Η συναναστροφή και η δύναμη τού αρώματος

1Μέσα σε μια γλάστρα, στον κήπο μου, εδώ και πολύ καιρό, διατηρώ, ένα θυμάρι. Με τον καιρό και με λίγο νεράκι, αναπτύσσεται και θεριεύει. Τελευταία, πρόσεξα να φυτρώνει ανάμεσά του ένα φυτό, ζιζάνι0. Τα πρώτα του φυλλαράκια ξεχώριζαν από τα φύλλα τού θυμαριού. Πήρα ένα φυλλαράκι, το έτριψα ελαφρά και το έφερα στη μύτη μου. Μύριζε θυμάρι. Σκέφτηκα ότι είναι και αυτό θυμάρι ή κάποιο άλλο αρωματικό. Το άφησα να μεγαλώσει ακόμη λίγο, να βγάλει και άλλα φύλλα, για να λύσω την απορία μου. Χθες το μυρίστηκα ξανά. Μύριζε κάτι …σαν θυμάρι, αλλά δεν ήταν θυμάρι. Με προσεκτική εξέταση βεβαιώθηκα ότι επρόκειτο περί ενός αγριόχορτου με άσχημη μυρωδιά. Το …βρομόχορτο όμως μύριζε σαν θυμάρι.

Τελικά έκανα την διαπίστωση: Το βρομόχορτο ανάμεσα στη μαγεία τού αρώματος ενός θυμαριού άρχισε και αυτό να μυρίζει θυμάρι. Είναι πράγματι αξιοθαύμαστο το γεγονός της επίδρασης ενός αρωματικού φυτού σε ένα άοσμο ή με κακοσμία φυτό όταν το τελευταίο μεγαλώνει μέσα στη φυλλωσιά τού πρώτου.

3Την επίδραση τού αρώματος, ως γενικής αρχής, δεν μπορεί κανείς να την περιορίσει ούτε να την εκμηδενίσει ακόμη και μέσα στην άπλα της φύσης. Όπως δεν μπορεί κανείς να περιορίσει το λεπτό άρωμα των εσπεριδοειδών, που αυτή την περίοδο ξεχύνεται ανεμπόδιστα και καλύπτει τα πάντα με ευχάριστες ονειρεμένες ευωδίες. Είναι όντως μαγεία να περπατά κάποιος μέσα σε ένα πορτοκαλεώνα και να μεθάει από τα ευωδιαστά άσπρα άνθη των αειθαλών αυτών δέντρων. Το άρωμά τους εμποτίζει ολόκληρο τον άνθρωπινο νου και δημιουργεί πρωτόγνωρα συναισθήματα με ευεργετικά αποτελέσματα στο σώμα και στην ψυχή.

4Δεν θα ξεχάσω κάποιο γηραιό άνθρωπο – βοσκός, το επάγγελμα- με τον οποίο κάποτε συνομιλούσα και μου έκανε σφοδρή εντύπωση η ευφράδεια που είχε και το λεξιλόγιο που χρησιμοποιούσε επάνω στην κουβέντα μας, αν και γνώριζα πολύ καλά ότι δεν πήγε καθόλου σχολείο. Όταν τόλμησα να τον ρωτήσω, πού και πώς έμαθε τόσο καλά να μιλά, μου απάντησε:

6«Στη ζωή μου όλη, συνήθιζα να κάνω παρέα με τους καλύτερούς μου και όχι τους χειρότερούς μου. Έκανα παρέα με τους δασκάλους, τους παπάδες και άλλους κυβερνητικούς, που συναντούσα στα καφενεία των δασικών χωριών ».

Και ο ενενηκοντούτης άνθρωπος, δαπανήσας τη ζωή του στα όρη και στα δάση – βοσκός μια ζωή- μιλούσε καλύτερα από τον άνθρωπο των πόλεων και των παραλιών, αξιοποιώντας τα πλεονεκτήματα μιας καλής έμφυτης επικοινωνιακής συνήθειας. Εμποτισμένος από το άρωμα της ευγένειας, της γνώσης και της ομορφιάς που προερχόταν από μια καλή συναναστροφή, κατάφερε να έχει εκείνη την καλλιέργεια με την οποία μελετούσε περεταίρω τους ανοικτούς ορίζοντες της φύσης, όπου διακινείτο και αποθήκευε στην ψυχή του όχι μόνο την ανθρωπιστική παιδεία αλλά και τη γνώση.

10Εισπνέοντας μια ζωή το άρωμα ενός αυτούσιου θυμαριού, κατάφερε και αυτός να ευωδιάζει σαν θυμάρι.

 

Advertisements
This entry was posted in Κοινωνικά, Περιβαλλοντικά. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s