Γράμμα προς το συγγραφέα του «ΚΡΟΝΑΚΑ»

Αγαπητέ Κυριάκο,

Ευχαριστώ που μου χάρισες το πρόσφατο βιβλίο σου «ΚΡΟΝΑΚΑ», στη συνάντησή μας  στο μπαράκι τού ξενοδοχείου President, στην Αθήνα, στις 29 Νοεμβρίου 2017, ημέρα Τετάρτη, ημέρα βροχερή. Σε πληροφορώ ότι το βιβλίο σου κοσμούσε μέχρι χθες το κομοδίνο τού υπνοδωματίου μου και αφού επιτέλεσε αίσια τον σκοπό του, αποσύρθηκε στις εν ενεργεία βιβλιοθήκες τού «ερημητηρίου» μου.

Αγαπητέ, αισθάνομαι την ανάγκη να σου κοινοποιήσω τις προσωπικές μου απόψεις σχετικά με το βιβλίο σου, χωρίς βέβαια να θεωρήσεις ότι  αυτές αποτελούν κριτική, μια και δεν έχω τέτοια ικανότητα, ούτε τέτοια ευαίσθητη και υπεύθυνη ταυτότητα. Επομένως θα πρέπει να θεωρήσεις τα σχόλιά μου ότι προέρχονται από τον θείο σου, ο οποίος, πολύ νωρίς, ίδρυσε πνευματικό ημιυπόγειο για να αποτελέσει γεωγραφικό χώρο, ερημητήριο, που θα βοηθούσε στην ενδοσκόπηση, επαναπροσδιορισμό και σε ό,τι προέκυπτε στα κατοπινά στάδια της ζωής. Να συμβάλει από τη σιωπή μέχρι την αφήγηση. Από την αποτίναξη της καθημερινής μέριμνας μέχρι την πνευματική εκτόνωση. Αναφέρομαι στο ερημητήριο εκείνο, όπου εσύ το γνώρισες παιδιόθεν, το θαύμασες, και απεφάσισες να το θεωρήσεις ως «…την μητρίδα ή την οπή στην οποία κυοφορήθηκε η βούληση να είσαι αφηγητής…», όπως πολύ παραστατικά και όμορφα αναφέρεις στο πιο πάνω αναφερόμενο βιβλίο σου, στη σελίδα 422.

Ολοκλήρωσα λοιπόν σήμερα την ανάγνωση του βιβλίου σου. Βασικά το μελέτησα. Με πολλή διάθεση, όρεξη και με μεγάλη συγγραφική περιέργεια. Εξομολογούμαι ότι ευρισκόμενος στις πρώτες σελίδες, ένοιωθα τον εαυτό μου να είναι ξένος, ανίδεος και παραχαράκτης της ανάγνωσης, ο οποίος τόλμησε να εισέλθει σε ξένη πνευματική κατοικία, αν και είχα τη δέουσα άδεια από τον ιδιοκτήτη της. Όμως κάποια συγγραφική περιέργεια και λόγοι που συνάπτονται με τη συνειδησιακή ιδιοσυγκρασία/εμβέλεια, με έκαναν να επιμένω και να παραμένω συνδεδεμένος με τις σελίδες του, επί προγραμματισμένης και καθημερινής βάσης.

Με την παραμονή μου στην πνευματική σου οικία και την ολοένα ανακάλυψη καινούργιων διαδρόμων και δωματίων, αυξήθηκε η περιέργειά μου και η θέλησή μου πείσμωσε σε τέτοιο βαθμό που ήθελα πολύ να διαβώ τη χρονική αφήγηση και να ιδώ την κατάληξή της. Να ψηλαφήσω το τέλος, να τερματίσω και εγώ με τη δική σου χρονική πορεία και συλλογιστική εξέλιξη.  Να συλλάβω όσο πιο πολύ μπορούσα τη συγγραφική σου ροή, ανάσα και συγγραφική σου δύναμη.

Το βιβλίο σου με ταξίδευσε. Με σαγήνευσε. Περιηγήθηκα σε αυτό χωρίς να αισθάνομαι κούραση, δυσφορία ή άγχος. Με πήρε σε κόσμους ξένους προς εμένα και γεύθηκα τους καρπούς τής αφήγησής σου επί πραγματικών γεγονότων, συγγραφικών αποσπασμάτων λόγιων λογοτεχνών,  αναλύσεων λέξεων και όρων, λογοτεχνικών πρωτοτυπιών που πράγματι με εξέπληξαν, προσωπικών συλλογισμών και απόψεων, ιστορικών σημείων και συμπερασμάτων βαθιάς νόησης, που, ως συνήθως, κρύβονται κάτω από την επιφάνεια τού γίγνεσθαι.

