Φθινόπωρο …μια ανάσα πριν τις βροχές


Ο Αύγουστος  του 2017 είναι πια παρελθόν.  Είτε  ήθελε αυτό είτε όχι, πήγε στην άκρη. Έφυγε μαζί με τα παρατράγουδά του. Τις ασχήμιες του και τα εκδικητικά του αισθήματα, με το να μας σουβλίζει καθημερινά με την απελπιστική του υγρασία, τον καυτερό του ήλιο, τον ίδρωτα, τα κουνούπια, τις μαύρες θύμησες, τα συνεχόμενα μνημόσυνα τού πολέμου, τους καθεχρονικούς καιροσκοπικούς επιμνημόσυνους λόγους των πολιτικών μας, τις οσμές των ψημένων κρεάτων, τις εκκωφαντικές μουσικές της υπαίθριας διασκέδασης «στα όρη και στα παραρά» του τόπου μας. Ένας Αύγουστος με την ακριβοπληρωμένη κατανάλωση ρεύματος,  από τα κλιματιστικά που αγκομαχούσαν, ολημερίς και ολονυκτίς, για λίγη δροσιά.

Είναι καιρός λοιπόν να καθίσουμε, τώρα, κάπου στον κήπο μας, κάπου σε μια ήσυχη γωνιά στη βεράντα τού σπιτιού μας, στην υπαίθρια καφετέρια,  με θέα τον ουρανό και τη φυλλορροούσα φύση και να αφήσουμε τη φυσική δροσιά να περιλούει τα κορμιά, τη σκέψη και την ψυχή μας.

Δεύτε λάβετε δροσερή ανάσα από τη φθινοπωρινή υπόσχεση για δροσερές μέρες.  Να περιμένουμε περιχαρείς τις πρώτες στάλες της βροχής, τα πρωτοβρόχια,  να κάνουν την εμφάνισή τους. Να κτυπήσουν χαρμόσυνα τα παράθυρά μας. …Τα παράθυρα της καρδιάς και της ψυχής μας.

Advertisements
Posted in Καθημερινά | Σχολιάστε

Συνταγή κοινωνικότητας


Οι συνταγές κοινωνικότητας θα είχαν ουσιαστική εφαρμογή αν όλοι οι άνθρωποι είχαν την ίδια ψυχοσύνθεση. Οι άνθρωποι όμως έχουν ξεχωριστή προσωπικότητα και ψυχοσύνθεση. Το ιδιότυπο τούχαρακτήρα αποτελεί την ιδιοσυγκρασιακή ταυτότητα για τον κάθε άνθρωπο.

Επομένως με στόχο την ηρεμία της ψυχής και του σώματος εξαρτάται από τον ίδιο τον άνθρωπο να συντάξει τη δική του προσωπική συνταγή για να επιλέγει αυτούς με τους οποίους θα ήθελε να έχει ισορροπημένη κοινωνική επικοινωνία. Εξαρτάται από τον ίδιο να βρει τους τρόπους εκείνους που θα τον κάνουν να γίνει εκλεκτικός και επιλεκτικός στην καθημερινότητά του. Με αυτή τη στρατηγική θα δύναται ανά πάσα στιγμή να βρίσκει αρκετό χρόνο για να τον αφιερώνει στον ίδιο τον εαυτό του. Μέσα από τις κατάλληλες αμυντικές θωρακίσεις να περιφρουρεί την ευρυθμία της ζωής του και να μην σύρεται (έπεται και φέρεται, όπως λέμε) κάθε φορά από ξένες επιλογές. Δηλαδή η ηρεμία του να μην εξαρτάται από τη συνισταμένη ψυχοσύνθεση ενός ανεξέλεγκτου ανθρώπινου περιβάλλοντα χώρου.

Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι υπό το πρίσμα της κοινωνικότητας αφήνουν τον εαυτό τους να διαχέεται στις επιλογές των άλλων και συνήθως η ψυχοσωματική τους ισορροπία εξαρτάται από ένα σωρό ακαθόριστες καταστάσεις εξωτερικής φύσεως και εξωτερικής προέλευσης. Η ομορφιά της ζωής εξαρτάται σε ένα μεγάλο βαθμό από το είδος του ανθρώπινου περιβάλλοντος μέσα στο οποίο ζει κάποιος. Εκείνο το περιβάλλον όπου ο άνθρωπος έχει ή δεν έχει μεγάλες δυνατότητες να είναι επιλεκτικός στις κοινωνικές του συναναστροφές.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος θα πρέπει να απομονωθεί. Απεναντίας θα έχει τη δική του «προσωπικότητα» (συγκροτημένη υπόσταση) ενώ παράλληλα θα αφιερώνει –διακριτικά- προσωπικό χρόνο και μόχθο υπέρ των συνανθρώπου του, δοτικά, αγογγύστως, χωρίς καιροσκοπικούς ή συμφεροντολογικούς λόγους, χωρίς την προοπτική της ανταπόδοσης ή της επιρροής. Να συμμετέχει και να αποστασιοποιείται, να προσφέρει και να μην εγκλωβίζεται. Να παραμένει πιστός στις αρχές και αξίες της ζωής και ανεπηρέαστος από τις όποιες αρνητικές επιρροές έχει να δώσει η όποια κοινωνική συναναστροφή.

Δύσκολα πράγματα δεν νομίζετε; Μα γιαυτό η διαχείριση του εαυτού μας χρειάζεται τέχνη, εγκράτεια, αρετές και όραμα. Το κτίσιμο μιας ολοκληρωμένης και συγκροτημένης προσωπικότητας δεν γίνεται ούτε στα πεζοδρόμια, ούτε σε ύποπτους κόσμους, ούτε στο σκοτάδι. Κτίζεται στο φως, μέσα στα γρανάζια της κοινωνίας  σε μια ασφαλή, υγιή και εποικοδομητική κοινωνική επαφή με τον συνάνθρωπό μας χωρίς να αλλοτριώνεται  η προσωπική μας υπόσταση.

Η ηρεμία της ψυχής και του σώματος επέρχεται με την περιφρούρηση του εαυτού μας από τη δυσωδία ενός σαθρού και αλλοπρόσαλλου κοινωνικού συναγελασμού όπου, δυστυχώς, πλεονάζει οτιδήποτε άλλο εκτός από το καλό και ωραίο. Το εποικοδομητικό και παραγωγικό, το εύρυθμο και καλαισθητικό.

Posted in Κοινωνικά, Πνευματικά | Σχολιάστε

Στο κρεοπωλείο … μια ξανθομαλλούσα


Είναι ένα πρωινό, τέλη Ιουλίου, δηλαδή πριν μερικές μέρες. Η ζέστη σε πολύ ψηλά επίπεδα και ας είναι ακόμη πρωί. Σταματώ το αυτοκίνητό μου έξω από το κατάστημα του κρεοπώλη. Ο κρεοπώλης δικός μου άνθρωπος που με εκτιμά και πάντα μου διαλέγει προσεκτικά το κρέας που θέλω, αν και δεν είμαι λάτρης του κρέατος για να θεωρούμαι «χρυσοφόρος πελάτης». Πήγα για ένα κιλό κιμά. «Μισό, μισό» όπως λέει η σύζυγός μου. Δηλαδή, μισό κιλό χοιρινό και μισό κιλό βοδινό, που προοριζόταν για φαγητό φούρνου.

Πηγαίνω λοιπόν πρώτα στην υπεραγορά για ψώνια και σε συνέχεια για τον κιμά στο γνωστό κατάστημα του κρεοπώλη μου, σε κεντρική λεωφόρο.  Ανοίγω την πόρτα και εισέρχομαι εντός του δροσερού καταστήματος. Στο κατακαλόκαιρο αισθάνεσαι ξαφνικά μια όαση δροσιάς. Και αυτό, λόγω των πολλών ψυγείων αλλά και του ισχυρού κλιματιστικού που έχει. Έξω από το διαχωριστικό πάγκο του καταστήματος, στέκεται ένας πελάτης τον οποίο εξυπηρετεί ο Γιάννης, ο κρεοπώλης,  με το καταδεκτικό του χαμόγελο και την καλοσύνη ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του.

«Καλημέρα», λέγω.

«Καλημέρα», μου απαντούν και οι δύο και περιμένω να έλθει η σειρά μου.

