που μπορεί να αποδίδει κάθε φορά ένα κουβά γάλα, αλλά στο τέλος κλωτσά με δύναμη τον κουβά και το γάλα χύνεται στο έδαφος, μηδενίζοντας έτσι τη χρησιμοποίησή του.

Επομένως, « … λόγος μν πντοτε ν χριτι, λατι ρτυμνος, εδναι πς δε μς ένί κστ ποκρνεσθαι …» ΠΡΟΣ ΚΟΛΑΣΣΑΕΙΣ Κεφ. 4 (6).

Posted in Καθημερινά, Πνευματικά | Σχολιάστε

Άνοιξη από το παράθυρό μας…

Η φύση μάς χάρισε ένα μεγάλο πλεονέκτημα.  Στη περιοχή όπου ζούμε επικρατεί μια έντονη εναλλαγή των εποχών. Υπάρχουν γεωγραφικοί τόποι όπου η βροχή αποτελεί σύνηθες φαινόμενο καθ΄ όλη τη διάρκεια τού χρόνου, με χαμηλές θερμοκρασίες και χωρίς ήλιο, με αποτέλεσμα όλα τα φυτικά στοιχεία να έχουν χαμηλή ενεργειακή δραστηριότητα. Σε άλλους τόπους δεν βρέχει και παντού επικρατεί ξέρα και λιοπύρι. Στα μέρη μας, υπάρχουν τέσσερις ευδιάκριτες εποχές με τα στοιχεία τους να δημιουργούν εναλλαγή στην καθημερινότητά μας και οι φυσικές διεργασίες τους να είναι έντονες κατά τη διάρκεια του χρόνου. Βροχή, χιόνι, κρύο, πράσινο, λουλούδια, χρώματα, ευωδίες, ήλιος, ζέστη, φως. Πολύ φως. Η φωταύγεια είναι εκείνη που κάνει τους ανθρώπους να είναι εκδηλωτικοί και αυθόρμητοι στη συμπεριφορά τους.

Σήμερα αρχίζει η άνοιξη. Ύστερα από τον χειμώνα η άνοιξη. Το φυσικό περιβάλλον γύρω μας αρχίζει να ζωντανεύει ενδεδυμένο με αυτούσια χρώματα και να μοσχοβολάει με λογής -λογής αρώματα. Τα ακούσματα από τα κελαηδήματα των πουλιών γεμίζουν την ατμόσφαιρα με μια εξέχουσα και αρχέγονη μουσική πανδαισία που έχει τη δύναμη να γαληνεύει την ψυχή μας και να ημερεύει την καθημερινότητά μας. Ειδικά τα πρωινά. Εκείνα τα πρωινά που μόνο αυτοί που ξυπνούν πολύ πρωί έχουν τη δυνατότητα και την ευλογία να απολαβάνουν.

Στην εποχή αυτή (άνοιξη) ο ήλιος θερμαίνει τον άνθρωπο που νωχελικά και ονειροπόλα κάθεται και πίνει τον καφέ του σε ένα κεντρικό στενό της πόλης ή στη βεράντα μιας συνοικιακής καφετέριας.  Η άνοιξη δημιουργεί στον άνθρωπο καινούργια συναισθήματα και καινούργια σκιρτήματα που έχουν σχέση με τη ζωή και την πορεία του στο χρόνο. Με την άνοιξη ξανοιγόμαστε με πολλή διάθεση για πολλές και πολυποίκιλες δραστηριότητες. Ανοίγουμε τα φτερά μας για καινούργια όνειρα και καινούργιες ελπίδες παρακολουθώντας τα μπουμπούκια να ανοίγουν και να πετιούνται άπειρα χρώματα, τις μέλισσες να εργάζονται άοκνα και τα πουλιά να ταξιδεύουν από δέντρο σε δέντρο, δίνοντας φτερά στις ανθρώπινες προσδοκίες.

Μπορούμε άραγε με την άνοιξη γύρω μας και με τα ξανοίγματα του εαυτού μας να ανοίξουμε και την ψυχή μας προς τον συνάνθρωπό μας, να προσφέρουμε αγάπη και κατανόηση στους γύρω μας, χωρίς ανταλλάγματα και χωρίς περιοριστικά περιθώρια; Ιδού η μεγάλη πρόκληση. Ιδού η μεγάλη απόφαση που συνάδει με το βαθύ νόημα του ερχομού της άνοιξης. Μιας άνοιξης που εκδηλώνεται κάθε χρόνο με  ένα πολυποίκιλο  ευφάνταστο και ελκυστικό ξύπνημα της φύσης.