Το «Χρονικό» σου ή « Κρόνακα» είναι ένας εξαίσιος πίνακας ζωγραφικής, πλούσιος σε στοιχεία και αναφορές που κάνει το θεατή/αναγνώστη να παραμένει μπροστά του για ώρες και να τον περιεργάζεται με θαυμαστή περιέργεια, διερευνητικά, εκστατικά και γλυκασμό πνεύματος.

Αγαπητέ Κυριάκο, θα μπορούσα να επεκτείνω τις σκέψεις μου και να αυξήσω την έκταση της παρούσας αναφοράς. Δεν θα το κάνω όμως γιατί θα φλυαρήσω. Απλώς πρέπει να σου πω ότι το βιβλίο σου με ταξίδευσε παντού. Βρισκόμουνα σε ένα πνευματικό πανηγύρι με χίλιες δυο πραμάτειες, στις σελίδες του οποίου δεν χόρταινες να περπατάς, να ερευνάς και να ανακαλύπτεις καινούργια πράγματα, καινούργιες εμπειρίες καινούργια δεδομένα.

Ήθελα, λοιπόν, να σε ευχαριστήσω που είχες την καλοσύνη να μου χαρίσεις το βιβλίο σου «ΚΡΟΝΑΚΑ»  και να μου δώσεις έτσι το δικαίωμα να διαβώ μαζί σου, καταπράσινες κοιλάδες, απότομα βαθειά φαράγγια, έναστρες φεγγαρόφωτες νύκτες, σήραγγες χωρίς φως, δροσερά πρωινά και όμορφα δειλινά. Σε ευχαριστώ ακόμη που μου επέτρεψες να γίνω συνοδοιπόρος σου και να κουβεντιάσω μαζί σου για τόσα πολλά πολυποίκιλα πράγματα, για όσες ώρες διαρκούσε το χρονικό/ταξίδι, της αφήγησής σου.

Θα ήταν όμως παράλειψη να μην σε ευχαριστούσα και για την επίσημη αναφορά και μόνιμη καταγραφή τού ταπεινού μου «ερημητηρίου» στην παγκόσμια λογοτεχνία, δια του ISBN 978-960-572-178-7, ως σημαντικής «μητρίδας», στην οποία κυοφορήθηκε η βούλησή σου για να ακολουθήσεις την πορεία τού μαχόμενου αφηγητή/εξερευνητή. Η αναφορά σου με τιμά. Σε ευχαριστώ.

Σε χαιρετώ ο θείος σου

Υετός

Advertisements
Posted in Εκπαίδευση - Μάθηση, Πνευματικά | Σχολιάστε

Καλή χρονιά 2018

Καλή χρονιά

2018

Ευχόμενος

Υγεία σώματος και

ηρεμία ψυχής

Posted in Καθημερινά | Σχολιάστε

Βροχή του Δεκέμβρη

Χειμώνας 2017-2018

Με την εμφάνιση τούτης της βροχής μπορεί και να κοιτάξουμε, για λίγο, τον ουρανό. Να ξεκολλήσουμε το βλέμμα μας από τη «χαμένη Ατλαντίδα» της καθημερινότητας. Να αφήσουμε κατά μέρος τη δίνη και την οδύνη της ζωής που τόσο έντονα περισφίγγουν την καρδιά μας γύρω από τα πολλά «γιατί».

Η βροχή είναι μια μεγάλη αλλαγή στη ρουτίνα της καθημερινότητας.  Ας την αξιοποιήσουμε λοιπόν σωστά, ονειροπόλα, εποικοδομητικά και με φαντασία. Θα δείτε και θα κατανοήσετε καθαρά «τη ματαιότητα του κόσμου τούτου» και θα αγαπήσετε τη βροχή. Θα αγαπήσετε την κτίση και τον κτήτορα. Τον κόσμο όλο.

Με τη βροχή παρέα, αν αισθανθείτε την ανάγκη να ανοίξετε μια μεγάλη αγκαλιά για όλο τον κόσμο και κυρίως για όλα τα πρόσωπα που βρίσκονται γύρω σας, τότε είναι σίγουρο ότι  έχετε μονιάσει με τον ίδιο τον εαυτό σας.

Αχ βροχή, θεραπεύτρια της ζωής και του ονείρου!!!

Posted in Καθημερινά, Περιβαλλοντικά | Σχολιάστε

Αχ πρωινέ μου καφέ!

Χθες, πριν ακόμη χαράξει το φως, βρισκόμουνα ξύπνιος στο καθιστικό κι΄ άκουα τις πρώτες ειδήσεις της ημέρας. Δεν ξέρω το γιατί, αλλά διακατεχόμουνα από μία πρωτόγνωρη ευφορία. Τα πάντα γύρω μου εξέπεμπαν ένα γαλήνιο φως. Μια γλυκύτατη ηρεμία με είχε καθηλώσει στον καναπέ χωρίς τη γνωστή σε μένα εφόρμηση, των χιλίων δυο σκέψεων, που, ως συνήθως, με κάνει να βρίσκομαι σε επιφυλακή και να  προτάσσω κάθε φορά χίλια δυο επιχειρήματα στην προσπάθειά μου να περισώσω την υπόληψή μου έναντι του εαυτού μου.

