Ένας ξεχασμένος τάφος

IMG_0151Τότε που υπηρετούσαμε, τριάντα περίπου άνθρωποι, από τη θέση δημόσιων λειτουργών, χωρίς ωράριο και χωρίς τις βασικές διευκολύνσεις, σε απομονωμένο μέρος, -στα δύσκολα εκείνα χρόνια της επιβίωσης με ένα πενιχρό ημερομίσθιο-, σημάδεψαν ανεξίτηλα την ψυχή μας έντονα περιστατικά και ανθρώπινες στιγμές. Χρόνια δύσκολα, -πέτρινα-, ακριβώς μετά την περίοδο του πολέμου τού /74. Οι συγκινήσεις, τα αναπάντεχα συναπαντήματα, οι ιστορίες φρίκης του πολέμου που αφηγούνταν οι παθόντες, ήταν το καθημερινό μας μενού που συγκλόνιζε την ύπαρξή μας.

Στο χώρο όπου εργαζόμασταν είχε λιγοστά σπίτια τα οποία παραχωρούνταν στους υπαλλήλους για διαμονή, μερικά γραφεία και ένα μικρό καφενείο. Η εργασία μας ήταν σχεδόν συνεχής και συνεχής η διαμονή μας στο χώρο τούτο. Η οποιαδήποτε απομάκρυνσή μας γινόταν ύστερα από σχετική άδεια. Ουδεμία ψυχαγωγία, ουδεμία ευκαιρία πολιτισμικής ή κοινωνικής επικοινωνίας. Η έξοδος προς τα κοντινά χωριά και την πλησιέστερη πόλη, γινόταν μόνο με ιδιωτικά αυτοκίνητα. Εκείνος που διέθετε, εκείνο τον καιρό, τέτοιο ευλογημένο ιδιωτικό μέσο μεταφοράς, είχε την πολυτέλεια να αναπνέει «ελευθερία», ανεβαίνοντας λίγο πιο ψηλά και από εκεί να απολαμβάνει τη θέα ενός μικρού κομματιού θάλασσας, σχεδόν μιας κουκκίδας, πέρα μακριά στον ορίζοντα.

Στο χώρο τούτο υπηρετούσε και ο Αντώνης. Άνθρωπος ψηλός με αθλητικό σώμα και έτοιμος να εξυπηρετήσει τους γύρω του. Είχε περισσή αγάπη και αφοσίωση προς την οικογένειά του. Ήταν παλαιότερός μας, με πολλά χρόνια υπηρεσίας, αλλά πάντοτε χωρίς να χρησιμοποιεί το δικό του αυτοκίνητο. Το άφηνε στην οικογένειά του, στη γυναίκα και το παιδί του, στην πόλη, «για να εξυπηρετούνται στις μετακινήσεις τους, στα ψώνια, στις βόλτες και στα φροντιστήρια τού παιδιού», όπως μας έλεγε με δάκρυα στα μάτια.

yuΟ Αντώνης κάθε φορά που έβγαινε έξω από αυτό το απομονωμένο μέρος, ταξίδευε με κάποιο συνάδελφό του ή έκανε ωτοστόπ με χίλια δυο εμπόδια. Αν περνούσε κάποιος ξένος ή δικός μας, τον παρακαλούσε να τον πάρει μέχρι κάτω και από εκεί πάλι ταξίδευε με άλλο ωτοστόπ μέχρι τον τελικό προορισμό του. Μια ζωή ταλαιπωρία. Μια ζωή δεχόταν παρατηρήσεις από τους προϊσταμένους του όταν αναγκαζόταν να φεύγει πιο νωρίς ή αργούσε να επιστρέψει στην εργασία του. Μια ζωή αγχωμένος. Πάντοτε συντηρητικός στα έξοδά του, με λίγα λεφτά στην τσέπη του. Όλα τα λεφτά στην οικογένειά του. Λόγω του ότι ήταν κοινωνικός και φιλόξενος, αναγκαζόταν να δανείζεται για να κερνά τους άλλους. Περισσή ταλαιπωρία για την αγαπημένη του οικογένεια. Όλος ο μισθός του και το αυτοκίνητό του, βρίσκονταν στη διάθεση της γυναίκας του και του μονάκριβου παιδιού του.

untitledΠέρασαν τα χρόνια και ο καθένας τράβηξε το δρόμο του. Άλλος στη δύση και άλλος στην ανατολή. Ο Αντώνης, σε κάποια περίοδο στα μετέπειτα χρόνια, αφυπηρέτησε πρόωρα. Μετά από μερικούς μήνες ύστερα από την αφυπηρέτηση, ως καλός γνώστης της Αγγλικής γλώσσας και καλοπροαίρετος που ήταν, παρουσιάσθηκε η ανάγκη να συνοδεύσει κάποιο ασθενή συγγενή του σε νοσοκομείο στο εξωτερικό, για επιβεβλημένη επέμβαση. Η τραγική ειρωνεία όμως τα έφερε αλλιώς και ο Αντώνης πέθανε από ξαφνικό περιστατικό ενόσω ήταν στο εξωτερικό όπου συνόδευε τον ασθενή συγγενή του.

2Μετά από αρκετά χρόνια, τυχαία εντόπισα τον τάφο τού Αντώνη να βρίσκεται κοντά στον τάφο δικών μου ανθρώπων. Δυστυχώς ο τάφος εκείνου του καλού ανθρώπου είναι πάντα γεμάτος από απορρίμματα πουλιών και εντόμων, από φύλλα και αγριόχορτα. Η πλάκα του τάφου είναι σπασμένη και το καντήλι αραχνιασμένο και πάντοτε σβηστό. Από την πολυκαιρία και την έλλειψη σχετικής περιποίησης η όλη κατασκευή τού τάφου δεικνύει την πλήρη εγκατάλειψή.

imagesCAQQMJMXΑνάμεσα σε περιποιημένους τάφους με πολύχρωμα λουλούδια βρίσκεται και ο τάφος τού αείμνηστου Αντώνη, με σπασμένη ταφόπλακα, γεμάτος με αγκάθια και τριβόλους. Ένας ξεχασμένος, στο χρόνο, τάφος, απόρροια μιας ταλαιπωρημένης ζωής για χάρη μιας αχάριστης οικογένειας που για τόσα χρόνια ούτε ένα μέλος της, ούτε ένας διάδοχος του, δεν ένοιωσε την ανάγκη να πει ένα «ευχαριστώ» στο μάρτυρα εκείνο, ο οποίος εξόδευσε μια ολόκληρη ζωή, στερούμενος απλών πραγμάτων. Και τούτο για να έχει η οικογένειά του μια καλύτερη ποιότητα ζωής που εκείνο τον καιρό, στο κάτω-κάτω, δεν ήταν τόσο απαραίτητη αλλά μάλλον εθεωρείτο ως περιττή πολυτέλεια.

Ένας ξεχασμένος τάφος που πίσω του κρύβεται μια ιστορία.

Πόσοι άλλοι τάφοι άραγε είναι ξεχασμένοι;…

Advertisements
This entry was posted in Κοινωνικά. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s