Ας ζήσουμε ξανά την άνοιξη, μαδώντας μαργαρίτες και μυρίζοντας τα άσπρα γιασεμιά, που φυτρώνουν στην αυλή της ψυχής μας

 

 

 

Posted in Περιβαλλοντικά | Σχολιάστε

Γράμμα προς το συγγραφέα του «ΚΡΟΝΑΚΑ»

Αγαπητέ Κυριάκο,

Ευχαριστώ που μου χάρισες το πρόσφατο βιβλίο σου «ΚΡΟΝΑΚΑ», στη συνάντησή μας  στο μπαράκι τού ξενοδοχείου President, στην Αθήνα, στις 29 Νοεμβρίου 2017, ημέρα Τετάρτη, ημέρα βροχερή. Σε πληροφορώ ότι το βιβλίο σου κοσμούσε μέχρι χθες το κομοδίνο τού υπνοδωματίου μου και αφού επιτέλεσε αίσια τον σκοπό του, αποσύρθηκε στις εν ενεργεία βιβλιοθήκες τού «ερημητηρίου» μου.

Αγαπητέ, αισθάνομαι την ανάγκη να σου κοινοποιήσω τις προσωπικές μου απόψεις σχετικά με το βιβλίο σου, χωρίς βέβαια να θεωρήσεις ότι  αυτές αποτελούν κριτική, μια και δεν έχω τέτοια ικανότητα, ούτε τέτοια ευαίσθητη και υπεύθυνη ταυτότητα. Επομένως θα πρέπει να θεωρήσεις τα σχόλιά μου ότι προέρχονται από τον θείο σου, ο οποίος, πολύ νωρίς, ίδρυσε πνευματικό ημιυπόγειο για να αποτελέσει γεωγραφικό χώρο, ερημητήριο, που θα βοηθούσε στην ενδοσκόπηση, επαναπροσδιορισμό και σε ό,τι προέκυπτε στα κατοπινά στάδια της ζωής. Να συμβάλει από τη σιωπή μέχρι την αφήγηση. Από την αποτίναξη της καθημερινής μέριμνας μέχρι την πνευματική εκτόνωση. Αναφέρομαι στο ερημητήριο εκείνο, όπου εσύ το γνώρισες παιδιόθεν, το θαύμασες, και απεφάσισες να το θεωρήσεις ως «…την μητρίδα ή την οπή στην οποία κυοφορήθηκε η βούληση να είσαι αφηγητής…», όπως πολύ παραστατικά και όμορφα αναφέρεις στο πιο πάνω αναφερόμενο βιβλίο σου, στη σελίδα 422.

Ολοκλήρωσα λοιπόν σήμερα την ανάγνωση του βιβλίου σου. Βασικά το μελέτησα. Με πολλή διάθεση, όρεξη και με μεγάλη συγγραφική περιέργεια. Εξομολογούμαι ότι ευρισκόμενος στις πρώτες σελίδες, ένοιωθα τον εαυτό μου να είναι ξένος, ανίδεος και παραχαράκτης της ανάγνωσης, ο οποίος τόλμησε να εισέλθει σε ξένη πνευματική κατοικία, αν και είχα τη δέουσα άδεια από τον ιδιοκτήτη της. Όμως κάποια συγγραφική περιέργεια και λόγοι που συνάπτονται με τη συνειδησιακή ιδιοσυγκρασία/εμβέλεια, με έκαναν να επιμένω και να παραμένω συνδεδεμένος με τις σελίδες του, επί προγραμματισμένης και καθημερινής βάσης.

Με την παραμονή μου στην πνευματική σου οικία και την ολοένα ανακάλυψη καινούργιων διαδρόμων και δωματίων, αυξήθηκε η περιέργειά μου και η θέλησή μου πείσμωσε σε τέτοιο βαθμό που ήθελα πολύ να διαβώ τη χρονική αφήγηση και να ιδώ την κατάληξή της. Να ψηλαφήσω το τέλος, να τερματίσω και εγώ με τη δική σου χρονική πορεία και συλλογιστική εξέλιξη.  Να συλλάβω όσο πιο πολύ μπορούσα τη συγγραφική σου ροή, ανάσα και συγγραφική σου δύναμη.

Το βιβλίο σου με ταξίδευσε. Με σαγήνευσε. Περιηγήθηκα σε αυτό χωρίς να αισθάνομαι κούραση, δυσφορία ή άγχος. Με πήρε σε κόσμους ξένους προς εμένα και γεύθηκα τους καρπούς τής αφήγησής σου επί πραγματικών γεγονότων, συγγραφικών αποσπασμάτων λόγιων λογοτεχνών,  αναλύσεων λέξεων και όρων, λογοτεχνικών πρωτοτυπιών που πράγματι με εξέπληξαν, προσωπικών συλλογισμών και απόψεων, ιστορικών σημείων και συμπερασμάτων βαθιάς νόησης, που, ως συνήθως, κρύβονται κάτω από την επιφάνεια τού γίγνεσθαι.