Ετούτο το πρωινό όμως βρισκόμουνα σε πλήρη χαλάρωση σώματος και ψυχής. Αγαπούσα τα πάντα. Τους φίλους, τους εχθρούς, τις πέτρες, τα λουλούδια και όλα τα ζώα. Ακόμη και τα γατιά .  Μαζί με όλα «τα κτήνη και τα πετεινά του ουρανού» αγαπούσα και όλα τα άτιμα γατιά, ιδιοκτησία του γείτονά μου, ο οποίος εδώ και αρκετά χρόνια τυγχάνει να είναι ένας αθεράπευτα καταξιωμένος εκλελεγμένος πρόεδρος της «ευημερίας των γάτων» και ως εκ τούτου συντηρεί και ο ίδιος μια μεγάλη φαμίλια πολύχρωμων γατιών που αλωνίζουν τον κήπο μου.  Ξαφνικά αγάπησα αυτούς τους γάτους  -τους άτιμους- που ολημερίς και ολονυκτίως περιδιαβάζουν τα δέντρα, τους θάμνους, το γρασίδι αλλά και το χώμα του κήπου. Αδιστάκτως  κυνηγούν τα μικρά πουλάκια, δυστυχώς όχι τα ποντίκια και σκάβουν το χώμα για να αφοδεύσουν όπου νάναι, εν πλήρη γνώση τους ότι βρίσκονται σε «ξένα χωράφια» παρά το επανειλημμένο γούρλωνα των ματιών μου και την καταδίωξη που τους κάνω με αποτέλεσμα μόλις με δουν να εξαφανίζονται εν ριπή οφθαλμού. Παρά ταύτα τα γατιά αυτά είναι συνεπή με την καθαριότητα  -τάχατες- και σκεπάζουν επιμελώς και με τέχνη τις ακαθαρσίες τους, οι οποίες έστω κι΄αν είναι σκεπασμένες εκπέμπουν μιαν ακατάσχετη έντονη δυσωδία που βιάζει την ευοσμία των ανθέων του κήπου μου.

Αυτό το πρωινό όμως αγαπώ τα πάντα. Αγαπώ ακόμη και αυτή τη δυσωδία  των γατιών. Μαζί με την πανίδα, τα πουλιά, τις πεταλούδες, τους κουρκουτάες, τους σκώληκες, τις αλιτζάβρες κ.ά.  που συντροφεύουν  ολημερίς και ολονυκτίως τη χλωρίδα του κήπου μου, αγαπώ και αποδέχομαι και τα άτιμα γατιά.

Αυτό το πρωινό, λοιπόν, παρέα και σφιχταγκαλιασμένος με την ευφορία για να μην μου φύγει, βγήκα έξω, καλά ντυμένος, για να περιδιαβάσω τους χώρους του κήπου μου, πίνοντας γουλιά -γουλιά τον πρωινό μου καφέ.

Τα χρυσάνθεμα άνθισαν. Οι δυο – τρεις πορτοκαλιές και μανταρινιές μου είναι φορτωμένες πορτοκάλια και μανταρίνια. Οι δυο λεμονιές μου επιδεικνύουν τα πράσινα λεμόνια τους. Οι παπάγιες, που φύτεψα πριν λίγο καιρό, άρχισαν να αυξάνονται καθ΄ ύψος και κατά πλάτος.  Οι ελιές μου, πέντε έξι, ομορφαίνουν το χώρο με τον κουρευτικό καλλωπισμό που τους έκανα πρόσφατα.  Η ποϊτσιάνα,  (Βασιλική Poinciana)  ή Flamboyant προσφέρει σκιά και ομορφαίνει το υπαίθριο πετρόκτιστο καθιστικό. Η αχλαδιά δίπλα με βγάζει ασπροπρόσωπο και τιμά τους κόπους μου γιατί μού δίνει κάθε χρόνο υγιή, μεγάλα και εύγεστα αχλάδια. Πιο πέρα η καβάφα είναι όμορφη με την πλούσια φυλλωσιά της, άσχετα αν ρίχνει τα φρούτα της που είναι έρμαια των εντόμων. (είμαι εναντίον των ψεκασμάτων και των λιπασμάτων). Ο καλλιστήμων είναι πάντα εκεί, αγέρωχος, ολοπράσινος και όταν ανθοφορεί γίνεται ολοκόκκινος με τις πλούσιες ταξιανθίες του, δίκην βούρτσας εξού και η ονομασία της Brush tree.   Οι καλλιτρίδες, δίκην φραγμού, περιστοιχίζουν και περιφρουρούν τον κήπο μου από τους ανέμους και προφυλάσσουν τον ζωτικό μου χώρο από την περιέργεια των οποιωνδήποτε περαστικών. Πιο πέρα οι μαστιχιές (είδος αρτιματιάς) (Schinus terebinthifolia) διατηρούν ως αειθαλή την πρασινάδα τους όλο το χρόνο.  Οι μεγάλοι φύκοι φυτεμένοι στις γλάστρες που αλλάζουν τη διάταξη του κήπου με τη μετακίνησή τους.

