Ο στιγματισμός

yyΑκούοντας τον υπουργό Παιδείας -στα πρωινά κανάλια- να μιλά για ημερήσια σχολικά συσσίτια, για επιχορήγηση άπορων παιδιών με σκοπό να αγοράσουν ηλεκτρονικούς υπολογιστές, γενικά για κάθε βοήθεια που παρέχεται στα παιδιά, λόγω της οικονομικής κρίσης, και να ισχυρίζεται ότι θα πρέπει να λαμβάνονται ικανοποιητικά μέτρα για να μην υπάρχει ο στιγματισμός, μού προκαλεί βαθιά θλίψη. Και μου προκαλεί θλίψη γιατί όλα τούτα τα παιδιά που η κρίση τα κτύπησε περισσότερο, αντιμετωπίζονται από ψυχολογικής πλευράς λανθασμένα. Ως να ευθύνονται για την κατάσταση που επικρατεί και ως να είναι η φτώχια,  φθίση ή κατάρα. Ως να είναι το πρόβλημα της ανέχειας, μη αναμενόμενη και μη φυσιολογική κατάσταση.

untitledΟ άνθρωπος –άνδρας, γυναίκα ή παιδί- θα πρέπει να μάθει ότι μπορεί να επιτύχει στη ζωή, μπορεί και να αποτύχει. Να πλουτίσει και να φτωχύνει. Να είναι υγιής και να αρρωστήσει. Να ανεβαίνει ψηλά και να κατεβαίνει χαμηλά. Η ζωή είναι μια δύσκολη υπόθεση και θα πρέπει όλοι να μάθουν από την παιδική ηλικία να διαχειρίζονται όσο το δυνατό σωστά και χωρίς εγωισμούς, ντροπή και έπαρση τα προβλήματα που εμφανίζονται στην πορεία τους. Να μάθουν για την αγάπη, την αλληλεγγύη, τη φτώχια, τη στέρηση, το σεβασμό, την επιείκεια, την κατανόηση κ.ά.. Η ζωή είναι ένας συνεχής αγώνας, ένας δρόμος με τριβόλους και χαλίκια και όχι πάντοτε στρωμένος με τριαντάφυλλα και …πολλά λεφτά. Είναι πολλές οι φορές, που απλά και φυσιολογικά πράγματα στη ζωή τα αναγάγουμε ως τεράστια προβλήματα παραγωγής ψυχολογικών επακόλουθων, που δήθεν ενέχουν το στοιχείο τού στιγματισμού και της καταρράκωσης της αξιοπρέπειας, με αποτέλεσμα εμείς οι ίδιοι να δημιουργούμε, να αναπαράγουμε και να συντηρούμε ταξικές διακρίσεις.

yhΜήπως θα έπρεπε να μάθουν τα παιδιά, που αντιμετωπίζουν οικονομικό πρόβλημα, ότι τούτο είναι ένα φυσιολογικό επακόλουθο στη ζωή και ότι θα πρέπει να αποδέχονται χαρούμενοι τη βοήθεια των άλλων; Μήπως να μάθουν ότι θα πρέπει να καταδεχόμαστε με ευλάβεια τη βοήθεια από τους συνανθρώπους μας, γιατί την έχουμε άμεση ανάγκη, και ότι αυτό είναι κάτι το ανθρώπινο και δεν είναι ντροπή, ούτε θίγεται η αξιοπρέπειά μας; Ντροπή, ανέντιμο και καταδικαστέο είναι κάποιος να μην έχει τα αναγκαία εφόδια επιβίωσης και να καταγίνεται σε αλχημείες, κλεψιές και ληστείες. Ντροπή και εξευτελισμός είναι να αφήνει κάποιος, που βρίσκεται σε οικονομική δυσπραγία, τα παιδιά του να πεινούν και από δήθεν αξιοπρέπεια και εγωισμό να μην αποτείνεται για βοήθεια. Η αλληλοβοήθεια δεν είναι ντροπή, δεν δημιουργεί στιγματισμό, ούτε ψυχολογικά τραύματα.

