Θα υπάρξουν πολιτικές εξελίξεις(;) Γιατί να πληρώσουν οι νέοι και οι επερχόμενες γενεές;

map of Cyprus

map of Cyprus

Θα υπάρξουν πολιτικές εξελίξεις(;)

Γιατί να πληρώσουν οι νέοι και οι επερχόμενες γενεές;

(Κοινωνικο – πολιτικός προβληματισμός )

Η ιστορία διδάσκει. Το παρελθόν γράφεται σε ιστορία και οι λαοί που καθοδηγούνται από πολιτικούς με διορατικότητα, συμπεριφέρονται με τα δεδομένα των εκάστοτε εποχών, επιλέγοντας όχι το μείζον αλλά το ανεκτό, όχι το άριστο αλλά το μέσο, όχι το απόλυτο αλλά το σχετικό, όχι το ανέφικτο αλλά το εφικτό. Το μείζον, άριστο, απόλυτο και ανέφικτο χρησιμοποιήθηκαν παλιά ως εύηχα συνθήματα όπως και πολλά άλλα που ταλαιπώρησαν το λαό. Στη ζωή και στις διάφορες επιλογές μας δεν υπάρχει μόνο άσπρο ή μαύρο. Χίλια δυο χρώματα μπορούμε να επιλέξουμε για να επιβιώσουμε και να προάγουμε το πνεύμα, την επιστήμη, την έρευνα και μέσα από αυτές τις διαστάσεις να συμβάλλουμε στην παγκόσμια προκοπή και επιρροή της μικρής μας πατρίδας στα ευρύτερα δρώμενα.

Η παραγωγή ηρώων στο πεδίο των μαχών είναι η πεμπτουσία της αυτοθυσίας ενός λαού και η ύστατη ανάγκη για επιβίωση στον τόπο των πατέρων του, προάσπιση της οικογένειας, της ιστορίας και του πολιτισμού του και διατήρηση της θρησκείας του. Ο ηρωισμός όμως δεν μετριέται μόνο με τη θυσία στο μέτωπο του πολέμου αλλά και με τη θυσία στο μέτωπο της επιστήμης, της έρευνας, του αλτρουισμού, με την ανάδειξη των αξιών και αρετών που διέπουν και συντηρούν ένα λαό με σκοπό την πολύπλευρη ανάπτυξη της πατρίδας. Η παραγωγή ηρώων δεν πρέπει να είναι αυτοσκοπός αλλά η τελευταία επιλογή που θα πρέπει να χρησιμοποιείται στην έσχατη ανάγκη. Εμείς δυστυχώς το παρακάναμε. Ελλείψει προσωπικοτήτων, άριστων πολιτικών με διεισδυτική επάρκεια και κάτοχοι σωστής διαχρονικής διπλωματίας για επίλυση των εθνικών μας προβλημάτων και εκπλήρωση των στόχων μας με διορατικότητα, καταντήσαμε να επιλέγουμε εύκολα συνθήματα και πρακτικές, με επακόλουθο εσαεί να μαυροφορούν μάνες με τη θυσία των παιδιών τους στο βωμό της προάσπισης, της κάθε φορά προδομένης πατρίδας.