Από όλα τα άλλα, που αποτελούν τη χαμηλή βλάστηση, θάμνοι και πόες και γρασίδι, όπως θυμάρι, ρίγανη, κιούλι, βασιλικός, δεντρολίβανο, δάφνη, γιασεμί, φτερίκια (φτέρη), ντεκομόρια, δουράντα, κάσσια, πικροδάφνες, τριανταφυλιές, κρινάκια, δαφνούλες, χρυσάνθεμα, ξεχωρίζω τη Γυνούρα (Gynura Procumbens) που απέκτησα τελευταίως και την καμαρώνω γιατί με τη βρώση έξι φύλλων ημερησίως -όπως λένε- ρίχνει σε κανονικά επίπεδα το σάκχαρο του οργανισμού, ρυθμίζει τη χοληστερίνη και την πίεση. Από την άλλη μεριά του κήπου οι λογής-λογής κάκτοι, που με τα χρόνια έγιναν δέντρα, ξεχωρίζω την αλόη που γιατρεύει -όπως λένε- πάσα νόσο του οργανισμού και πάσα ρυτίδωση και όλες τις κακόσχημες αυλακώσεις του προσώπου.

Περιφερόμενος λοιπόν και πίνοντας γουλιά- γουλιά τον πρωινό μου καφέ, προσέγγισα με ευλάβεια τη μεγαλοπρεπή καρυδιά μου (πεκάν) η οποία με ταλαιπώρησε πολύ φέτος με το πέσιμο των φύλλων της, το λάδωμά των κλάδων της και την επίσκεψη δεκάδων πουλιών (κορακοειδή) που έτρωγαν λαίμαργα αρειμανίως τα καρύδια της. Αν και καταδίωκα αυτού του είδους αρπακτικά πουλιά, αν και τοποθέτησα φλάμπουρα γύρω – γύρω δεν κατάφερα να γλυτώσω τους καρπούς της. Συλλογιζόμενος όλα αυτά κοίταξα την ωραία φυλλωσιά της και αυτό μου έφτανε. Ήταν εγωιστικό να θέλω και τους καρπούς της.

Παίρνοντας με ικανοποίηση μια ακόμη γουλιά από τον καφέ μου κάθισα στο πετρόκτιστο πεζούλι για να απολαύσω την πρωινή ησυχία. Ξαφνικά ακροάσθηκα κάτι παράξενους θορύβους πάνω ψηλά βαθιά στη φυλλωσιά της καρυδιάς. Γυρίζω το κεφάλι προς τα επάνω και τι βλέπω; Διακρίνω ένα μεγάλο ζωντανό πράγμα να τρώγει μερικά καρύδια που απέμειναν στο δέντρο. Αρχικά νόμισα ότι ήταν γάτα, αλλά τρώει η γάτα καρύδια; Κύριε ελέησον! Έμοιαζε με σκίουρο. Μα σκίουρους στον τόπο μας δεν έχουμε. Κύριε ελέησον!!!

Αναλήφθηκα ότι ήταν ένας μεγάλος αρουραίος …τριών κιλών. Νυφίτσα λεγόμενη, αρκούντως εύσωμη και με μεγάλη ουρά. Σκεφτόμουνα με ποιο τρόπο να την εξαλείψω πάραυτα. Όπλο δεν είχα, σφεντόνα (λάστιχο που κρατούσαμε όταν ήμασταν παιδιά) δεν είχα, για τούτο άρπαξα ένα σκουπόξυλο και το εκσφενδόνισα με εκπληκτική ταχύτητα και δύναμη προς το μέρος του. Το σκουπόξυλο ως δια μαγείας κατευθύνθηκε επακριβώς στο άσπλαχνο σώμα του. Με μιας έπεσε κάτω βαρύγδουπα, κάθετα προς το έδαφος σαν μετεωρίτης. Τον καταδίωξα με όλη τη δύναμη που είχαν τα πόδια μου και με όλη τη δυσαρέσκεια που είχε η ψυχή μου μέχρι πέρα, προς το δρόμο, όπου οι καλλιτρίδες σχηματίζουν πυκνό φραγμό. Εκεί χώθηκε αστραπιαία στα πυκνά κλαδιά του.  Βρήκε ασφαλή  κρυψώνα.  Ανέγειρα τα πάντα. Κοίταξα παντού. Εξαφανίσθηκε όμως παρά την επισταμένη έρευνά μου.