Το «Χρονικό» σου ή « Κρόνακα» είναι ένας εξαίσιος πίνακας ζωγραφικής, πλούσιος σε στοιχεία και αναφορές που κάνει το θεατή/αναγνώστη να παραμένει μπροστά του για ώρες και να τον περιεργάζεται με θαυμαστή περιέργεια, διερευνητικά, εκστατικά και γλυκασμό πνεύματος.

Αγαπητέ Κυριάκο, θα μπορούσα να επεκτείνω τις σκέψεις μου και να αυξήσω την έκταση της παρούσας αναφοράς. Δεν θα το κάνω όμως γιατί θα φλυαρήσω. Απλώς πρέπει να σου πω ότι το βιβλίο σου με ταξίδευσε παντού. Βρισκόμουνα σε ένα πνευματικό πανηγύρι με χίλιες δυο πραμάτειες, στις σελίδες του οποίου δεν χόρταινες να περπατάς, να ερευνάς και να ανακαλύπτεις καινούργια πράγματα, καινούργιες εμπειρίες καινούργια δεδομένα.

Ήθελα, λοιπόν, να σε ευχαριστήσω που είχες την καλοσύνη να μου χαρίσεις το βιβλίο σου «ΚΡΟΝΑΚΑ»  και να μου δώσεις έτσι το δικαίωμα να διαβώ μαζί σου, καταπράσινες κοιλάδες, απότομα βαθειά φαράγγια, έναστρες φεγγαρόφωτες νύκτες, σήραγγες χωρίς φως, δροσερά πρωινά και όμορφα δειλινά. Σε ευχαριστώ ακόμη που μου επέτρεψες να γίνω συνοδοιπόρος σου και να κουβεντιάσω μαζί σου για τόσα πολλά πολυποίκιλα πράγματα, για όσες ώρες διαρκούσε το χρονικό/ταξίδι, της αφήγησής σου.

Θα ήταν όμως παράλειψη να μην σε ευχαριστούσα και για την επίσημη αναφορά και μόνιμη καταγραφή τού ταπεινού μου «ερημητηρίου» στην παγκόσμια λογοτεχνία, δια του ISBN 978-960-572-178-7, ως σημαντικής «μητρίδας», στην οποία κυοφορήθηκε η βούλησή σου για να ακολουθήσεις την πορεία τού μαχόμενου αφηγητή/εξερευνητή. Η αναφορά σου με τιμά. Σε ευχαριστώ.

Σε χαιρετώ ο θείος σου

Υετός

Posted in Εκπαίδευση - Μάθηση, Πνευματικά | Σχολιάστε

Καλή χρονιά 2018

Καλή χρονιά

2018

Ευχόμενος

Υγεία σώματος και

ηρεμία ψυχής

Posted in Καθημερινά | Σχολιάστε

Βροχή του Δεκέμβρη

Χειμώνας 2017-2018

Με την εμφάνιση τούτης της βροχής μπορεί και να κοιτάξουμε, για λίγο, τον ουρανό. Να ξεκολλήσουμε το βλέμμα μας από τη «χαμένη Ατλαντίδα» της καθημερινότητας. Να αφήσουμε κατά μέρος τη δίνη και την οδύνη της ζωής που τόσο έντονα περισφίγγουν την καρδιά μας γύρω από τα πολλά «γιατί».

Η βροχή είναι μια μεγάλη αλλαγή στη ρουτίνα της καθημερινότητας.  Ας την αξιοποιήσουμε λοιπόν σωστά, ονειροπόλα, εποικοδομητικά και με φαντασία. Θα δείτε και θα κατανοήσετε καθαρά «τη ματαιότητα του κόσμου τούτου» και θα αγαπήσετε τη βροχή. Θα αγαπήσετε την κτίση και τον κτήτορα. Τον κόσμο όλο.

Με τη βροχή παρέα, αν αισθανθείτε την ανάγκη να ανοίξετε μια μεγάλη αγκαλιά για όλο τον κόσμο και κυρίως για όλα τα πρόσωπα που βρίσκονται γύρω σας, τότε είναι σίγουρο ότι  έχετε μονιάσει με τον ίδιο τον εαυτό σας.

Αχ βροχή, θεραπεύτρια της ζωής και του ονείρου!!!

Posted in Καθημερινά, Περιβαλλοντικά | Σχολιάστε