Η θυσία των ηρώων απογίνεται στα χέρια πολιτικών και πολλών άλλων σε μια αλυσιδωτή κληροδοτική περιουσία που την καρπούνται αδυσώπητα για να επικρατήσουν και αναδειχθούν στο πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό προσκήνιο και παρασκήνιο. Αν και η διαχρονική μνήμη των ηρώων επιβάλλεται σαν μέσο για αυτογνωσία και αναδιοργάνωση των μελλοντικών επιλογών μας, εν τούτοις στα χέρια ανέντιμων ανθρώπων καταντά έρεισμα για έριδες και πεδίο εκμετάλλευσης των πατριωτικών αισθημάτων του απλού λαού. Στην αρχαιότητα παράλληλα με το δικαίωμα της μνήμης υπήρχε και το δικαίωμα της αμνησίας, ειδικά μετά από μια ρήξη ή ένα εμφύλιο πόλεμο. Σήμερα δεν υπάρχει κανένα μνημείο που να εκφράζει τη δυσαρέσκεια του λαού και τη μνήμη του παρελθόντος έτσι που να λειτουργεί ως δίδαγμα για το παρόν και το μέλλον και για να διδάσκονται οι πολίτες για να μην επαναλαμβάνουν τα ίδια λάθη. Με το να εκδηλώνουμε τιμές μόνο σε μνημεία ηρώων και ευαρέσκειας, ουσιαστικά εκδηλώνομε τα αισθήματά μας για αυτοεκτίμηση και αυτοπροβολή με όλες τις χρησιμοθηρικές προεκτάσεις και παραμέτρους. Δυστυχώς στις μέρες μας οι ήρωες αποτελούν το διαχρονικό βήμα από όπου συντηρείται η κομματική αντιπαράθεση, η πελατειακή άγρα και το οικονομικό βόλεμα αρκετών.

Η συντήρηση αυτού του κλίματος φαίνεται έκδηλα και έντονα κάθε φορά να κατατρύχει συνειδήσεις, αξίες και την ιστορία. Ως εθισμένοι σε μια συντηρητική ξύλινη πολιτική αδυνατούμε να χαράξουμε νέες επιλογές και να ξεφύγουμε από τα πολλά σύνδρομα που επηρέασαν το DNA μας και έκαμαν πλύση στον εγκέφαλό μας. Γι αυτό η λύση του κυπριακού προβλήματος παραμένει δύσκολη υπόθεση από γενεά σε γενεά.

Μερικοί καταπιάνονται και ενδιατρίβουν στο λαβύρινθο των νομικών και νομολογικών διαστάσεων επίλυσης του προβλήματος, μέχρι να βρούνε μια άκρη, το μίτο της Αριάδνης, για δίκαιη λύση στο βάθος του χρόνου, ενώ το βάθος του χρόνου δημιουργεί όλες τις παραμέτρους για εμπέδωση της διαίρεσης, νωχέλεια στις διεκδικήσεις, απογοήτευση στις επιλογές, σβήσιμο του «δεν ξεχνώ» και άλλα τόσα προβλήματα με πρακτικά διαμορφούμενα κακά. Αύξηση του αριθμού των εποίκων, τουριστική και οικοδομική ανάπτυξη με υποδομές σε γη προσφύγων και παγιοποίηση της σχέσης των κατεχομένων με τη γείτονα, προς ένταξη στην ΕΕ, χώρα.