Σε μερικά λεπτά σταματά απέξω από το κατάστημα ένα καινούργιο αυτοκίνητο, χρώματος άσπρου, μοντέλο τελευταίου τύπου  και μάρκας υψηλών προδιαγραφών, από το οποίο κατεβαίνει μια κυρία, «ντυμένη στην πέννα». Ψιλή, λεπτή με υπέροχη κορμοστασιά και ωραία χαρακτηριστικά προσώπου, με μακριά ξανθά μαλλιά και όπως φαινόταν με αρκετή αυτοπεποίθηση. Με τα σωματικά της χαρακτηριστικά συμβάδιζε αρμονικά, εξαίσια και καλαισθητικά και ο τρόπος  του ντυσίματός της. Υπέροχη πλισέ άσπρη φούστα, μπλε φανέλα, άσπρα πέδιλα τελευταίας μόδας, γυαλιά του ήλιου γνωστής μάρκας,  δύο υπέροχα σκουλαρίκια στα αυτιά της και ένα διακριτικό κολιέ στο λαιμό της.

Η εν λόγω κυρία εισέρχεται στο κρεοπωλείο φορτσάτη, χωρίς καν να χαιρετήσει, αφήνοντάς  μάλιστα και την πόρτα του καταστήματος, διάπλατα ανοικτή. Κατευθύνεται σταθερά προς το ψυγείο που βρίσκεται πέρα αριστερά της εισόδου, έξω από τον διαχωριστικό πάγκο. Παίρνει δύο ευμεγέθη κοτόπουλα, δύο γιαούρτια και τα εναποθέτει στην άκρη του πάγκου. Παραμένει αμίλητη και περιμένει τη σειρά της.  Τα δύο της πόδια άλλαζαν συνεχώς θέση πράγμα που έδειχνε ότι αδημονούσε να την εξυπηρετήσουν εδώ και τώρα. Ώσπου έβλεπε τον μπροστινό μου πελάτη να παραγγέλλει ένα σωρό κρέατα, όπως κρέας για σούβλα, μπριζόλες χοιρινές, χοιρινό κομμένο σε σουβλάκια κ.ά. …«άναβαν τα λαμπάκια της».

Όταν τέλειωνε ο μπροστινός μου πελάτης και αφού υπολόγισα ότι η κυρία θα πλήρωνε τα κοτόπουλα μόνο και θα έφευγε, για να μην την καθυστερήσω, σκέφτηκα ότι θα ήταν ευγενικό από μέρους μου να της παραχωρήσω τη σειρά μου.

«Γεια σας», είπε ο προηγούμενος πελάτης με χαμόγελο και έφυγε αφού ήλθε στη σειρά ακόμη μια κυρία της γειτονιάς που μας είπε μεγαλόφωνα το «καλημέρα σας».

Όταν ο κ. Γιάννης λοιπόν ξεμπέρδεψε, με τον προηγούμενο πελάτη, γύρισε προς εμένα και μου είπε:

«Ναι κύριε Μιχάλη, πώς να σε εξυπηρετήσω;»

Εγώ γύρισα προς την κυρία και διακριτικά και με πολύ ευγένεια είπα:

«Αν δεν θα πάρει τίποτε άλλο η κυρία και θα πληρώσει μόνο, παρακαλώ εξυπηρέτησε πρώτα αυτήν και μετά εμένα.»

«Ε΄ νναι. Νναι, σιορ!!! Γιατί να ξέρεις κύριε Γιάννη, να ξέρεις, βιάζομαι πολύ, υπολόγισε πόσα σου χρωστώ, να σε πληρώσω και φεύγω. Ήδη με άφησες να περιμένω αρκετά… .»

Είπε η κυρία κάπως θυμωμένα, απότομα, σκληρά και με αρκετή αγένεια. Από τον τρόπο που μίλησε φαινόταν καθαρά ότι είχε απαίτηση να εξυπηρετηθεί πρώτα αυτή και ίσως θεώρησε προσβλητικό να της δώσει κάποιος άλλος τη σειρά του για κάτι, που ούτως ή άλλως νόμιζε ότι το «δικαιούταν». Ακόμη είχε τη γνώμη  ότι θα έπρεπε ο κρεοπώλης να την προσέξει  εξ αρχής  και να την εξυπηρετήσει πάραυτα και όχι να την αφήσει να περιμένει τόσο αδίκως.

