Η παρεξηγημένη αυτοπεποίθηση

« Σπρώξετε κυρία και θα ανοίξει…»

Μια πολύ κομψή κυρία, μόλις τέλειωσε τη δουλειά της στο ταμείο της τράπεζας, προχώρησε προς την κεντρική πόρτα για να εξέλθει του τραπεζικού καταστήματος. Πίσω της εξερχόταν και ο υποφαινόμενος αφού εξυπηρετήθηκε σε άλλο ταμείο. Η γυναίκα όταν έφθασε προς την έξοδο, εξέτεινε αγέρωχα και επιδεικτικά το δάκτυλο δείκτη του δεξιού της χεριού προς το κουμπί, δίπλα στον τοίχο που απελευθερώνει ηλεκτρονικά το γυάλινο πλαίσιο της πόρτας, και άρχισε να το πιέζει με δύναμη και ταυτόχρονα να σπρώχνει προς τα έξω το γυάλινο πλαίσιο τής δίφυλλης πόρτας, για να ανοίξει. Η πόρτα όμως δεν άνοιγε. Όλο και έσπρωχνε με δύναμη, με σιγουριά και με πολλή αυτοπεποίθηση. Ύστερα από πολλά σπρωξίματα τόλμησα και της είπα: « Πρέπει να σπρώξετε το άλλο φύλλο. Αυτό που σπρώχνετε δεν ανοίγει.» Γύρισε τότε προς εμένα και με απαξίωση και απόλυτη σιγουριά και αυτοπεποίθηση μου είπε: « Όχι!!! Όχι!!!  Είναι αυτό που ανοίγει.» Δεν απάντησα, αλλά την άφησα και έσπρωχνε, όλο έσπρωχνε το ίδιο πλαίσιο της πόρτας και διαμαρτυρόταν γιατί δεν ανοίγει. Εγώ έβλεπα και σιωπούσα…

Οι υπάλληλοι οι οποίοι δεν έβλεπαν αυτή τη λεπτομέρεια, δηλαδή το επίμαχο σημείο της γυάλινης επιφάνειας, το οποίο δεχόταν αλλεπάλληλες θωπείες από την αριστερή παλάμη της αξιολάτρευτης κυρίας, φώναζαν από μέσα: « Σπρώξετε κυρία και θα ανοίξει. « Σπρώξετε κυρία και θα ανοίξει». Και η κυρία όλο έσπρωχνε, όλο έσπρωχνε. Έσπρωχνε και διαμαρτυρόταν, συνοφρυώνοντας κάθε τόσο τους μύες του προσώπου της με τέτοιο τρόπο που μετατρεπόταν έτσι απότομα από μια κομψή και γλυκιά κυρία σε μια δύσμορφη γυναίκα με άσχημη όψη και ζαρωμένες παρειές.

Η σκέψη της σφηνώθηκε στέρεα στη δική της άποψη ότι είχε απόλυτο δίκαιο, ότι η πόρτα ανοίγει με το δικό της σκεπτικό και γιαυτό την έσπρωχνε με δύναμη και πολλή αυτοπεποίθηση. Η φράση, «αυτή είναι η πόρτα που ανοίγει», κόλλησε στο μυαλό της και συνέχισε να σπρώχνει.  Έλα όμως που μια πόρτα που δεν είναι ρυθμισμένη να ανοίγει ηλεκτρονικά, όση αυτοπεποίθηση και να έχεις, αυτή δεν ανοίγει. Το πείσμον τού χαρακτήρα και η  αυτοπεποίθηση σε λανθασμένους χειρισμούς, δημιουργούν πάντα δεινά στον εγωιστή κάτοχό τους.

Τελικά με αγένεια, λίγο δειλά, άπλωσα το χέρι μου και έσπρωξα το άλλο φύλλο της πόρτας. Αυτό αμέσως υποχώρησε προς τα έξω και εξήλθε η μοντέρνα κυρία με ένα απλό απροσδιόριστο επιφώνημα: «..Ουμμμ».  Χωρίς καν να μου πει ένα απλό ευχαριστώ από τον πολύ εγωισμό που είχε και το ατελέσφορο πείσμα της ότι αυτή ήξερε καλύτερα από μένα. (Σάμπως και εγώ είμαι αυθεντία.  Το πόσες φορές την έπαθα και συνεχίζω να την παθαίνω, στο τρένο, στο αεροπλάνο, στο μετρό, στην τράπεζα και αλλού, ένας Θεός ξέρει). Έφυγε λοιπόν η κυρία σκυφτή, κάπως αδέξια και με ασταθή βήματα χάθηκε στη γειτονιά.

Άραγε πήρε το μήνυμα ότι δεν είναι ντροπή ούτε προσβάλλεται κάποιος να ρωτά για κάτι που δεν ξέρει ή κάνει λάθος, λόγω άγνοιας ή ακόμη σύγχυσης και ότι θα πρέπει  να έχει τη δύναμη της ψυχής να αποδέχεται τον άλλο και να δέχεται κάποια συμβουλή του;  Ή μήπως η αρρωστημένη αυτοπεποίθησή της είναι τόσο βαθιά ριζωμένη στους άγραφους κανόνες της χειραφέτησης και του εγωισμού της που δύσκολα επιτρέπει να αλλάξει ο χαρακτήρας της;

Όπως και έχει το πράγμα η αρρωστημένη αυτοπεποίθησή της έγινε θρύψαλα στο …πόμολο μιας πόρτας.

Advertisements
This entry was posted in Καθημερινά, Κοινωνικά. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s