Η πιθανή απλοϊκή απάντηση σε όλα αυτά είναι «τι να κάμουμε, να παραδοθούμε»; Το ερώτημα είναι πέρα για πέρα αληθινό και πατριωτικό αν πράγματι η αγωνία και ο προβληματισμός μας είναι πέρα από το προσωπικό, κομματικό και μικροπολιτικό συμφέρον και έξω από το σοβινιστικό, ρατσιστικό και εθνικιστικό περίγραμμα του αυτοεγκλωβισμού μας. Αν πράγματι οι ώμοι των νυν πολιτικών μας είναι τέτοιοι που μας εγγυούνται ότι θα επιτύχουμε ένα καλύτερο αύριο, είτε σε εύλογο χρονικό διάστημα, είτε έστω και στο βάθος του χρόνου, τότε θα πρέπει να χειροκροτήσουμε και να προσμένουμε με ιώβειο υπομονή, μια και καρπούμαστε πλούσια τα ελέη του Θεού, άρτο και θέαμα, ευδαιμονούντες και άδοντες, πρόσφυγες και μη, μέσα σε μια πατρίδα ευημερούσα και με ψηλό δείκτη την επιδειξιμανία έστω και αν είναι μοιρασμένη στα δυο. Αν όμως αρμενίζουμε στο γιαλό με βάρκα την ελπίδα, ακροβατώντας στα τερτίπια της παγκόσμιας πολιτικής, με προοπτική να αλλάξουμε τον τρόπο σκέψης της ΕΕ ( κατά την ουτοπιστική άποψη μερικών) και να εμπεδώσουμε αρχές και αξίες στην ευρύτερη ευρωπαϊκή κουλτούρα, επιδιώκοντας, ταυτόχρονα και με την πάροδο του χρόνου, την αναγνώριση του δίκαιου μας, ασκώντας την ίδια πολιτική των τελευταίων πενήντα χρόνων, τότε τα πράγματα αλλάζουν. Αν όμως μας συνεπήρε η πολιτική ισότητα που έχουμε τώρα με τις άλλες υπερδυνάμεις της ΕΕ και βαλθήκαμε να κάμουμε συμμαχίες με όμορες χώρες μικρής εμβέλειας για να σχηματίσουμε ισχυρό ρεύμα τύπου αδέσμευτων, Τίτου, Κάστρο, για να καθορίσουμε στρατηγική δικαίου και αρχών στην αντίπερα όχθη τότε τα πράγματα είναι ζοφερά. Είτε είμαστε αθεράπευτα ονειροπόλοι, ιδεαλιστές και φιλόσοφοι, είτε είμαστε μαζοχιστές και πειραματικά δείγματα παγκόσμιας ψυχιατρικής έρευνας, είτε βρήκαμε το κόλπο να ενδιατρίβουμε στην τέχνη του αποζείν από την πολιτική, με το να συντηρούμε και να διαιωνίζουμε το κυπριακό πρόβλημα. Και αν λάβουμε υπόψη ότι στα πενήντα ετούτα χρόνια όντας σε σκλαβιά, υπό πίεση, μικροσκοπικοί και απομονωμένοι είχαμε τόση υπομονή, άραγε τι θα κάμουμε τώρα που είμαστε μέσα στην ΕΕ και έχουμε πολιτική ισότητα με τη Γερμανία, Γαλλία και την Αγγλία, πρώην κατακτήτρια χώρα, την οποία περιμέναμε πάνω από μισό αιώνα ( το σύνδρομο του Κάιν ) να την συναντήσουμε ίσο προς ίσο και να βγάλουμε τα απωθημένα μας;

Να υπολογίσω λοιπόν ότι θα αγωνιζόμαστε για άλλα εκατό χρόνια, για να επικρατήσει το δίκαιο στο παγκόσμιο στερέωμα και κατ΄ επέκταση να επιτύχουμε το δίκαιό μας επί εθνικού επιπέδου; Βέβαια είναι και αυτό μια πολιτική επιλογή με «θετικές» προεκτάσεις, αν λάβουμε υπόψη ότι η εκκρεμότητα βοηθά στην παραγωγή των κατ΄ επίφαση πολιτικών και πολιτικάντηδων μέσα από πελατειακές σχέσεις, την άγρα σημαντικών θέσεων στο δημόσιο στίβο, για προσωπική ανάδειξη και αναγνώριση στον μικρόκοσμο όπου ζούμε, περισσότερο όμως την άμεση και έμμεση υλική κάρπωση για υπερχείλιση των παχυλών βαλαντίων. Και αυτά όλα υπό τα μαλθακά βλέμματα μιας δράκας αγνών πολιτών που παρέμειναν άσχετοι, ιδεολόγοι και απαθείς, οι οποίοι, ως είθισται, θα πρέπει να εργάζονται σκληρά, αρκούμενοι στο διαρκές γλείψιμο του οστού, προς όφελος των πιο πάνω ερασιτεχνών πολιτικών και πολλών άλλων δεινοσαύρων του χρήματος, των μεγιστάνων του πλούτου, των επίδοξων εκατομμυριούχων και των καρεκλοκένταυρων της επαγγελματικής διαστροφής. Επομένως, ταλαίπωρη λύση του κυπριακού προβλήματος περίμενε, ίσως, σε συναντήσουμε στον επόμενο αιώνα.(!)

Advertisements
This entry was posted in Πολιτικά. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s