Ιερά Μονή Αγίων Πάντων. Έκφραση προσώπου-καθρέπτης ψυχής

 iera moni agion panton

Μπορεί  η ποιότητα της ψυχής κάποιου ανθρώπου να απεικονίζεται στο πρόσωπό του;

Ιδού η απορία μου!

Είναι αλήθεια ότι πολλές φορές ερχόμενοι σε επικοινωνία με κάποιο συνάνθρωπό μας, είτε εκ του σύνεγγυς είτε με άλλους τρόπους, αποκτούμε μια πρώτη, εξ ιδίων, πληροφόρηση για την ποιότητα τού ανθρώπου αυτού. Και για να αποκτήσουμε μια αντίληψη περί της ποιότητας τού συγκεκριμένου ανθρώπου, λαμβάνουμε πρώτα-πρώτα υπόψη την ένδυσή του, την υπόδησή του και γενικά το όλο παρουσιαστικό του. Μετά κοιτάζουμε τον τρόπο που μιλά, τις λέξεις που χρησιμοποιεί και σε συνέχεια αξιολογούμε τον τρόπο που εκθέτει τις απόψεις του. Τέλος, λαμβάνουμε υπόψη την ουσία των απόψεών του. Δηλαδή την ποιότητα τού λόγου που εκφράζει για τα διάφορα γενικά ή τα τρέχοντα θέματα. Δεν έχει σημασία αν συμφωνούμε με τις απόψεις του ή όχι. Μπορεί να συμφωνούμε και να πρόκειται περί κακού χαρακτήρα. Ή να μην συμφωνούμε και να έχει ένα αξιοθαύμαστο χαρακτήρα.

Υπάρχουν περιπτώσεις που πίσω από ένα ήρεμο και γλυκύ πρόσωπο κρύβεται ένας άσχημος χαρακτήρας, όπως και το αντίθετο. Πίσω από άσχημα μούτρα να κρύβεται ένας αξιαγάπητος άνθρωπος. Πιστεύω όμως ότι αυτές οι περιπτώσεις αποτελούν τις εξαιρέσεις και όχι τον κανόνα.

Πριν λίγες μέρες έτυχε να κάνουμε, οικογενειακώς, ένα ταξίδι στα Πιέρια Όρη, για να επισκεφθούμε, συν τοις άλλοις, τη γυναικεία κοινοβιακή ιερά Μονή των Αγίων Πάντων. Ένα μικρό μοναστήρι με μεγάλη ιστορία και μεγάλη θρησκευτική παράδοση. Για την ανακαίνισή του και την εγκαταβίωση σε αυτό μιας μικρής ομάδας πνευματικών ανθρώπων, ήμουνα προ πολλών ετών ενήμερος. Κατά το τετραήμερο της παραμονής μας στην πιο πάνω περιοχή επισκεπτόμασταν τη Μονή καθημερινά. Το μοναστήρι βρίσκεται μέσα στο δάσος, σε απόκρημνο μέρος, χωσμένο μέσα στα πουρνάρια, στους γαύρους , στα φιλύκια , στις κρανιές, στους φράξους, στους σφένδαμους, στις κουμαριές και στους δρύες.

Τι ξεχωριστό λοιπόν έχει αυτό το μοναστήρι; Πάντως, η προσωπική μου διαπίστωση μόλις το πρωτοείδα ήταν ότι το μοναστήρι αυτό αποτελεί όχι μόνο άνθος περιβαλλοντικής ευπρέπειας και αρχοντιάς αλλά και άνθος πνευματικής καλλιέργειας. Ολοκάθαρο στην όψη  και με επιμέλεια τακτοποιημένα τα πάντα. Δέκα «άγγελοι επί γης» κοσμούν, με ένα ξεχωριστό, ανυπόκριτο και απόκοσμο τρόπο, τον ιερό τούτο χώρο. Δέκα μοναχές με την ηγουμένη τους (κατά την άποψή μου ευρισκομένη σε ψηλά επίπεδα παρρησίας προς το Θεό) που στα πρόσωπά τους αντιφεγγίζει η αγνότητα της ψυχής τους. Τα πρόσωπά τους λάμπουν εκθαμβωτικά. Σε κοιτάζουν θαρραλέα με απλότητα, με γλυκασμό και με έκφραση ανείπωτης χαράς. Συμμετέχουν  συναινετικά στα προβλήματά σου και σου δίνουν κουράγιο με εξαγιασμένη ωριμότητα, παρά το νεαρό της ηλικίας τους, υποσχόμενες συμπαράσταση με τη δύναμη της παρακλητικής προσευχής.  Ξεχάστε την αυστηρότητα τού ύφους και την πεισματική αποξένωσή τους στα καλούπια μιας απόμακρης αντιμετώπισης των προβλημάτων των προσκυνητών. Οι μοναχές εδώ γίνονται ένα με σένα και σου συμπαραστέκονται με την αγνότητα τής παρουσίας τους και τη χάρη τού Θεού που αντλούν με τον προσωπικό τους αγώνα και τις ακατάπαυστες προσευχές τους. Μην νομίσετε ότι «κάθονται ολημερίς» και συμπεριφέρονται με αυτό τον τρόπο, προσχεδιασμένα και εκ του ασφαλούς λόγω μοναστηριακής ευμάρειας και έλλειψης εργασίας. Για τις χειρονακτικές εργασίες που κάνουν καθ΄ όλη τη διάρκεια της ημέρας (πέραν του χρόνου των ακολουθιών και της προσευχής),  από τις πιο ελαφριές μέχρι και τις πιο σκληρές, ένας Θεός ξέρει το μέγεθος της σωματικής κούρασης που αντιμετωπίζουν. Αυτό το μέγεθος τού φόρτου εργασίας είναι γνωστό σε όλους εκείνους που είναι καλοδιάθετοι και ενήμεροι  τα περί της ζωής των μοναστηριών.

