Η προδιαγεγραμμένη πτώση ενός γίγαντα με πήλινα πόδια;

Το αυταρχικό και προσωποπαγές καθεστώς του Ταγίπ Ερντογάν οδήγησε την Τουρκία τόσο σε διεθνή απομόνωση, όσο και σε εσωτερική κοινωνική πόλωση και ανάφλεξη.

Δύο παράγοντες διαμόρφωσαν αυτό το σκηνικό:

πρώτον, η διπλωματική αποτυχία του Ταγίπ Ερντογάν στο συριακό, και, δεύτερον, οι προσπάθειες του να νομιμοποιήσει διά της λαϊκής ψήφου την αυταρχικότητα του καθεστώτος του, όπως αυτό διαμορφώθηκε εκ των πραγμάτων μετά την αποτυχία του πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016.

Οι εξελίξεις στη Συρία, η αναμενόμενη συμφωνία ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ρωσία για διαμελισμό της Συρίας, η οποία και έμμεσα νομιμοποιεί τη μόνιμη παρουσία των δύο υπερδυνάμεων στο συριακό έδαφος, με πρόσβαση μάλιστα και των δύο στη Μεσόγειο, όπως επίσης και η ίδρυση αυτόνομης κουρδικήςπολιτείας στο υπό κατασκευή ομοσπονδιακό συριακό κράτος υπό την προστασία των ΗΠΑ, ο αποκλεισμός της Τουρκίας από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων που αφορούν την επίλυση του συριακού,σε συνδιασμό με την προσπάθεια του Ταγίπ Ερντογάν να κερδίσει ψήφους από την εθνικιστική παράταξη εν όψει του δημοψηφίσματος, έστρεψαν τον εθνικιστικό παροξυσμό του προς τα δυτικά και νότια θαλάσσια σύνορα της χώρας, καθώς και προς την Ευρώπη.

Η απειλητική του ρητορική περιορίζεται σε λαϊκιστικές ομιλίες, καθώς και στην έντονη τουρκική στρατιωτική παρουσία στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Προφανώς, αυτή η επιθετική ρητορική έχει εσωτερικό αποδέκτη και αυτός δεν είναι άλλος από τον εθνικιστή Τούρκο ψηφοφόρο, τον οποίο καλεί σε εθνική συσπείρωση εν όψει του δημοψηφίσματος.

Αν και ακούγονται πολλά τόσο από στόματα επισήμων, όσο και από διάφορα ΜΜΕ, η πρόκληση στρατιωτικής έντασης είτε στο Αιγαίο, είτε στην Κύπρο θα αποτελούσε μια απενοημένη πράξη εκ μέρους του Ταγίπ Ερντογάν. Οι εταρείες εξόρυξης φυσικού αερίου στα χωρικά ύδατα της Κύπρου συνοδεύονται από σημαντική στρατιωτική παρουσία των χωρών στις οποίες εδράζονται και δραστηριοποιούνται και προφανώς δεν είναι διατεθειμένες να υποκύψουν σε τουρκικές απειλές. Από την άλλη, μια στρατιωτική επέμβαση στο Αιγαίο θα άνοιγε τον ασκό του Αιόλου για την Τουρκία, καθώς σύσσωμες οι ευρωπαϊκές δυνάμεις, οι ΗΠΑ και η Ρωσία, θα αντιδρούσαν έντονα σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Αυτό που θα μπορούσε θεωρητικά να κάνει η Τουρκία είναι, όσον αφορά την Κύπρο, να προσαρτήσει τα κατεχόμενα εδάφη, και όσον αφορά το Αιγαίο, να τερματίσει τη συμφωνία της με την ΕΕ για το προσφυγικό. Βέβαια, και οι δύο αυτές ενέργειες θα είχαν και πάλι αρνητικά αποτελέσματα για την Τουρκία. Κάτι άλλο που μοιάζει πιθανόν είναι η προσπάθεια διοργάνωσης ενός ‘ατυχήματος’ είτε στο Αιγαίο, είτε στην Κύπρο. Κάτι τέτοιο,βέβαια, θα προκαλούσε και πάλι τη διεθνή κατακραυγή.

Σε κάθε περίπτωση, είτε κερδίσει το δημοφήφισμα της 16ης Απριλίου 2017 είτε όχι, οι διεθνείς σχέσεις της Τουρκίας και το εσωτερικό της μέτωπο είναι τόσο διερρηγμένα που μοιάζει πολύ δύσκολο για τον Ταγίπ Ερντογάν να επιβιώσει πολιτικά μέχρι και 2029, όπως ο ίδιος επιθυμεί. Οι απειλές του μοιάζουν περισσότερο σαν φωνές βοώντος εν τη ερήμω. Οι ριψοκίνδυνες πολιτικές επιλογές του Ερντογάν, σε συνδιασμό με τις διεθνείς εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου έχουν ήδη προδιαγράψει την επερχόμενη αποχώρηση του Ερντογάν από το πολιτικό σκηνικό, το οποίο είναι θέμα χρόνου, ανεξάρτητα από τις όποιες απειλές του, και κυρίως ανεξάρτητα από τη νίκη ή την ήττα του στο επερχόμενο δημοψήφισμα.

Advertisements
This entry was posted in Πολιτικά. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s