Οι υπόλοιπες γουλιές του καφέ παρέμειναν ανέπαφες  στο μεγάλο φλιτζάνι. Η ευφορία μου εκσφενδονίστηκε όπου δει. Η ηρεμία μου πήγε περίπατο και οι σκέψεις μου επανήλθαν. Ποια μέθοδο να ακολουθήσω για να μην ξανάλθει ο «παράξενος ζωικός επισκέπτης» και διαταράξει την ησυχία μου; Την ησυχία που έκτισα με τόσο κόπο και μόχθο; Ποιο φάρμακο να αγοράσω για να τον εξαλείψω μια για πάντα; Και αν αυτό το εύσωμο τρωκτικό εισέλθει εντός της οικίας; Αν εισέλθει εντός της μηχανής του αυτοκινήτου και καταβροχθίσει τα καλώδια που είναι κατασκευασμένα εν μέρει από πρώτες ύλες βιολογικής προέλευσης;

Ανατρέχοντας στη βιβλιογραφία και στο διαδίκτυο ενημερώθηκα ότι αυτού του είδους τρωκτικά είναι «προστατευόμενα».(;)

Αχ πρωινέ μου καφέ. Σε ποιο μέρος τελικά θα μπορέσω να σε απολαύσω από την πρώτη μέχρι την τελευταία γουλιά;

Τελικά η όποια αντίδραση προερχομένη από τον εσωτερικό μας κόσμο, κατευθυνόμενη προς τα έξω, εξαρτάται από τον προσωπικό μας χαρακτήρα και την ψυχική μας υγεία. Κάπου έχω διαβάσει ότι η διακριτική ανοχή, ως ανθρώπινη αρετή, αξιολογείται ως καλύτερη από την αρετή της ελεημοσύνης που παρέχουμε προς το συνάνθρωπό μας. Κατά την άποψη μου η ανοχή αυτή θα πρέπει να συνεχίζει να επεκτείνεται και σε όλα τα υπόλοιπα βιοτικά και αβιοτικά στοιχεία της φύσης.

…Και καταλήγω στο συμπέρασμα: θα μπορέσω να απολαμβάνω τον καφέ μου με πλήρη υπομονή και ηρεμία όταν μάθω να έχω την κατάλληλη διακριτική ανοχή στις εξωτερικές προκλήσεις της καθημερινότητας και να τις αντιμετωπίζω αυτές με σοφία, αγάπη και ελπίδα.

Καλημέρα σας.

 

Posted in Καθημερινά, Περιβαλλοντικά | Σχολιάστε

Οι άνθρωποι της προσφοράς

Ποιας κλίμακας είναι η προσφορά μας;

Ο τρόπος, το μέγεθος και η ποιότητα της εξυπηρέτησης κάποιου συνάνθρωπού μας, φανερώνει την εμβέλεια τού προσωπικού μας χαρακτήρα, το μέγεθος τού εσωτερικού μας κόσμου και την αυθόρμητη προσωπική θέληση για προσφορά. Οι πιο πολλοί άνθρωποι κοιτάζουν το ίδιο συμφέρον και περιορίζουν σε σημαντικό βαθμό οποιαδήποτε δραστηριότητά τους σε περίπτωση που συγκεκριμένη προσφορά δεν τους αφορά. Κυρίως όταν δεν έχουν προσωπικό όφελος, συμφέρον και προοπτική. Βέβαια σε όλους μας δεν είναι η πρώτη φορά που συλλαμβάνουμε τον εαυτό μας να λέει από μέσα του. «Μη μου τους κύκλους τάραττε». Δεν σημαίνει όμως ότι αυτό είναι το σωστό. Ας αναφέρουμε πιο κάτω μερικά ενδεικτικά παραδείγματα:

Πρώτο παράδειγμα: κάποτε  κάποιος γνωστός, μου ζήτησε να του ετοιμάσω μια επιστολή προς το δημόσιο γιατί δεν ήξερε ο ίδιος να συντάξει. Αφού τον παρακάλεσα να μου δώσει κάποια βασικά στοιχεία του αιτήματός του, κάθισα στον υπολογιστή μου και δακτυλογράφησα μια πρόχειρη επιστολή. Μετά άρχισα να τη δουλεύω διεξοδικά και επισταμένα. Είδα την επιστολή, την ξαναείδα και τελικά έγινε μια ωραία και πειστική επιστολή, …όπως έπρεπε.  Μετά έβγαλα δύο αντίγραφα. Ένα αντίγραφο για αποστολή του στο συγκεκριμένο  τμήμα της δημόσιας υπηρεσίας και το άλλο για το αρχείο τού αποστολέα. Έβγαλα και αντίγραφα όλων των δικαιολογητικών εγγράφων τα οποία θα έπρεπε να αποσταλούν συνημμένως. Ετοιμάστηκαν δύο φάκελοι επιστολών. Στον ένα φάκελο τοποθετηθήκαν τα έγγραφα που θα έστελλε στη Δημόσια Αρχή και στον άλλο φάκελο τοποθετήθηκαν τα αντίγραφα που έπρεπε να έχει στο αρχείο του ο αποστολέας. Απέξω από κάθε φάκελο γράφτηκαν και οι κατάλληλες διευθύνσεις. Αν είχα και γραμματόσημα στη διάθεσή μου θα έβαζα και γραμματόσημα σε εκείνο το φάκελο που θα έπρεπε να φύγει ταχυδρομικώς.

Τελικά τηλεφώνησα στο γείτονα, τον ενημέρωσα κατάλληλα και του έδωσα τους δύο φακέλους με το περιεχόμενο για τα πιο πέρα. Μόλις τα είδε όλα αυτά μού είπε: «Κύριε ελέησον, μα εσύ τα έκανες όλα». Του ευχήθηκα καλή έκβαση των πραγμάτων και τον προέτρεψα να με ενημερώσει σχετικά και αν ήθελε οποιαδήποτε άλλη βοήθεια να μην διαστάσει να μου πει.

Δεύτερο παράδειγμα: Κάποτε παρακάλεσα κάποιο φίλο μου που διαμένει στην Αθήνα, ο οποίος είναι εξειδικευμένος στη νέα τεχνολογία και πάντα ενημερωμένος για τη θεατρική κίνηση της πόλης, να εξετάσει ηλεκτρονικώς κάποιες  καλές θεατρικές παραστάσεις που ανεβάζονταν και να μου συστήσει μερικές, με προοπτική να επιλέξω και να προσπαθήσω να τις παρακολουθήσω με την εκεί επίσκεψή μου.

Περίμενα να με ενημερώσει δεόντως και επισταμένως. Και με ενημέρωσε!!! Μετά από μερικές ώρες πήρα ένα SMS στο κινητό μου τηλέφωνό, όπου έγραφε μόνο μια λέξη:  «ΠΑΛΛΑΣ». Προφανώς εννοούσε να ψάξω στο θέατρο ΠΑΛΛΑΣ  όπου θα έβρισκα το κατάλληλο έργο.  Τίποτε άλλο.

Τρίτο παράδειγμα: Ζήτησα τη βοήθεια κάποιου άλλου φίλου για να μου στείλει το δικό του υδραυλικό για κάτι δουλειές που ήθελα να γίνουν στο σπίτι. Μου είπε: «Να σου δώσω το αριθμό τού τηλεφώνου του και πάρε τον εσύ για να συνεννοηθείτε»… .

Τέταρτο παράδειγμα: Ο πιο πάνω φίλος,  σε κάποια άλλη φορά, μου ζήτησε το δικό μου ηλεκτρολόγο για να του κάνει κάποιες εργασίες στο σπίτι του. Του είπα να μείνει ήσυχος και θα το διευθετούσα δεόντως. Πήρα ο ίδιος τηλέφωνο τον ηλεκτρολόγο, κανονίσαμε ραντεβού στο σπίτι μου και ακολούθως  τον οδήγησα στο σπίτι τού φίλου τον οποίο σύστησα δεόντως και παρέμεινα εκεί καθ΄ όλη τη διάρκεια της εργασίας, με τη σκέψη ότι αν ήμουνα παρών θα έκανε καλύτερη δουλειά.

Πέμπτο παράδειγμα: Κάποιο πρωί είδα έκπληκτος ότι έτρεχε νερό από το ντεπόζιτο που βρισκόταν στη στέγη του σπιτιού μου με αποτέλεσμα να πλημυρίσουν τα πάντα. Έκλεισα τον κεντρικό διακόπτη του νερού. Πριν καλέσω τον υδραυλικό και πάνω στη συζήτηση ανέφερα το πρόβλημα σε συγγενικό μου πρόσωπο που διαμένει  στην ίδια γειτονιά. Αμέσως πήρε τα εργαλεία του, ανέβηκε στη στέγη, είδε το πρόβλημα και μου είπε να φέρω κάποιο καινούργιο εξάρτημα για να  φτιάξει τη ζημιά ο ίδιος. Έφερα  την ίδια ώρα το εξάρτημα και κάθισε με συνέπεια καλού φίλου και ανθρώπου πρόθυμου για προσφορά και το συναρμολόγησε, έτσι που λύθηκε πάραυτα το πρόβλημα. Την άλλη μέρα  δεν παρέλειψε να μού τηλεφωνήσει για να πληροφορηθεί αν είναι εντάξει το ντεπόζιτο.