«Μάλιστα …κυρία Ανθή»

Απάντησε, ο Γιάννης, χαμηλόφωνα και συνεσταλμένα ρίχνοντάς μου ένα βλέμμα σαν να ήθελε να απολογηθεί για την εν γένει απότομη συμπεριφορά της κ. Ανθής, έχοντας υπόψη  τη δική μου ευγένεια και την παραχώρηση της θέσης μου σε αυτήν.

«Κύριε ελέησον» είπα από μέσα μου. «Πόσο πολύ, ρε παιδί μου, διαφέρει «το μέσα», του ανθρώπου από «το απέξω» του!!! «Το έξω», νεράιδα, καλλονή, αισθητικά όνειρο και «το μέσα», ξινή, άοσμη, άγευστη, πρωτόγονη, γεμάτη με εμμονές, ετσιθελισμό και παθολογική εγωπάθεια.

Εν πάση περιπτώσει, η κυρία Ανθή πλήρωσε φορτσάτα, γύρισε απότομα, άνοιξε την πόρτα, μπήκε στο αμάξι της με μεγαλοπρέπεια και σαν σίφουνας έφυγε, χωρίς καν να αρθρώσει ένα «ευχαριστώ», ένα «γεια σας»  όχι σε μένα, που της έδωσα τη σειρά μου, αλλά, τουλάχιστο, στον κρεοπώλη που την εξυπηρέτησε τόσο πρόθυμα και τόσο καλοσυνάτα.

Τελικά η πνευματική καλλιέργεια δεν έχει καμία σχέση ούτε με τη μόρφωση, ούτε με τα πλούτη, ούτε με τη ομορφιά του σώματος και την επιμέλεια της ένδυσης, ούτε με την επαγγελματική θέση που κατέχει κάποιος στην κοινωνία. Έχει σχέση με την καλλιέργεια της ψυχής.

Αν δεν μπορεί κάποιος να αξιολογεί σωστά και να συμπεριφέρεται ευγενικά στην καθημερινότητά του, τότε μάταια φτιάχνεται εξωτερικά και μάταια προσπαθεί να επιδεικνύει τόσο τον αυτό του όσο και τα πλούτη του. Οι άνθρωποι αυτοί δεν θα πάψουν να συμπεριλαμβάνονται στα πρόσωπα στα οποία αναφέρεται η διαχρονική ρήση της Αγίας Γραφής. «…τι παρομοιάζετε τάφοις κεκονιαμένοις, οτινες ξωθεν μν φαίνονται ραοι, σωθεν δ γέμουσιν στέων νεκρν κα πάσης καθαρσίας». *

Ένα «ευχαριστώ» αν δεν ξέρει κάποιος να το πει, είτε από το βάθος της καρδίας του, είτε, τουλάχιστον, προσποιητά αφού το απαιτεί η σύγχρονη ανθρώπινη κοινωνία, τότε η ανθρώπινη υπόστασή του είναι αμφιλεγόμενη και η κατάσταση της πνευματικής του υγείας χρήζει άμεσης θεραπείας.

Μήπως υπάρχουν ζώα που συμπεριφέρονται καλύτερα από μερικούς ανθρώπους; «Ήμαρτον Θεέ μου»… .

                          

*  «…διότι ομοιάζετε με τάφους ασβεστωμένους, οι οποίοι εξωτερικώς μεν φαίνονται ωραίοι, ενώ από μέσα είναι γεμάτοι με κόκκαλα πεθαμένων και με κάθε ακαθαρσίαν.» (Ματθ. 23,27)      

Posted in Καθημερινά, Κοινωνικά | 2 Σχόλια

Πολιτική διορατικότητα;

Επί Μακαρίου, παρά την τότε ανώμαλη εσωτερική κατάσταση που επικρατούσε στον τόπο (εθνικός διχασμός), όλοι διαβεβαίωναν ότι δεν θα βρίσκονταν ελληνικά χέρια που θα άνοιγαν τις πύλες της πατρίδας προς τους Τούρκους. Τελικά βρέθηκαν και …τα χέρια και …τα πόδια. Ανούσιοι, παράφρονες και τυφλοί φανατισμένοι, τόλμησαν να κάνουν ένα ανίερο και προδοτικό πραξικόπημα. Σε συνέχεια, οι εκτιμήσεις των κρατούντων έδειχναν ότι δεν θα γινόταν εισβολή. Οι μεγάλες και άλλες φίλες δυνάμεις θα απέτρεπαν κάτι τέτοιο, όπως υποστήριζαν. Τελικά  έγινε και η εισβολή με τις γνωστές οδυνηρές συνέπειες.

