Πέρασε και αυτό το Πάσχα…

Ήταν όντως δύσκολη η προσπάθειά μας για μια διαρκή, έντονη και παραγωγική προσήλωσή προς τα πάθη τού Θεανθρώπου, τις άγιες ημέρες του Πάσχα που μόλις γιορτάσαμε. Και να πει κανείς ότι δεν γινόταν προσπάθεια; Δεν διεξαγόταν αγώνας;

Όλα γίνονταν και είναι σίγουρο ότι  τα πάντα χρησιμοποιούσε  κάποιος που είχε και έχει αγαθή πρόθεση και μεγάλη επιθυμία να αναβαπτίζεται πνευματικά, τουλάχιστον, κατά τις μέρες του Πάσχα.

Δυστυχώς ο αγώνας είναι δύσκολος με ανυπέρβλητα εμπόδια. Εμπόδια που προέρχονται από τη ρουτίνα της καθημερινότητας και από τη μανία της ικανοποίησης των καθημερινών υλικών αναγκών που δημιουργεί, συντηρεί και προάγει η αγορά και το εμπόριο. Εμπόδια που δημιουργεί ο ίδιος ο εαυτός μας καθ΄ υπόδειξη τού εσωτερικού μας κόσμου.

 Είναι και η απογοήτευση που προέρχεται από τη πολιτική συμπεριφορά των πολιτικών οι οποίοι δυστυχώς  κρατούν στα χέρια τους τις τύχες μας και φαίνεται εκ των πράξεών τους ότι αδυνατούν να τις χειριστούν με όραμα και προοπτική. Την προοπτική της επιβίωσης ή μη σε αυτή την δύσμοιρη και μαυροφορούσα πατρίδα.

Και εμείς που ζήσαμε παλαιότερα όλες τις συμφορές που δημιούργησαν η εγωπάθεια, οι ατομικές φιλοδοξίες, οι εκκεντρικότητες, η έλλειψη πολιτικής διορατικότητας και φθάσαμε στο σήμερα για να βλέπουμε να επαναλαμβάνεται η εκκόλαψη όλων αυτών των κυκλοθυμικών καταστάσεων, είναι λογικό να μας καταλαμβάνει πανικός και βαθειά απογοήτευση. Άραγε τι πρέπει να κάνουμε για να  πείσουμε αυτούς που πολιτεύονται, κυρίως τους αρχηγούς, αρχηγίσκους και υποτακτικούς  των κομμάτων για να συνετιστούν εν τέλει, να ωριμάσουν πια, να συμπεριφέρονται με τη λογική και τη διορατικότητα και να βρουν τον τρόπο συνεννόησης και χάραξης μιας συνισταμένης πολιτικής γραμμής για το καλό του τόπου; Πότε θα σταματήσουν να φωνασκούν από τα ΜΜΕ, διευρύνοντας το χάσμα της διαφωνίας τους και φανατίζοντας με τόση άνεση και πολιτική ανωριμότητα το λαό;

Τίποτε. Έπεα πτερόεντα η συνεχής στρουθοκαμηλική επίκληση του πατριωτισμού.  «Ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης».

Είναι με αυτές τις σκέψεις που μας κάνουν να ψάχνουμε σανίδα σωτηρίας κάπου αλλού. Είναι αυτές οι σκέψεις που μας ωθούν να βρούμε εκείνους τους πνευματικούς τρόπους για να προσεγγίσουμε τον Θεό και να Του πούμε με τόλμη και θάρρος:

«Ο Θεός εις την βοήθειάν μου πρόσχες, Κύριε, εις το βοηθήσαι μοι σπεύσον…»

 

Advertisements
This entry was posted in Πνευματικά. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s