Είμαι βέβαιος ότι οι ψυχολόγοι θα έχουν αντίθετη άποψη. Και τούτο γιατί κινούνται άκρως επαγγελματικά, θεραπεύοντας το υφιστάμενο πρόβλημα και δεν έχουν σκοπό, αλλά ούτε είναι υπεύθυνοι για τη στρατηγική διαμόρφωσης τού χαρακτήρα των παιδιών, ως θα έπρεπε να έκανε ένα κράτος -πρόνοια και ένα υπουργείο Παιδείας με την υιοθέτηση της ανθρωπιστικής παιδείας, ως πρωταρχικής αρχής εκπαίδευσης στα σχολεία μας και όχι μόνο της χρησιμοθηρικής.

imagesCAB198W4Παλαιότερα, άνθρωποι κυρίως παιδιά που δεν ήταν εύπορα άτομα και ετύγχαναν ποικιλοτρόπως βοήθεια τόσο σε χρήματα, όσο και σε αγαθά και υπηρεσίες, δεν είχαν καν υπόψη τους  τον χαρακτηρισμό τού στιγματισμού. Ροφήματα, συσσίτια στα σχολεία, ρουχισμός, πιστοποιητικά απορίας κλπ. ήταν σύνηθες φαινόμενο. Ουδείς στιγματίστηκε και ουδείς αποκόμισε ψυχολογικά τραύματα. Ίσως μερικοί ισχυριστούν ότι τότε δεν υπήρχε παρεξήγηση γιατί ήταν η πλειοψηφία που είχε ανάγκη στήριξης. Πιστεύω ότι δεν ευσταθεί αυτή η επίκληση, γιατί στην κουλτούρα της μειοψηφίας των τότε ευπόρων, δεν υπήρχε καν η πρόθεση χρήσης της λέξης «στιγματισμός». Αλλά και έτσι να ήταν τα πράγματα, προβάλλει το ερώτημα: «Γιατί δεν κατάφερε η εκπαίδευση της χώρας μας τόσα χρόνια να διαμορφώσει χαρακτήρες και ήθος στα παιδιά για να μην υπάρχει σήμερα η ανάγκη να μιλούμε για στιγματισμό;»

imagesCAUIZU0AΕπομένως έχω την ταπεινή άποψη ότι καμία προσπάθεια γίνεται για να μάθουν τα παιδιά, που έχουν κάποιες ανάγκες, ότι θα πρέπει να αποδέχονται τη βοήθεια χωρίς να ντρέπονται.  Από την άλλη, τα υπόλοιπα  παιδιά, ότι θα πρέπει να μην αποδίδουν το στιγματισμό στους βοηθουμένους. Ότι η αλληλοβοήθεια και η συμπαράσταση αποτελούν αλτρουιστικές δραστηριότητες  και αρετές που δεικνύουν το βαθμό της παιδείας τού κάθε τόπου και το ύψος των ανθρώπινων αξιών.

θα πρέπει να βοηθούνται οι άνθρωποι μεταξύ τους γιατί το επιτάσσει μια υγιής κοινωνία που διαμορφώνεται από την παιδεία και όχι κατά ανάγκη από μια στείρα μόρφωση. Η ρήση «κοινή γαρ η τύχη και το μέλλον αόρατο», όπως και οι τόσες άλλες εμπειρίες της ζωής, αποδεικνύουν ότι τελικά ο σκοπός της ζωής δεν είναι η καλοπέραση και ο ευδαιμονισμός, αλλά η πνευματική υγεία μέσα από την αγάπη προς το συνάνθρωπό μας.

Αλλά γιατί να εκπλησσόμαστε για τη υιοθέτηση τού όρου τού «στιγματισμού», όταν στα σχολεία μας, δυστυχώς, σταμάτησαν προ πολλού να διδάσκονται ανθρωπιστικές επιστήμες και οι εκάστοτε διαμορφωτές των σχολικών προγραμμάτων, επιδοθήκαν -ασμένως- να «κατασκευάζουν ανθρωπομηχανές» για τις ανάγκες τού εμπορίου;

Advertisements
This entry was posted in Κοινωνικά, Πνευματικά. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s