Οι πολιτικοί μας είναι διαβασμένοι;

 untitled

Διαπορώ αν οι πολιτικοί μας, κυρίως οι βουλευτές, έχουν χρόνο να μελετούν την ιστορία μας και γενικά αυτά που συνέβησαν στις κοινωνίες τού ευρύτερου γήινου χώρου. Είναι σίγουρο ότι  δεν μπορούν να εγκύψουν σε τέτοιες ενασχολήσεις γιατί από τη μια δεν έχουν τη διάθεση να σπαταλούν χρόνο σε ιστορίες τού παρελθόντος και από την άλλη δεν ευκαιρούν αφού τρέχουν ολημερίς και ολονυκτίως  να διασφαλίσουν την επόμενη εκλογή τους.

Οι πολιτικοί που καθορίζουν τις τύχες των λαών είναι πολιτικοί; Έχουν μυαλό για να σκέφτονται το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον; Ή κουρνιάζουν στη χλιδή που τους παρέχει η εξουσία και κρύβονται πίσω από την τάχα «δημοκρατική και ελεύθερη» εκλογή τους;

 Αν οι πολιτικοί μας ήξερα από ιστορία, κοινωνιολογία και πολιτική θα ήξεραν, τουλάχιστον από το 1928, τι σημαίνει Πολιτικός Αναμορφωτής και θα έκαναν κάτι για να τον αποφύγουν για το καλό του τόπου τους.

Το πιο κάτω ποίημα γράφτηκε από τον Καβάφη το 1928 και όπως βλέπουμε σήμερα, το 2013, δεν έχασε ουδόλως τη διαχρονικότητά του.

Ο Πολιτικός Αναμορφωτής τού 200 π.Χ. που αναφέρει ο ποιητής, μήπως είναι η Τρόικα τού 2013;

 Εν μεγάλη Ελληνική αποικία, 200 π.Χ.

 Κ.Π. Καβάφης

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ’ ευχήν στην Aποικία
δεν μέν’ η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ’ όλο που οπωσούν τραβούμ’ εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Aναμορφωτή.

Όμως το πρόσκομμα κ’ η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Aναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς.) Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ’ εξετάζουν,
κ’ ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.

Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη·
η κατοχή σας είν’ επισφαλής:
η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Aποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική·
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τί να γίνει;
σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.

Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε·
πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.

Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τι απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.—

Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα· είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Aποικία.
Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμ’ εμπρός.

(Από τα Ποιήματα 1897-1933)

Advertisements
This entry was posted in Κοινωνικά, Πολιτικά. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s