IMG_1839Αρκεί λοιπόν να βλέπεις αυτές τις μοναχές να σου μιλούν, να διακονούν, να εργάζονται, να ψάλουν, να διακινούνται στο χώρο τού μοναστηριού με τόση ενεργητικότητα, δοτικότητα, διακριτικότητα, ευχαρίστηση, με ανείπωτη χαρά και ευτυχία, για να αντιληφθείς πλήρως τη δύναμη που έχει η χάρις του Θεού. Τότε αντιλαμβάνεσαι ότι συντελούνται θαύματα επί γης και οι αποκαλύψεις τού Θεού είναι τόσο ευδιάκριτες και οφθαλμοφανείς αλλά δυστυχώς τα μάτια μας είναι τόσο σκοτεινά, από τη βρώμα και τη δυσωδία τού εγωκεντρισμού και της εγωπάθειάς μας, που αδυνατούμε να παραδεχτούμε ότι υπάρχει και άλλη όψη της ζωής. Ως συνήθως, κρίνουμε τους πάντες και τα πάντα εξ ιδίων και ανάλογα με την υπουλότητα τής νόησής μας. Για να δικαιολογήσουμε την αδυναμία μας αυτή, ως συνήθως, επικαλούμαστε ότι θα πρέπει να είμαστε πραγματιστές και όχι αιθεροβάμονες. Να είμαστε «ξύπνιοι» και να κοιτάζουμε τι γίνεται γύρω μας και όχι να ωραιοποιούμε καταστάσεις. Τα πράγματα όμως δεν είναι έτσι ή τουλάχιστον θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι υπάρχει και κάτι άλλο…

Βλέποντας κανείς, ειδικά ο νοήμων, «αυτό το κάτι άλλο», είτε ως κανόνα είτε ως εξαίρεση, δηλαδή τη γλυκύτητα της έκφρασης αυτών των μοναζουσών υπάρξεων, ασυναίσθητα συγκρίνει την γλυκύτητα της έκφρασή τους με τις δικές μας κακομούτσουνες αλλοιώσεις και βγάζει πολύ εύκολα το συμπέρασμα ότι εμείς όχι μόνο βρισκόμαστε στην ασωτία και σε μονοπάτια αμφίβολης ταυτότητας, αλλά έχουμε και το θράσος να επιζητούμε  «αβρόχοις ποσί» (χωρίς να κοπιάζουμε όπως πρέπει) την αδολίευτη χαρά και ευτυχία.

Την πρωτογενή έκφραση προσώπου, που δεικνύει τον υπέρτατο βαθμό της χάρης του Θεού, διδομένης δωρεάν σε ανθρώπους επί γης, συναντάμε μόνο στα πρόσωπα πνευματικών ανθρώπων όπως και στα πρόσωπα των μοναζουσών τής πιο πάνω Μονής, οι οποίες συνδέουν με χαρισματικό τρόπο τους επισκέπτες προσκυνητές με τον ελεήμονα Θεό. Τους συνδέουν με «τα ρητά και άρρητα ρήματα». Ευτυχής εκείνος που θα μπορέσει να το αντιληφθεί, να το διαισθανθεί και να το αποδεχθεί όσο το δυνατό γρηγορότερα μετά από τις συνεχείς αποκαλύψεις τού Θεού στον καθένα ξεχωριστά. Κάπου έχω διαβάσει ότι ο Θεός αποκαλύπτεται σε όλους ακριβοδίκαια. Είναι όμως τόσο ευγενής που όταν έρχεται και κτυπά την πόρτα μας κάνει ένα βήμα προς τα πίσω, θέλοντας να προστατεύσει το αυτεξούσιό μας, την ελευθερία μας. Ουδέποτε εισέρχεται στην οικία μας βίαια. Περιμένει να ανοίξουμε εμείς τη θύρα. Και θα ανοίξουμε τη θύρα αν ξεφύγουμε από τα στεγανά όρια τού μυαλού μας και αφήσουμε τον εγωισμό και τα παράγωγά του στην άκρη. Είναι τότε που ίσως, σκιωδώς και κατά χάριν αρχίσουμε να έχουμε πρόσωπο προς το γλυκύ, αγαπητικό, καλοσυνάτο, γαλήνιο, στοιχεία και αρετές που πηγάζουν απευθείας από την ψυχή.

Επομένως και πέραν πάσης αμφιβολίας, η ποιότητα της ψυχής αποτυπώνεται πολύ καθαρά στο πρόσωπο τού ανθρώπου εκείνου ο οποίος εξακολουθητικά προσπαθεί να αναβαπτίζεται στις πνευματικές αξίες της ζωής και όχι να παραμένει πεισματικά και εσαεί στην κραιπάλη του εγωκεντρισμού του και στη δύνη των κοινωνικοοικονομικών του εξαρτήσεων.

Advertisements
This entry was posted in Πνευματικά. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s