Η πολιτική συμπεριφορά του ενδιάμεσου χώρου

imagesahl09urrΠάντως είναι αξιοσημείωτο να παρακολουθεί κάποιος την όλη πολιτική συμπεριφορά των αρχηγών των κομμάτων, του ενδιάμεσου χώρου, κατά την κρίσιμη και  σημαντική αυτή περίοδο, όπου γίνονται τεράστιες προσπάθειες να βρεθεί μια λύση στο εθνικό μας πρόβλημα. Η συμπεριφορά αυτή είναι τόσο έκδηλα έντονη, διάτρητη και αρρωστημένη, πράγμα που δημιουργεί στον κάθε νουνεχή κάτοικο αυτής της χώρας, βαθύ προβληματισμό.

Τουλάχιστον αν η τοιούτου είδους συμπεριφορά ήταν μια υγιής καλοπροαίρετη αντιπολιτευτική στρατηγική, μια διπλωματική τακτική για έμμεση στήριξη και θωράκιση του προέδρου στις διαπραγματεύσεις, θα λέγαμε ότι τα κόμματα αυτά συμβάλλουν με τον πιο εποικοδομητικό τρόπο στις καθολικές προσπάθειες για  διάσωση της πατρίδας. Δυστυχώς όμως οι συμπεριφορές αυτές, καλύπτονται κάτω από ένα στείρο και άκαρπο πατριωτισμό, με πολύ συναισθηματισμό, αυθορμητισμό και με αψυχολόγητες ενέργειες. Δεν είναι υπερβολή να πει κάποιος ότι αυτές οι συμπεριφορές είναι ακριβώς οι ίδιες που υπήρχαν στο μακρύτερο και πρόσφατο παρελθόν και οι οποίες, δυστυχώς, συνέτειναν στη συρρίκνωση των ελληνικών εδαφών και στη δημιουργία τόσων πολλών δεινών στην πατρίδα μας και γενικότερα στο ελληνικό έθνος.

Για να κατανοήσουμε τις διαστάσεις που εκπέμπει ο στείρος αρνητισμός αυτών των πολιτικών δυνάμεων ας χρησιμοποιήσουμε το εξής «απλοϊκό»,  θα έλεγα, παράδειγμα: Ένας άνθρωπος που αγωνίζεται εδώ και αρκετά χρόνια να επιλύσει ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζει, αυτός και η οικογένειά του και είναι πρόβλημα ζωής ή θανάτου, είναι φυσικό, αρχικά να προσπαθεί να βρει τους τρόπους που θα τον βοηθήσουν να  ξεκινήσει τις διαδικασίες για  επίλυσή του. Όταν βρεθούν οι τρόποι και αρχίσουν οι προσπάθειες για επίτευξη του στόχου, θα αγωνιά, θα ανησυχεί, θα κριτικάρει τους τρόπους, αλλά παράλληλα θα είναι χαρούμενος, θα προσεύχεται για επιτυχία και θα δεν θα πάψει να εκφράζει τις ελπίδες του για ύπαρξη λύσης,  το συντομότερο δυνατό και με το ολιγότερο κόστος για την οικογένειά του.

