Η τρομοκρατία

untitledΤο μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο κόσμος σήμερα, κατά τη γνώμη μου, είναι η τρομοκρατία. Και εννοώ την τρομοκρατία όχι εκείνη που επικαλούνται διάφορες χώρες κατά το δοκούν, σύμφωνα με τις πολιτικές τους επιλογές,  αλλά εκείνη την τρομοκρατία που ύπουλα, κρυφίως, δόλια, φανατισμένα και με εγκληματικό τρόπο προκαλεί το θάνατο και την καταστροφή, αδιαφορώντας πλήρως για τα θύματα και την έκταση που παίρνει το κτύπημά της.  Αδιαφορώντας αν τα θύματα είναι παιδιά, άρρωστοι σε νοσοκομεία, παιδιά σε σχολεία, επιβάτες σε αεροδρόμια κλπ. Εννοώντας αυτού του είδους την τρομοκρατία θα πρέπει να την καταδικάζουμε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας χωρίς να υπάρχει η οποιαδήποτε αμφιβολία για την εγκληματικότητά της.

Είναι λάθος να  αντιπαραβάλλουμε στην τρομοκρατία με  τις γενεσιουργές αιτίες της και τις ευθύνες που φέρουν οι τρίτοι για την τυχόν ανάδειξη, συντήρηση ή την ενδυνάμωσή της. Με αυτό τον τρόπο  υποπίπτουμε στη λογική της ισοπέδωσης και της ελλιπούς και λανθασμένης αξιολόγησης των εγκληματικών αυτών πράξεων. Αυτές οι πράξεις της τρομοκρατίας (οι μέθοδοι, οι τρόποι, η ολιστική τους αντιμετώπιση, οι σκοποί) δεν έχουν καμία σχέση με οποιεσδήποτε εμπόλεμες ενέργειες που γίνονται κάθε φορά  από εκλεγμένες κυβερνήσεις διάφορων χωρών και οι οποίες μπορούν άνετα να ελεγχθούν από τους λαούς και να τις σταματήσουν το συντομότερο δυνατό.

imagesGSALRSY3Οι τρομοκράτες που επωάζονται στο κόρφο μιας υγιούς κοινωνίας και λειτουργούν σαν φίδια φαρμακερά που μόλις βρουν ευκαιρία καταστρέφουν θεσμούς και αξίες μιας υγιούς διαβίωσης δεν έχουν καμία σχέση με καταπιεσμένους που ζητούν την ελευθερία και το δίκαιό τους. Απεναντίας οι λαοί που αγωνίζονται να αποκτήσουν την ανεξαρτησία τους, την ελευθερία τους, το δίκαιο τους που καταπατείται από κατακτητές και  από τις καταπιεστικές ενέργειές τους, δεν πρέπει να θεωρούνται ότι είναι τρομοκράτες. Οι επαναστάσεις αυτές κτυπούν επιλεκτικά σε συγκεκριμένους στρατιωτικούς στόχους για να καταστρέψουν κυρίως υποδομές και όχι μάζες ανθρώπων, παιδιά και άμαχους. Τέτοιοι αγώνες που διεξάγονταν με σύνεση και με σκοπό την ελευθερία των λαών είναι πολλοί.

Ο δικός μας αγώνας, του 1955-59 ήταν τέτοιος. Ένας αγνός αγώνας με αγνά ελατήρια και αγνούς στόχους παρά το ότι οι κατακτητές ονόμαζαν τον αγώνα ως τρομοκρατία και τους αγωνιστές τρομοκράτες. Υπήρχε και τότε άριστη δυνατότητα οι αντάρτες να κτυπούν σχολεία, άμαχους ακόμη να προκαλούν καταστροφές και στα ενδότερα της χώρας των κατακτητών. Δεν το έκαναν όμως γιατί δεν ήταν τρομοκράτες. Κτυπούσαν μόνο στρατιωτικές εγκαταστάσεις και στρατιωτικ0ύς στόχους. Είναι γιαυτό που ο αγώνας αυτός θεωρείται από όλους, ως ένας αγνός αγώνας που διεξαγόταν από αγνούς αγωνιστές και η μεθοδολογία και η εξέλιξή του διδάσκεται σε όλες τις στρατιωτικές σχολές του κόσμου… .

Η τρομοκρατία που παρατηρείται στην εποχή μας θα πρέπει να κατασταλεί το συντομότερο δυνατό με όλα τα μέσα που διαθέτουν οι χώρες με δημοκρατικές δομές και να εμπεδωθεί σε όλους ότι ο φανατισμός και η «δια πυρός και σιδήρου» επιβολή απόψεων, ιδεών και τρόπου ζωής, αντίκειται τόσο στις αρχές των δημοκρατικών πολιτευμάτων όσο και στις αρχές και δόγματα των σοβαρών και αληθινών θρησκειών.

Advertisements
This entry was posted in Εκπαίδευση - Μάθηση. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s