Μην κρίνετε κατ΄όψιν…

aeroplano

...μεταξύ αεροπλάνου και τσιπς

πατατάκια
…να μην βιαζόμαστε να βγάζουμε συμπεράσματα

Το σακουλάκι με τα τσιπς

Σε ένα μου ταξίδι,  καθόμουν στην αίθουσα αναμονής και περίμενα να ανοίξει η θύρα 8, για να γίνει επιβίβαση στο αεροπλάνο. Προηγουμένως αγόρασα από τα καταστήματα του αεροδρομίου διάφορα πράγματα και ένα σακουλάκι  τσιπς ως τερψιλαρύγγιο. Πείναγα. Άρπαξα από δίπλα μου τα τσιπς και άρχισα να τρώγω τις τραγανιστές υφάλμυρες πατατούλες με λαιμαργία. Σε τέτοιες περιπτώσεις, όταν κάθεσαι ανενεργά και περιμένεις, το να τρώγεις τερψιλαρύγγια αποτελεί μαγεία. Ειδικά τα υφάλμυρα.  Είναι τα άτιμα ότι πρέπει. Πραγματικά, τα απολαμβάνεις και ας κουρεύεται η χοληστερόλη, η πίεση και τα άλλα που λένε.

Αφού έφαγα μερικά, τα άφησα προς στιγμή εκεί στο μικρό τραπεζάκι, που ήταν δίπλα από την πολυθρόνα μου και πήγα να αγοράσω από απέναντι, ένα μπουκαλάκι νερό. Όταν ήμουνα έτοιμος να πληρώσω, σαν να πήρε το αριστερό μου μάτι τον κύριο,  που καθόταν δίπλα μου, να απλώνει το χέρι του και να παίρνει με αναίδεια μερικές πατατούλες και να τις βάζει στο στόμα του. «Κοίταξε», λέω από μέσα μου, «τι θράσος και αναίδεια υπάρχει στον κόσμο σιορ.  Τι αξίζει ένα σακουλάκι τσιπς και δεν πάει να αγοράσει;»  Από αυτή την κακή ενέργεια του, καταλαβαίνεις ότι πρόκειται περί καθάρματος ή χαμηλής νοημοσύνης άνθρωπο.  Κάθισα και τον αγριοκοίταξα για να καταλάβει ότι τον είδα. Αυτός με απρόσμενο θράσος, μου χαμογέλασε και συνέχισε να διαβάζει την εφημερίδα του. Πήρα το σακουλάκι και ξανάρχισα να τρώγω αυτή τη φορά σιγά σιγά. Άφησα το σακουλάκι στο τραπεζάκι και βάλθηκα να τοποθετήσω το νερό στη τσάντα μου, γιατί φοβήθηκα  μήπως, αυτός ο σαχλός κύριος, δοκιμάσει και πάρει και το μπουκαλάκι και πιει νερό. Να το βάλει στο στόμα του θα είναι αηδία. Από αυτού του είδους τύπους όλα να τα περιμένεις. Μόλις άνοιξα την τσάντα μου να βάλω το νερό, άπλωσε ανερυθρίαστα το αριστερό του χέρι και πήρε το σακουλάκι κοντά του, έβγαλε από μέσα μερικά τσιπς και τα έβαλε στο στόμα του, αφήνοντας ξανά το σακουλάκι στο τραπεζάκι σαν κύριος, χαμογελώντας πάλι ευγενικά. Έγινα κόκκινος από το θυμό μου. Θα του άρχιζα τις φωνές, αλλά ντράπηκα, γιατί η αίθουσα ήταν γεμάτη και πρόσεξα μερικούς να παρακολουθούν τη σκηνή με ενδιαφέρον.  Όλως περιέργως τα βλέμματα τους ήταν στραμμένα σε μένα και ήταν λίγο συνοφρυωμένα. Σαν να μου έλεγαν « άξιο πράγμα σιορ και θυμώνεις. Για ένα σακουλάκι τσιπς». Ίσως να είχαν δίκαιο. Μα έλα που θα πρέπει αυτοί οι θρασείς κύριοι, σαν αυτό που κλέπτει τα τσιπς μου, να μπαίνουν στη θέση τους. Φορούν γραβάτα, διαβάζουν εφημερίδες και κατά βάθος είναι κλέφτες και τιποτένιοι. Μετά έκαμα δεύτερες σκέψεις και είπα από μέσα μου, γιατί να θυμώσω για ένα σακουλάκι τσιπς. Θα πρέπει να δείξω ανωτερότητα, εγώ που έχω περισσότερο νου και ευγένεια. Έβαλα το σακουλάκι στο τραπεζάκι και άρχισα να παίρνω επιδεικτικά τσιπς και να τρώγω. Ο τύπος διάβαζε την εφημερίδα του και κάθε τόσο έριχνε κλεφτές ματιές στο σακουλάκι. Σκέφτηκα να το πάρω και να αλλάξω θέση, μα δυστυχώς ήταν όλες οι καρέκλες κρατημένες.

Έγινε η πρώτη ανακοίνωση, άφησα το σακουλάκι στο τραπεζάκι επιδεικτικά, έριξα μια άγρια ματιά στο διπλανό μου κύριο και πήγα κατευθείαν στη σειρά μου για έλεγχο επιβίβασης. Αυτός σηκώθηκε πήρε το σακουλάκι μισοάδειο και το κρατούσε διακριτικά στο δεξί του χέρι μαζί με μια μαύρη τσάντα. «Κύριε ελέησον. Τον άτιμο τι κάμνει; Το πήρε και το κρύβει κιόλας.  Τον γεροτσιγκούνη, τον αναιδή, τον γραβατωμένο  αλήτη.  Το παίρνει μαζί του για να φάγει τα ελάχιστα τσιπς που παρέμειναν.» Είπα με θυμό από μέσα μου.

Μπήκα στο αεροπλάνο, Βρήκα τον αριθμό της θέσης μου και πριν βάλω τη τσάντα μου στα ντουλάπια του αεροπλάνου, την άνοιξα για να πάρω το πορτοφόλι μου που ήταν κάτω στο βάθος της. Το χέρι μου έπεσε σε ένα σακουλάκι τσιπς. Προς στιγμή απώλεσα το φως μου. Το έβγαλα στα γρήγορα και το κοίταζα με δέος. Ήταν αυτό που αγόρασα από το περίπτερο. Έχασα το χρώμα μου. Έγινα ολοκίτρινος. Το σακουλάκι των τσιπς που έτρωγα τόση ώρα …δεν ήταν δικό μου. Προφανώς ανήκαν στον …κακομαθημένο κύριο. Έσκυψα το κεφάλι μου, από ντροπή, κάτω χαμηλά, όσο μπορούσα.

Πόσο ανώτερος ήταν ο κύριος και πόσο χαμένος ήμουνα εγώ. Μην κρίνετε κατ΄όψιν….

Advertisements
This entry was posted in Καθημερινά. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s