Από τα πιο πάνω παραδείγματα φαίνεται πολύ καθαρά τόσο η νωχέλεια, η αδράνεια και η φυγοπονία για ουσιαστική προσφορά /βοήθεια, που σε παραπέμπει σε ρήσεις, «άσε μας ρε φίλε στην ησυχία μας» ή « μη μου τους κύκλους τάραττε» ή «απελθέτω απ΄ εμού το ποτήριον τούτο», σε αντίθεση με την αυθόρμητη, ουσιαστική και αλτρουιστική προσφορά κάποιων άλλων συνανθρώπων μας.

Μια αξιολάτρευτη ανιδιοτελής προσφορά έχει δυναμική και θαλπωρή και σηματοδοτεί πάντα την ευαρέσκεια όλων. Ταυτόχρονα ξεγυμνώνει τη συμπεριφορά των ανθρώπων εκείνων που αποφεύγουν επιμελώς, πλαγίως και σιωπηρώς την όποια βοήθεια προς το συνάνθρωπό τους αν δεν έχουν κάποιο προσωπικό συμφέρον. Σε μερικούς όμως παρατηρείται ότι, ακόμη και αν έχουν κάποιο προσωπικό συμφέρον, αποφεύγουν επιμελώς να καταβάλουν προσωπικό μόχθο στην εξυπηρέτηση κάποιου τρίτου προσώπου, προβάλλοντας χίλιες δυο δικαιολογίες και τεχνηέντως υποδύονται τον μεσάζοντα με το να φορτώνουν τον μόχθο της εξυπηρέτησης σε τρίτα άτομα, επιδιώκοντας στο τέλος και μερίδιο προσωπικού οφέλους.

Βέβαια πολλές φορές η συνέπεια στην προσφορά, πιθανότατα να αποτελεί και την αιτία να σε εκμεταλλεύονται κάποιοι γνωστοί ή άγνωστοι. Να κάθονται αυτοί και εσύ να διεκπεραιώνεις τις δουλειές τους. Εδώ χρειάζεται παρατηρητικότητα, διακριτικότητα και μεγάλη προσοχή. Αλλά πάντοτε στους ανθρώπους της προσφοράς θα υπάρχει η καλή και η αυθόρμητη διάθεση. Να συντρέχουν θεωρητικά και ουσιαστικά τον πλησίον τους. Τελικά αυτό μετράει. Άνθρωποι με τους οποίους θα ήθελες να στηρίζεσαι επάνω τους και να τους συντρέχεις και εσύ όποτε χρειαστεί, χωρίς βέβαια να περιμένεις ανταλλάγματα ή να το κάνεις με υστεροβουλία.

 

Αυτού του είδους κοινωνική συμπεριφορά, όσο αφορά την προσφορά, αποτελεί αδαμάντινη βοήθεια που σκλαβώνει καρδιές και σηματοδοτεί σε έντονο βαθμό τις έννοιες της γενναιοδωρίας, της αλληλεγγύης και του αλτρουισμού.

Posted in Πνευματικά | Σχολιάστε

Φθινόπωρο …μια ανάσα πριν τις βροχές


Ο Αύγουστος  του 2017 είναι πια παρελθόν.  Είτε  ήθελε αυτό είτε όχι, πήγε στην άκρη. Έφυγε μαζί με τα παρατράγουδά του. Τις ασχήμιες του και τα εκδικητικά του αισθήματα, με το να μας σουβλίζει καθημερινά με την απελπιστική του υγρασία, τον καυτερό του ήλιο, τον ίδρωτα, τα κουνούπια, τις μαύρες θύμησες, τα συνεχόμενα μνημόσυνα τού πολέμου, τους καθεχρονικούς καιροσκοπικούς επιμνημόσυνους λόγους των πολιτικών μας, τις οσμές των ψημένων κρεάτων, τις εκκωφαντικές μουσικές της υπαίθριας διασκέδασης «στα όρη και στα παραρά» του τόπου μας. Ένας Αύγουστος με την ακριβοπληρωμένη κατανάλωση ρεύματος,  από τα κλιματιστικά που αγκομαχούσαν, ολημερίς και ολονυκτίς, για λίγη δροσιά.

Είναι καιρός λοιπόν να καθίσουμε, τώρα, κάπου στον κήπο μας, κάπου σε μια ήσυχη γωνιά στη βεράντα τού σπιτιού μας, στην υπαίθρια καφετέρια,  με θέα τον ουρανό και τη φυλλορροούσα φύση και να αφήσουμε τη φυσική δροσιά να περιλούει τα κορμιά, τη σκέψη και την ψυχή μας.