Επί Κυπριανού, υπήρχαν καθησυχασμοί  από όλους , όσο και από πρεσβείες μεγάλων χωρών, ότι οι Τούρκοι δεν θα ανακήρυσσαν κράτος. Την επαύριον ανακήρυξαν κράτος.

Επί Κληρίδη, ο υπουργός οικονομικών διαβεβαίωνε μετά πάσης σιγουριάς  ότι δεν θα υπάρξει κατάρρευση του ΧΑΚ. Όσοι τον άκουσαν και δεν πώλησαν τις μετοχές τους, την έπαθαν. Κατέρρευσε τελικά το ΧΑΚ και οι μετοχές έγιναν σκουπίδια.

Επί Χριστόφια,   διαβεβαίωναν μετά πάσης σπουδής ότι  δεν υπήρχε περίπτωση για να επηρεαστούμε από την οικονομική κρίση που κτυπούσε τότε ολοένα και πιο πολλές χώρες. Έχουν οι φύλακες γνώση, όπως έλεγαν. Τελικά υπήρξε και σε μας οικονομική κρίση, ήλθε η τρόικα και φάνηκε ξεκάθαρα ότι οι φύλακες δεν είχαν ούτε γνώση, ούτε σοφία.

Επί Αναστασιάδη, υπήρχαν σαφείς υποσχέσεις ότι δεν υπήρχε περίπτωση επιβολής κουρέματος καταθέσεων για διάσωση τραπεζών, και όμως εν μια νυκτί υπήρξε οδυνηρό, πρωτόγνωρο και εγκληματικό κούρεμα των αποταμιεύσεων χιλιάδων πολιτών.

Σήμερα, διανύοντας το έτος 2017, υπάρχουν απειλές πάσης φύσεως από τουρκικής πλευράς. Ο υπουργός άμυνας διαβεβαιώνει ότι όλα είναι «εντός των προβλέψεων». Ο υπουργός ενέργειας διακηρύττει: «εκείνοι τη δουλειά τους και εμείς τη δουλειά μας, τα πάντα είναι μελετημένα και πολιτικά δεμένα». Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος συνιστά να μην ακούμε φήμες και να μην συμβάλλουμε και εμείς στους εκφοβισμούς που επιδιώκει να δημιουργήσει η αντίπερα πλευρά, η Τουρκία.

 Κύριε ελέησον!!! Άραγε να πιστέψουμε; Όμως μπορούμε να κάνουμε και αλλιώς; Πιστεύουμε λοιπόν και ο Θεός να βάλει το χέρι του.

Δεν ανησυχούμε. Για εκείνο όμως που ανησυχούμε είναι ότι ή ο δύσμοιρος αυτός τόπος δεν …βγάζει επαρκείς πολιτικές προσωπικότητες. Από τη άλλη η κοινωνία μας είναι αδύναμη να εξεύρει και υποδείξει ανθρώπους, πολιτικά ικανούς, που να έχουν τις δυνατότητες να διαχειρίζονται σωστά τα κοινά του τόπου. Ώριμα, βαθυστόχαστα, με σύνεση και με όραμα. Το σπουδαιότερο, με ορθή διορατικότητα.

 (Διορατικότητα σημαίνει: η ικανότητα, (οξύτητα του μυαλού, εξυπνάδα, σοφία, λογική, ψηλό δείκτη νοημοσύνης κλπ.) που έχει κάποιος, να διαβλέπει πιθανές εξελίξεις, με βάση κάποια δεδομένα.)

