Ποιος είναι ο σωστός τρόπος κατάθεσης στεφάνων;

Πριν μερικές μέρες σε ένα εθνικό μνημόσυνο πεσόντων ηρώων, παρουσία υπουργού, μετά το τέλος της επιμνημόσυνης δέησης, έγινε στο προαύλιο της εκκλησίας κατάθεση στεφάνων στο μνημείο των ηρώων. Μαζί με πολλούς άλλους θα κατάθετε και ο υποφαινόμενος ο οποίος εκπροσωπούσε σύλλογο. Ενώ λοιπόν περίμενα τη σειρά μου παρακολουθούσα από το σημείο που βρισκόμουνα όλους αυτούς που προηγούντο και πήγαιναν να καταθέσουν. Πώς ήταν ντυμένοι, τον τρόπο που πήγαιναν και πώς κρατούσαν το στεφάνι. Πραγματικά είναι να τραβάς τα μαλλιά σου. Είπαμε να είμαστε απλοί, ανέμελοι και απελευθερωμένοι από τους τύπους,  αλλά όχι απλοϊκοί, κακόγουστοι και αντιαισθητικοί. Ως είθισται η όλη παρουσία αυτών που καταθέτουν στεφάνι (ένδυση, υπόδηση, συμπεριφορά, περπάτημα κλπ) θα πρέπει να συνάδει με το νόημα και τη βαρύτητα που έχει η όλη εκδήλωση. Αυτό δεν είναι απλή τυπικότητα αλλά δηλώνει εκτίμηση και σεβασμό πρώτιστα προς τη μνήμη των ηρώων και ύστερα σε όλο το θεσμικό πλαίσιο που καλείται να τιμήσει τους ήρωες.

Ιδού τι παρατήρησα: Όταν ήλθε η σειρά κάποιου, αυτός πήγαινε νυσταγμένος και σε κάθε βήμα που έκαμνε άλλαζε τη θέση του στεφανιού από το ένα χέρι στο άλλο. Βασικά έπαιζε με το στεφάνι, ρίχνοντάς το από το δεξί στο αριστερό και από το αριστερό στο δεξί χέρι. Κάποιος άλλος έκαμνε βαριά βήματα παρέλασης και το στεφάνι, που βρισκόταν στο δεξί του χέρι, πηγαινοερχόταν μπροστά πίσω, πίσω μπροστά με τόση δύναμη που νόμιζες ότι κάποια στιγμή θα το έριχνε πέρα μακριά. Ο άλλος πήγαινε τροχάδην, και όταν έφτασε μπροστά στο μνημείο έριξε το στεφάνι όπως όπως και στράφηκε πίσω πάλι τροχάδην. Η ψηλή κυρία με την αλλοπρόσαλλη κόμμωση των δύο χρωμάτων και με το μαύρο στενό φόρεμα,  είχε στα δάκτυλά της, ως προέκταση των φυσικών ονύχων της, επιμήκη τεχνικά νύχια ραμφοειδούς μορφής, χρώματος  ανοικτού μπλε με άσπρες κουκκίδες και μήκους, χωρίς υπερβολή, επτά – οκτώ εκατοστών. Πρώτη φορά έβλεπα τέτοια …γαμψοειδή και ευμεγέθη ανθρώπινα νύχια. Ήταν τόσο εμφανής η παρουσία της  που όλοι το πρόσεξαν, επίσημοι και ανεπίσημοι. Ο άλλος έβαλε το στεφάνι στη δεξιά του μασχάλη και όδευε με βαριά βήματα δίκην στρατιώτη βόρειας χώρας. Ο άλλος με το πουκάμισο έξω από το παντελόνι, μέχρι κάτω, σαν να πήγαινε σε καφενείο να παίξει πρέφα.

Όση ώρα παρακολουθούσα σκεφτόμουν και διερωτόμουνα: Αλήθεια  πώς θα πρέπει να καταθέτει κάποιος  ένα στεφάνι σε επίσημα εθνικά μνημόσυνα; Αν και δεν ήταν η πρώτη φορά που κατέθετα στεφάνι, βλέποντας όλες αυτές τις ασχήμιες και παραδοξότητες όταν ήλθε η σειρά μου αυτοσχεδίασα και έπραξα ως ακολούθως: Όταν κλήθηκα κρατούσα με τα δύο χέρια  το στεφάνι όρθιο μπροστά μου, με την καλή πλευρά του προς εμένα και  με σταθερά απαλά βήματα και σεμνότητα διέσχισα την απόσταση των τριάντα πέντε περίπου μέτρων προς το σημείο της κατάθεσης. Στάθηκα προσοχή μπροστά στο μνημείο, έσκυψα ελαφρώς μπροστά και με σεβασμό εναπόθεσα το στεφάνι όρθιο δίπλα στα άλλα. Σηκώθηκα, έκαμα δύο βήματα πίσω και σε θέση προσοχής έκαμα ελαφριά υπόκλιση.  Αμέσως έκανα μεταβολή από δεξιά και με την ίδια σοβαρότητα επέστρεψα στη θέση μου χωρίς να …συγκρουστώ με τον επόμενο που ήδη ερχόταν να καταθέσει.

Όταν ήλθα σπίτι διερεύνησα στο διαδίκτυο να βρω κάτι σχετικό. Δυστυχώς δεν βρήκα.  Δεν ξέρω αν πράγματι έτσι είναι ο ορθός τρόπος κατάθεσης και αν καλώς έπραξα. Πάντως ο σωστός τρόπος βγαίνει από την απλή λογική ενός μέσου σκεπτόμενου νουνεχούς ανθρώπου.

Advertisements
This entry was posted in Κοινωνικά. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s