Ο μόχθος της «γραφής»

Για να μπορέσεις να καθίσεις μπροστά στον υπολογιστή σου (παλαιότερα μπροστά στο τετράδιό σου) και να γράψεις άρθρο, κείμενο ή σχόλιο, κάτι τέλος πάντων, που αφορά οποιοδήποτε θέμα, θα πρέπει να έχεις πλήρη ηρεμία ψυχής. Θα πρέπει να είσαι αποκομμένος από τους γύρω σου, είτε αυτοί είναι συγγενείς σου, είτε φίλοι σου, είτε ΜΜΕ, είτε ακόμη προσωπικοί λογισμοί που κατατρύχουν το πνεύμα και την ψυχή σου. Θα πρέπει, πιο πέρα, να περιοριστείς στο δικό σου κόσμο και μάλιστα στην εσωτερική εκείνη πλευρά τού εαυτού σου, όπου, ως συνήθως, κυριαρχεί η γαλήνη και η φιλοσοφική διάθεση.

Αν για τον οποιοδήποτε λόγο αφεθείς έρμαιο κλοτσοσκούφι στα άτιμα τερτίπια της καθημερινότητας τότε γίνεσαι σκουπίδι που σε κλωτσάει ο κάθε περαστικός από εδώ και από εκεί, χωρίς να το καταλαβαίνεις. Χάνεις τον εαυτό σου. Χάνεις όλες εκείνες τις προσωπικές σου στιγμές που έχουν τη δυνατότητα να ξεκουράζουν τόσο το σώμα όσο και την ψυχή. Χάνεις τις ευκαιρίες να συλλογίζεσαι, να μελετάς, να προβληματίζεσαι, να γράφεις. Η ατομικότητά σου διαχέεται σε ξένες επιλογές, ο λογισμός σου και η όλη σου σκέψη κολυμπάει σε αγεωγράφητα νερά και εσύ νομίζεις ότι αποτελείς κομμάτι μιας υγιούς κοινωνικής ζωής και ότι συμπεριφέρεσαι φυσιολογικά όπως όλοι οι άλλοι, ειδικά εκείνοι που θέλουν να ονομάζονται «ενεργοί πολίτες», αναπόσπαστο μέρος μιας καιροσκοπικής ομαδικότητας, ενός επίπλαστου συνόλου, μιας εργοδεικτικής παρέας. Η μεγάλη τέχνη, βέβαια, είναι να έχεις αμετάθετα, αυστηρά όρια συμμετοχής (δραστηριότητες και ενέργειες ποιοτικής μορφής) και ταυτόχρονα να μην χάνεις τις ιδιότητες της προσωπικότητάς σου.

Το να μπορείς, λοιπόν, να γράφεις είναι αγώνας, μόχθος, ταλαιπωρία τού σώματος αλλά και ευχαρίστηση της σκέψης και γλυκασμός τού μυαλού. Τα θέματα που παρουσιάζονται καθημερινά είναι τόσα πολλά, τόσο πολύπλοκα και πολυποίκιλα που δεν προλαμβάνεις να τα μελετάς διεξοδικά για να αποκτάς το δικαίωμα να έχεις μια αντικειμενική και σωστή εικόνα γύρω από αυτά. Τα θέματα δεν λείπουν. Λείπει όμως ο χρόνος και η διάθεση να γράψεις κάτι για αυτά. Και σκέφτεσαι: «Αν γράψω, τι θα γίνει; Μήπως ρίχνω αυγά στον τοίχο;» Και καταλήγεις στο συμπέρασμα ότι απλώς εκείνο που επιτυγχάνεις με το γράψιμο είναι να αμβλύνεται ο θυμός και η αγανάκτησή σου, κυρίως για θέματα που σου φαίνονται παράλογα, ανεπίτρεπτα και ανεδαφικά. Όσο βαθιά σκέφτεσαι και όσο ανεπηρέαστα βλέπεις τα διαδραματιζόμενα στον περιβάλλοντα χώρο, αλλά και ευρύτερα, τόσο πολύ το άγχος και η αγανάκτηση κυριεύουν την ψυχοσύνθεσή σου, δρώντας αρνητικά στη διάθεσή σου. Αν δεν γράψεις θα σκάσεις. Και ψάχνεις να βρεις ξανά τη διάθεσή σου για να γράψεις κάτι. Και γράφεις και γράφεις… . Γράφεις σκέψεις, σχόλια, απόψεις που τελικά όταν τα διαβάζεις αργότερα, ύστερα από πολύ καιρό, πολλά από αυτά, ίσως σου φαίνονται «αρλούμπες» της κακιάς στιγμής.

Εσύ όμως θα προσπαθείς πάντα να βρίσκεις ερεθίσματα από τον περιβάλλοντα χώρο και θα διεξάγεις αγώνα για να βρεις την απαιτούμενη διάθεση με σκοπό να γράψεις κάτι… Και γράφεις, γράφεις… . Συνέχεια γράφεις, γιατί ο μόχθος της γραφής είναι πάντα γλυκύς και οι καρποί της τροφοδοτούν το πνεύμα και την ψυχή με  εξυγιαντικό  φως   και απέραντη γλυκύτητα.  Στο τέλος εξασφαλίζεις  μια απερίγραπτη ευφορία που δίνει νόημα και προοπτική στη ζωή σου. Πηγή αυτής της όμορφης ζωής, στην περίπτωσή μας, είναι ο γλυκύς μόχθος της «γραφής».

 

Advertisements
This entry was posted in Πνευματικά. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s