 

Posted in Πολιτικά | Σχολιάστε

Αποκάλυψη στο Κρανς -Μοντανά


Παραμένουμε εκστατικοί και σε πλήρη σιωπή μπροστά στα διαδραματιζόμενα γύρω από το εθνικό μας πρόβλημα, μπροστά σε όλες τις προσπάθειες επίλυσής του και μπροστά στην εκκρεμότητα που διαιωνίζεται και βασανίζει εδώ και τόσα πολλά χρόνια κάθε ευαισθητοποιημένο πολίτη αυτής της μικρής χώρας. Ο κάθε πολίτης που κοιτάζει μακριά και είναι εξοικειωμένος με την ιστορία -τη διεθνή και την τοπική-, είναι σίγουρο ότι πρόσφατα πέρασε μια καυτή εβδομάδα, παρακολουθώντας όλες τις αρνητικές «εξελίξεις» στο θέρετρο της Ελβετίας, Κρανς -Μοντανά.

Η απροκάλυπτη αποκάλυψη από τον κατακτητή, μέσα από τα διαδραματιζόμενα, ότι η Τουρκία ήλθε στο νησί για να παραμείνει μια για πάντα, μας έχει συγκλονίσει και μας έχει προβληματίσει σοβαρά σε σημείο που οικτίρομε και περιφρονούμε κάθε πολιτικό ο οποίος, λαϊκίζοντας, καταγίνεται να κερδίσει ψήφους για το κόμμα του στις επερχόμενες προεδρικές εκλογές.

Οι ανησυχίες μας είναι πρωτόγνωρες και σοβαρές. Δυστυχώς η λύση όπως επιδιώκεται από την άλλη πλευρά ή η μη λύση είναι δύο επιλογές που παραπέμπουν από τη «Σκύλλα στη Χάρυβδη». Μακάρι, λοιπόν,  όλοι οι εμπλεκόμενοι για την επίλυση του προβλήματος να θωρακιστούν με σοφία, σύνεση, εφευρετικότητα και πολιτική ευελιξία και τούτο για ό,τι καλύτερο για το λαό της μικρής μας πατρίδας. Δηλαδή, τη διατήρηση της εθνικότητάς μας, με όλες τις πολιτισμικές διαστάσεις και μόνιμη ειρήνη με προοπτική την ευημερία και την πρόοδο τού κάθε πολίτη αυτού του δύσμοιρου τόπου, στην άκρη της ανατολικής Μεσογείου.

Εν κατακλείδι ευελπιστούμε να επέλθει ο χρόνος, όπου θα είμαστε σε θέση να πούμε με όλη μας την ψυχή: «νυν απολύεις τον δούλον σου Δέσποτα».

Posted in Εκπαίδευση - Μάθηση | Σχολιάστε

ΓΕ.Σ.Υ.

Μετά από χίλιες δυσκολίες, παλινδρομήσεις, με αιτία οικονομικές, πολιτικές και επαγγελματικές αγκυλώσεις, τελικά ψηφίστηκε -παμψηφεί- από τη Βουλή, το σχετικό νομοσχέδιο που αφορά το Γενικό Σχέδιο Υγείας της χώρας. Ενώθηκαν όλες οι θετικές και όλες οι αρνητικές «προσπάθειες» και με τη δράση κάποιων έξυπνων καταλυτών, δημιουργήθηκαν οι δυναμικές εκείνες που όλοι, εκόντες-άκοντες, ψήφισαν το πιο πάνω νομοσχέδιο. Την επιστημονική ανάλυση της μακράς πορείας αυτού τού περιβόητου Σχεδίου, μπορούν να κάνουν μόνο οι ψυχολόγοι, οι ψυχίατροι και οι κοινωνιολόγοι τού μέλλοντος.

Απόδειξη της αναγκαιότητας, της πιο πάνω επιστημονικής ανάλυσης, αποτελούν, μεταξύ άλλων, οι σχετικές κραυγαλέες αρνητικές αναφορές πολιτικών προσώπων, μέσω ΜΜΕ, λίγες ώρες μετά την ψήφιση τού νομοσχεδίου σε νόμο. Όλοι αυτοί βγήκαν «εξωπανάυρα» (δηλαδή, αφού τέλειωσε το πανηγύρι) και διαλαλούν ότι το ΓΕ.Σ.Υ. έχει αδυναμίες, παραλείψεις και προβληματικές  εξαρτήσεις που όπως υποστηρίζουν, είναι βέβαιο ότι θα επέλθει, αργά ή γρήγορα, η κατάρρευσή του.

