Αχ Αύγουστε!!!

1Λένε μερικοί ότι είναι πιο εύκολο να χρησιμοποιείς τον προφορικό λόγο παρά τον γραπτό. Δηλαδή παρά να γράφεις, καλύτερα είναι να ομιλείς. Όταν όμως «το πνεύμα είναι πρόθυμο αλλά η σαρξ ασθενής», ότι και να κάνεις δεν γίνεται τίποτε. Ούτε μιλάς, ούτε γράφεις. 2Και αυτό παρατηρείται τώρα τον Αύγουστο, όπου οι θερμοκρασίες έχουν παραλύσει τα πάντα. Ακόμη και τη σκέψη. Ειδικά παραλύουν τα μυαλά αυτών που δεν είχαν την τύχη να είναι ξάπλα σε καμιά παραλία ή σε καμιά δροσερή γωνιά, ψηλά εκεί στο βουνό. Όπως πχ ο φίλος μου ο Ξενοφών, ο οποίος τώρα δροσίζεται στο βουνό, σε ορεινό χωριό, μακριά από τη μάχαιρα της ζέστης και την αφόρητη υγρασία που σου σπάει τα κόκκαλα.

Όλοι εμείς λοιπόν, που βρισκόμαστε κάτω χαμηλά και «εντός επί τα αυτά», μας καίει το καλοκαίρι με τις θερμοκρασίες των 42 βαθμών και μάς σουβλίζει ανελέητα η υγρασία των 90% . Ανιχνεύοντας την οθόνη του κινητού μου (τεχνολογική εξέλιξη βλέπεις…) με αυτούς τους βαθμούς, το Real feel (δηλ. η πραγματική θερμοκρασία που αισθάνεσαι) φθάνει στους 48 ολόκληρους βαθμούς!!! Τρέχεις λοιπόν στα κλιματιστικά να δροσιστείς και όταν βγαίνεις έξω είσαι πιασμένος παντού με ψύξη και νιώθεις τον εαυτό σου να είναι καταβεβλημένος στο έπακρον.

1aΣε κάποια στιγμή αγανακτισμένος εξέρχεσαι στον κήπο και κάθεσαι στη σκιά κάποιου δέντρου επαιτώντας λίγο καθαρό αεράκι. Και αν «Θεού θέλοντος και Αυγούστου επιτρέποντος» φυσάει ολίγον τι, τότε κάθεσαι ώρες νωχελικά σε μια καρέκλα και βαριέσαι να ανοίξεις το στόμα σου για να πεις κάτι. Και όταν τύχει και σε ρωτούν, απαντάς με νοήματα γιατί εσύ βρίσκεσαι στο πουθενά. Ή αντί να σηκώσεις το χέρι ή το δάκτυλο να δείξεις από πού να πάει ο ξένος τουρίστας, που σε ρωτά ευγενικά, εσύ «αντινάσσεις» (εκτινάσσεις) το κεφάλι σου προς τα επάνω, δηλαδή δεν ξέρεις, ή κάνεις μια απότομη κίνηση του κεφαλιού σου προς τα αριστερά ή δεξιά, στρέφοντας το βλέμμα προς τα εκεί που ζητεί ο διερχόμενος, δηλαδή ξέρεις αυτή τη φορά και δείχνεις παραστατικά… Μετά επανέρχεσαι στη νωχελική σου κατάσταση και ιδρώνεις από άκρη σε άκρη. Εν πάση περιπρώσει όμως, όντας ακόλουθος του προφορικού λόγου, κάτι προσέφερες, έστω και νωχελικά, με κινήσεις των μελών τού σώματός σου.

2aΤι να πούμε όμως για αυτούς που αρέσκονται να γράφουν αντί να ομιλούν; Τρέχεις στον υπολογιστή σου να γράψεις κάτι και εκεί που σηκώνεις τα ιδρωμένα σου δάκτυλά να αγγίξεις το πληκτρολόγιο, ένα μαύρο πέπλο σκεπάζει το μυαλό σου. Προσπαθείς, προσπαθείς, μετά βίας προσπαθείς να συγκεντρωθείς, κλείνεις τα μάτια σφικτά, αλληθωρίζεις βλέποντας την οθόνη, τίποτε. Το μυαλό σου αδυνατεί να συνεργαστεί με τα δάκτυλά σου. Συνεχίζεις εσύ να πιέζεις το μυαλό σου, συνοφρυώνοντας το βλέμμα, αλλά τίποτε. 2bΤο πολύ -πολύ γράφεις μια πρώτη λέξη στο word και η σκέψη αδυνατεί να συνεχίσει. Ψάχνεις να την ενώσεις με άλλες λέξεις, τίποτε. Σηκώνεσαι απογοητευμένος από την καρέκλα και φεύγεις για ένα καφέ με την ελπίδα να δοκιμάσεις αργότερα. Το αργότερα μπορεί να περάσει και μια μέρα, βδομάδα, μήνας.

Επομένως, εκείνοι που αρέσκονται να γράφουν βρίσκονται σε μειονεκτική θέση παρά εκείνοι που αρέσκονται να ομιλούν. Με τη νωχέλεια τού Αυγούστου οι πρώτοι δεν προσφέρουν τίποτε ενώ οι δεύτεροι κάτι προσφέρουν, έστω και με τα νοήματα του κεφαλιού, των χεριών και του βλέμματος… .

Το να γράφεις λοιπόν είναι πολύ δύσκολο. Μήπως η καλύτερη εποχή για τους γραφιάδες είναι ο χειμώνας; Ιδού η απορία!!!

Αχ!!! Πού είσαι βροχή;

 

Advertisements
This entry was posted in Καθημερινά, Κοινωνικά. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s