Οι κλειδαριές του αυτοεγκλωβισμού μας

Πες μου πώς κλειδώνεις την πόρτα του σπιτιού σου για να σου πω σε ποια περιοχή ζεις και σε ποια εποχή είσαι. Σήμερα παρατηρείται  αυτοεγκλωβισμός του ανθρώπου.  Στη ζωή και στην καρδιά. Σε καιρούς παράξενους που είναι  επίκουροι μιας μηχανοποιημένης ζωής  με επίπλαστη ευμάρεια και κουτσουρεμένη ευτυχία.

…απλότητα ζωής

 

Κάποτε,  οι άνθρωποι δεν κλείδωναν τις πόρτες των σπιτιών τους. Τα βράδια του καλοκαιριού κοιμόντουσαν στα δώματα, στις στέγες των σπιτιών τους ή κάπου στην ύπαιθρο. Η οικία δεν περιοριζόταν στο κτίσμα των μερικών τετραγωνικών μέτρων αλλά  επεκτεινόταν στο στενό και ευρύτερο περιβάλλοντα χώρο μαζί με τον ουράνιο θόλο. Οι άνθρωποι ήξεραν να μιλούν με τη φύση και τους ανθρώπους. Ήξεραν να μετρούν τα αστέρια στον ουρανό και μέσα από αυτά να προάγουν τη δημιουργική φαντασία τους και να εκτιμούν την αξία να είσαι άνθρωπος. Ένας ανοικτός ορίζοντας στη σκέψη, στην όραση και στην καρδιά. Ανοικτοσύνη παντού. Η πόρτα της οικίας τους, ένα απλό διαχώρισμα για να μην εισέρχονται «τα πτηνά και τα πετεινά του ουρανού».  Άνοιγαν όμως την πόρτα σε κάθε συνάνθρωπό τους, διάπλατα και χωρίς δυσφορία, για να του προσφέρουν φιλοξενία ή κάποια βοήθεια, ειδικά σε ώρα δύσκολης ανάγκης.

Σήμερα δεν κοιμόμαστε στις στέγες, δεν ανοίγουμε τις πόρτες και σε αυτές βάλαμε κλειδαριές ασφάλειας, με ηλεκτρονικές ρυθμίσεις, μοχλούς τεράστιους και γύρω γύρω στα σπίτια μας εγκαταστήσαμε σύγχρονους μηχανισμούς παρακολούθησης, με τελευταίου τύπου κάμερες. Μαζί με αυτά επινοήσαμε και τεράστιους μοχλούς για να αμπαρώνουμε στέρεα τις πόρτες της οικογενειακής μας «θαλπωρής».   Ακούμε κάποιο θόρυβο στον κήπο μας, στην αυλή μας και δεν τολμούμε να πεταχτούμε ανέμελα έξω. Γιατί φοβόμαστε για κανένα ληστή, εγκληματία, μεθυσμένο, δραπέτη κλπ. Θα βγούμε πολύ αργότερα, ηρωικά τάχατες, να ελέγξουμε και να προασπίσουμε τα απαραβίαστα δικαιώματα της οικίας μας. Ακριβώς τα του οίκου μας και όχι έξω του οίκου μας. Γέμισε η γειτονιά μας από την παρουσία της πολυκοσμίας, της πολυεθνότητας, της πολυκουλτούρας. Κοινοτικοί και αλλοδαποί.  Όλες οι φυλές του κόσμου.  Πριν λίγο καιρό όλοι αυτοί περπατούσαν, περπατούσαν, περπατούσαν. Εμείς στα αυτοκίνητα και αυτοί στους δρόμους. Σήμερα πηγαινοέρχονται και αυτοί, με τα παλιά μας αυτοκίνητα που, εν τη φιλευσπλαχνία(;) μας, τους πουλήσαμε. Κάποιοι συνεχίζουν να περπατούν. Είτε άνεργοι είτε καινούργιοι. Δεν ξέρεις αυτός που σε κοιτάζει, προσπερνώντας το σπίτι σου, αν είναι ένα απλό πλάσμα του Θεού, ή αν είναι παράνομος, παράτοπος,  μετανάστης, (πολιτικός, κοινωνικός, οικονομικός) ή αν σχεδιάζει βαθιά μέσα του, καμιά κλεψιά, καμιά ληστεία, κανένα φόνο. Δεν ξέρεις αυτοί που κάθονται με τις ώρες στο πάρκο, απέναντι από το σπίτι σου, αν μοιρολατρούν την άχαρη ζωή τους, σκεφτόμενοι τη φτώχια και την ανεργία στην ξενιτιά ή αν σχεδιάζουν υπούλως και πισώπλατα κάτι το κακό. Ξένη κουλτούρα. Οι άλλοι, οι ημεδαποί και αφέντες,  ήδη ξέρεις τι μηχανεύονται. Και μάλιστα πολύ καλά. Δική σου κουλτούρα. Αυτοί καταρτίζουν μεγαλόπνοα σχέδια από το σπίτι τους, καθήμενοι βαθιά στην πολυθρόνα τους. Σχεδιάζουν μεγάλα πράγματα. Σχεδιάζουν σύγχρονες «επιτρεπόμενες» τρικλοποδιές. Άμεσες και έμμεσες. Οικονομικές, κοινωνικές. Σχεδιάζουν τα πάντα γύρω από το  βασιλιά τους. Το χρήμα. Σχεδιάζουν να σε καταστρέψουν με οικονομικοτεχνικά τερτίπια, τεχνηέντως και με ελιγμούς. Να σου δημιουργήσουν προβλήματα στην μικροεπιχείρησή σου, στη δουλειά σου, να σε διαβάλουν, να σε διασύρουν, να σε μισήσουν γιατί τα κατάφερες καλύτερα από αυτούς, γιατί …χαμογελάς, ενώ εκείνοι όχι.