Συμπερασματικά αυτοί οι πολιτικοί άνδρες, όπως θέλουν να τους αποκαλούμε, ψήφισαν θετικά το σχέδιο (ίσως εν όψει εκλογών) και την επαύριον ανέβηκαν στην άμαξα της πολιτικής και άρχισαν να καταγίνονται στον γνωστό «αμανέ» τού στείρου αρνητισμού, καλυπτόμενοι υπό το μανδύα τού αντιπολιτευτικού λόγου.

Αχ κατακαημένη πατρίδα…! Όλοι διατείνονται ότι σε αγαπούν, σε λατρεύουν και θυσιάζονται για σένα και την ίδια ώρα σε αγνοούν, σε καπηλεύονται και σε στραπατσάρουν, μέχρι αηδίας.

Η φιλοπατρία, η δημοκρατία, η ελευθερία θέλουν νοημοσύνη, ήθος, αρετή και τόλμη.

Posted in Πολιτικά | Σχολιάστε

Ήλθε πάλι καλοκαίρι…

Ήλθε πάλι καλοκαίρι…

Πολύ γρήγορα μπήκαμε στον Ιούνη. Μπήκαμε αισίως στην τροχιά του  καλοκαιριού. Πάντα, τα καλοκαίρια μας είναι θερμά, τόσο κυριολεκτικά, όσο και μεταφορικά. Ήλιος λιοπύρι, έντονο φως, ένταση σώματος και ψυχής, αντιθέσεις, πόλεμοι και μαύρες θύμισες που κόβουν την ανάσα.  Εμείς σήμερα, εδώ, όρθιοι επί των επάλξεων μεμψιμοιρούμε για τη ζωή, τις καθημερινές δυσκολίες, κυρίως για τα μόνιμα και τρέχοντα θέματα, ειδικά για τα προβλήματα της πατρίδας, που δυστυχώς αποτελούν τη γενεσιουργό αιτία πρόκλησης εθνικής κρίσης, με  εκκρεμότητα και αβεβαιότητα για το μέλλον των παιδιών μας. Η υφιστάμενη πολιτική δραστηριότητα από τους νυν ηγήτορες του τόπου, δυστυχώς, φαίνεται να είναι ανίκανη να δώσει τις αναγκαίες λύσεις και η ατολμία τους δημιουργεί μια γενικότερη αταξία στη συνομολόγηση ενός κοινού ακομμάτιστου εθνικού στόχου.

Στις μέρες μας, παρά τα μόνιμα και καθημερινά προβλήματα, ο  Ιούνης είναι ο πιο καλός μήνας του καλοκαιριού. Ο Ιούνης της ελπίδας και προσμονής. Για τις διακοπές που έρχονται, για τα παιδιά που θα βρίσκονται περισσότερο χρόνο κοντά μας, για τα δροσερά πρωινά, τα «ευανάγνωστα» ηλιοβασιλέματα και για τη μαγευτική ευωδία με την οποία μάς μεθούν  τα άνθη  του γιασεμιού.

Τώρα η ζωτικότητα των κήπων μας εντυπωσιάζει, το χρώμα και το άρωμα των λουλουδιών δημιουργούν ευφορία, οι γλάστρες αυξάνονται με τη φύτευση βασιλικού, μέντας, θυμαριού και γενικά  ο τόπος λάμπει από ζωή, ομορφιά και καθαριότητα.

Ο Ιούνης είναι πια γεγονός με τα παιδιά να ετοιμάζονται να πουν «αντίο» στο σχολείο και η θάλασσα να κυματίζει με το γαλάζιο πέπλο της, σε αντίθεση με την ψυχή μας που κυματίζει με τις γκρίζες αγωνίες της, για το «τι μέλλει γενέσθαι» στην πατρίδα.

Παρά τον ερχομό του καλοκαιριού με τις τόσες ελπίδες ξεγνοιασιάς, ο «υετός» παραμένει αθεράπευτα προσκολλημένος στη μαγεία της χειμωνιάς, περίοδο όπου τα στοιχεία της φύσης βρίσκονται σε πλήρη δράση, ξεσκεπάζοντας τη μηδαμινότητα του ανθρώπου για να τα δαμάσει και σηματοδοτώντας, ταυτόχρονα, την προσωρινότητά του, σε αυτή την τόσο αμφιλεγόμενη διάσταση της ζωής.

ΥΠΟΜΟΝΗ…

Posted in Καθημερινά, Κοινωνικά | Σχολιάστε