Δεύτε λάβετε δροσερή ανάσα από τη φθινοπωρινή υπόσχεση για δροσερές μέρες.  Να περιμένουμε περιχαρείς τις πρώτες στάλες της βροχής, τα πρωτοβρόχια,  να κάνουν την εμφάνισή τους. Να κτυπήσουν χαρμόσυνα τα παράθυρά μας. …Τα παράθυρα της καρδιάς και της ψυχής μας.

Posted in Καθημερινά | Σχολιάστε

Συνταγή κοινωνικότητας


Οι συνταγές κοινωνικότητας θα είχαν ουσιαστική εφαρμογή αν όλοι οι άνθρωποι είχαν την ίδια ψυχοσύνθεση. Οι άνθρωποι όμως έχουν ξεχωριστή προσωπικότητα και ψυχοσύνθεση. Το ιδιότυπο τούχαρακτήρα αποτελεί την ιδιοσυγκρασιακή ταυτότητα για τον κάθε άνθρωπο.

Επομένως με στόχο την ηρεμία της ψυχής και του σώματος εξαρτάται από τον ίδιο τον άνθρωπο να συντάξει τη δική του προσωπική συνταγή για να επιλέγει αυτούς με τους οποίους θα ήθελε να έχει ισορροπημένη κοινωνική επικοινωνία. Εξαρτάται από τον ίδιο να βρει τους τρόπους εκείνους που θα τον κάνουν να γίνει εκλεκτικός και επιλεκτικός στην καθημερινότητά του. Με αυτή τη στρατηγική θα δύναται ανά πάσα στιγμή να βρίσκει αρκετό χρόνο για να τον αφιερώνει στον ίδιο τον εαυτό του. Μέσα από τις κατάλληλες αμυντικές θωρακίσεις να περιφρουρεί την ευρυθμία της ζωής του και να μην σύρεται (έπεται και φέρεται, όπως λέμε) κάθε φορά από ξένες επιλογές. Δηλαδή η ηρεμία του να μην εξαρτάται από τη συνισταμένη ψυχοσύνθεση ενός ανεξέλεγκτου ανθρώπινου περιβάλλοντα χώρου.

Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι υπό το πρίσμα της κοινωνικότητας αφήνουν τον εαυτό τους να διαχέεται στις επιλογές των άλλων και συνήθως η ψυχοσωματική τους ισορροπία εξαρτάται από ένα σωρό ακαθόριστες καταστάσεις εξωτερικής φύσεως και εξωτερικής προέλευσης. Η ομορφιά της ζωής εξαρτάται σε ένα μεγάλο βαθμό από το είδος του ανθρώπινου περιβάλλοντος μέσα στο οποίο ζει κάποιος. Εκείνο το περιβάλλον όπου ο άνθρωπος έχει ή δεν έχει μεγάλες δυνατότητες να είναι επιλεκτικός στις κοινωνικές του συναναστροφές.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος θα πρέπει να απομονωθεί. Απεναντίας θα έχει τη δική του «προσωπικότητα» (συγκροτημένη υπόσταση) ενώ παράλληλα θα αφιερώνει –διακριτικά- προσωπικό χρόνο και μόχθο υπέρ των συνανθρώπου του, δοτικά, αγογγύστως, χωρίς καιροσκοπικούς ή συμφεροντολογικούς λόγους, χωρίς την προοπτική της ανταπόδοσης ή της επιρροής. Να συμμετέχει και να αποστασιοποιείται, να προσφέρει και να μην εγκλωβίζεται. Να παραμένει πιστός στις αρχές και αξίες της ζωής και ανεπηρέαστος από τις όποιες αρνητικές επιρροές έχει να δώσει η όποια κοινωνική συναναστροφή.

Δύσκολα πράγματα δεν νομίζετε; Μα γιαυτό η διαχείριση του εαυτού μας χρειάζεται τέχνη, εγκράτεια, αρετές και όραμα. Το κτίσιμο μιας ολοκληρωμένης και συγκροτημένης προσωπικότητας δεν γίνεται ούτε στα πεζοδρόμια, ούτε σε ύποπτους κόσμους, ούτε στο σκοτάδι. Κτίζεται στο φως, μέσα στα γρανάζια της κοινωνίας  σε μια ασφαλή, υγιή και εποικοδομητική κοινωνική επαφή με τον συνάνθρωπό μας χωρίς να αλλοτριώνεται  η προσωπική μας υπόσταση.

Η ηρεμία της ψυχής και του σώματος επέρχεται με την περιφρούρηση του εαυτού μας από τη δυσωδία ενός σαθρού και αλλοπρόσαλλου κοινωνικού συναγελασμού όπου, δυστυχώς, πλεονάζει οτιδήποτε άλλο εκτός από το καλό και ωραίο. Το εποικοδομητικό και παραγωγικό, το εύρυθμο και καλαισθητικό.

Posted in Κοινωνικά, Πνευματικά | Σχολιάστε