…η απαρχή της ανασφάλειας

Στις μέρες μας, αφαιρέσαμε τις κλειδαριές από τα πάθη και τις κακές μας συνήθειες και εκφραζόμαστε ελεύθερα μέσα από δημοκρατικούς θεσμούς, ενώ βάλαμε κλειδαριές ασφάλειας στις πόρτες των σπιτιών και των ψυχών μας και ψάχνουμε διεξόδους μέσα από την αγωνιώδη προσπάθεια του  αυτοπροσδιορισμού μας. Χάσαμε την απλότητα της ζωής στο βωμό του κυνηγητού της επίπλαστης ευμάρειας. Κλειδώσαμε σφικτά τις καρδιές μας και ο νους μας κάμνει διακόσιους γύρους το δευτερόλεπτο, γύρω από χίλιους λογισμούς και διαλογισμούς. Διερωτάται κανείς. Πότε είχαμε πραγματική ελευθερία; Χθες ή σήμερα.

Εκόντες άκοντες όμως, βρισκόμαστε εν ενεργεία στη σημερινή εποχή. Επομένως σημασία έχει να καταφέρουμε να βρούμε τους μηχανισμούς εκείνους, με τους οποίους αν και κλείσαμε τις πόρτες μας με κλειδαριές ασφαλείας, να ανοίξουμε τουλάχιστον τις καρδιές μας σε ό,τι ωραίο και χρήσιμο έχουμε να δώσουμε. Αγάπη, καλοσύνη, κατανόηση.

Advertisements
This entry was posted in Κοινωνικά. Bookmark the permalink.

2 Responses to Οι κλειδαριές του αυτοεγκλωβισμού μας

  1. Ο/Η k.M. λέει:

    Απίθανη ανάρτηση. Ωραίο το θέμα του κειμένου Η φωτογραφία της κλειδαριάς υπέροχη και ενδεικτική των κλειδαριών που έχουν όλες οι γιαγιάδες σήμερα στα σπίτια τους. Και το σπίτι της γιαγιάς μου έχει την ίδια κλειδαριά.

    • Ο/Η Yetos λέει:

      Ναι! Είναι η κλειδαριά της γιαγιάς σου …της γιαγιάς μου και όλων εκείνων που έχουν την τύχη να βλέπουν ή να είδαν την κλειδαριά της απλότητας της ζωής

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s