Στην περίπτωση των αρχηγών των μικρών κομμάτων, του ενδιάμεσου χώρου, εξαγγέλλουν από τη μια ότι θέλουν λύση αλλά από την άλλη κάθε φορά που εξευρίσκονται οι τρόποι για τροχοδρόμηση των διαδικασιών εκείνων που στοχεύουν στην επίλυση του προβλήματος, εξαγριώνονται, διαμαρτύρονται, ασχημονούν, υβρίζουν, σπιλώνουν αυτούς που επωμίζονται τις διαπραγματεύσεις, και διαμαρτύρονται ασμένως και καταϊδρωμένοι μήπως και επέλθει κακή λύση με το να υβρίζουν και να  απορρίπτουν τα πάντα εκ των προτέρων και πάει λέγοντας. Παραμένουν συνεχώς στην αγωνία, στην καταστροφολογία και αδυνατούν να προχωρήσουν και εκφράσουν στο λαό την ελπίδα, τη χαρά, και τις ευχές για ευόδωση των διαπραγματευτικών προσπαθειών. Δεν εύχονται και δεν παρακαλούν όπως επιλυθεί το πρόβλημα. Απεναντίας διαμαρτύρονται για την κακή και καταστροφική λύση που θα επέλθει. Όλοι μιλούν με το ίδιο ύφος, το ίδιο λεξιλόγιο, εξαπολύοντας μύδρους με ένταση, πείσμα και πολλή κακία. Τα επιχειρήματα τα ίδια και τα αυτά. Μονολιθικοί, άοσμοι, κλαψουρίζουν και κάνουν επίκληση του συναισθήματος για δήθεν σπίλωση και πλήγωμα της Δημοκρατίας. Εύηχα, απλά, αρεστά στην ακοή του όχλου και επιπόλαια συνθήματα, αποτελούν τα καθημερινά επιχειρήματα που εξαγγέλλονται πομπωδώς, στην κάθε τους παρέμβαση.

untitled-mmΟι φωνασκίες αυτών των πολιτικών προσώπων, που αποτελούν τον ενδιάμεσο πολιτικό χώρο,  είναι δυσανάλογες της δύναμης των κομμάτων τους. Παρά το χαμηλό ποσοστό των κομμάτων τους, επιθυμούν δια πυρός και σιδήρου να επιβάλουν τις απόψεις τους (με δημοκρατικό δήθεν τρόπο) στα δύο μεγάλα κόμματα των οποίων το ποσοστό της δύναμης των κομμάτων τους υπερβαίνει το 50%. Σε απάντηση αυτής της διαπίστωσης, αντιτάσσουν το ποσοστό που καταψήφισε το σχέδιο Ανάν, πριν μερικά χρόνια, το οποίο ποσοστό καρπούνται, καπηλεύονται και οικειοποιούνται εσαεί, ως να είναι αυτό «ακέραιο γλειφιτζούρι» στην όλη πορεία για εξεύρεση λύσης.

Συνεχώς κάνουν επίκληση του σχεδίου Ανάν και χρησιμοποιούν αυτό το επιχείρημα σαν μπαμπούλα για να υποστηρίξουν τον απορριπτισμό τους. Επικαλούνται ένα σχέδιο το οποίο ο τότε πρόεδρος της χώρας, απέτυχε να το διαπραγματευτεί, με σύνεση, προοπτική, πολιτικό όραμα και διαπραγματευτική τέχνη. Απέφυγε να αναλάβει τις ευθύνες του και αντί αυτού φόρτωσε τις ευθύνες στους αδύνατους ώμους, ενός ταλαιπωρημένου, πληγωμένου και ανημέρωτου λαού.

untitledΚαλό θα ήταν όλοι αυτοί που είναι εθισμένοι στον απορριπτισμό να ενδιατρίψουν ολίγο στα διαδραματιζόμενα και στα τεκταινόμενα της παγκόσμιας ιστορίας για να μπορούν να σκέφτονται περισσότερο ώριμα και περισσότερο ωφελιμιστικά, προς όφελος του συνόλου, του γενικότερου καλού και τού καλού της πατρίδας και όχι του κομματικού και προσωπικού τους συμφέροντος, επιδιώκοντας ανεφάρμοστα πράγματα υπό τις υπάρχουσες περιστάσεις ή υιοθετώντας τη ρήση «μη μου τους κύκλους τάραττε».

Τα καλύτερα αποτελέσματα θα τα φέρει η πολιτική οξυδέρκεια, η διορατικότητα, η ωριμότητα, η διπλωματική επάρκεια και η συνετή, μεθοδική διοίκηση της χώρας και όχι οι εξάρσεις συναισθηματισμού, ο αυθορμητισμός και οι κοκορομαχίες τύπου συνοικιακής αντιπαλότητας.

 

 

Advertisements
This entry was posted in Πολιτικά. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s