Στο κρεοπωλείο … μια ξανθομαλλούσα


Είναι ένα πρωινό, τέλη Ιουλίου, δηλαδή πριν μερικές μέρες. Η ζέστη σε πολύ ψηλά επίπεδα και ας είναι ακόμη πρωί. Σταματώ το αυτοκίνητό μου έξω από το κατάστημα του κρεοπώλη. Ο κρεοπώλης δικός μου άνθρωπος που με εκτιμά και πάντα μου διαλέγει προσεκτικά το κρέας που θέλω, αν και δεν είμαι λάτρης του κρέατος για να θεωρούμαι «χρυσοφόρος πελάτης». Πήγα για ένα κιλό κιμά. «Μισό, μισό» όπως λέει η σύζυγός μου. Δηλαδή, μισό κιλό χοιρινό και μισό κιλό βοδινό, που προοριζόταν για φαγητό φούρνου.

Πηγαίνω λοιπόν πρώτα στην υπεραγορά για ψώνια και σε συνέχεια για τον κιμά στο γνωστό κατάστημα του κρεοπώλη μου, σε κεντρική λεωφόρο.  Ανοίγω την πόρτα και εισέρχομαι εντός του δροσερού καταστήματος. Στο κατακαλόκαιρο αισθάνεσαι ξαφνικά μια όαση δροσιάς. Και αυτό, λόγω των πολλών ψυγείων αλλά και του ισχυρού κλιματιστικού που έχει. Έξω από το διαχωριστικό πάγκο του καταστήματος, στέκεται ένας πελάτης τον οποίο εξυπηρετεί ο Γιάννης, ο κρεοπώλης,  με το καταδεκτικό του χαμόγελο και την καλοσύνη ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του.

«Καλημέρα», λέγω.

«Καλημέρα», μου απαντούν και οι δύο και περιμένω να έλθει η σειρά μου.

Σε μερικά λεπτά σταματά απέξω από το κατάστημα ένα καινούργιο αυτοκίνητο, χρώματος άσπρου, μοντέλο τελευταίου τύπου  και μάρκας υψηλών προδιαγραφών, από το οποίο κατεβαίνει μια κυρία, «ντυμένη στην πέννα». Ψιλή, λεπτή με υπέροχη κορμοστασιά και ωραία χαρακτηριστικά προσώπου, με μακριά ξανθά μαλλιά και όπως φαινόταν με αρκετή αυτοπεποίθηση. Με τα σωματικά της χαρακτηριστικά συμβάδιζε αρμονικά, εξαίσια και καλαισθητικά και ο τρόπος  του ντυσίματός της. Υπέροχη πλισέ άσπρη φούστα, μπλε φανέλα, άσπρα πέδιλα τελευταίας μόδας, γυαλιά του ήλιου γνωστής μάρκας,  δύο υπέροχα σκουλαρίκια στα αυτιά της και ένα διακριτικό κολιέ στο λαιμό της.

Η εν λόγω κυρία εισέρχεται στο κρεοπωλείο φορτσάτη, χωρίς καν να χαιρετήσει, αφήνοντάς  μάλιστα και την πόρτα του καταστήματος, διάπλατα ανοικτή. Κατευθύνεται σταθερά προς το ψυγείο που βρίσκεται πέρα αριστερά της εισόδου, έξω από τον διαχωριστικό πάγκο. Παίρνει δύο ευμεγέθη κοτόπουλα, δύο γιαούρτια και τα εναποθέτει στην άκρη του πάγκου. Παραμένει αμίλητη και περιμένει τη σειρά της.  Τα δύο της πόδια άλλαζαν συνεχώς θέση πράγμα που έδειχνε ότι αδημονούσε να την εξυπηρετήσουν εδώ και τώρα. Ώσπου έβλεπε τον μπροστινό μου πελάτη να παραγγέλλει ένα σωρό κρέατα, όπως κρέας για σούβλα, μπριζόλες χοιρινές, χοιρινό κομμένο σε σουβλάκια κ.ά. …«άναβαν τα λαμπάκια της».

Όταν τέλειωνε ο μπροστινός μου πελάτης και αφού υπολόγισα ότι η κυρία θα πλήρωνε τα κοτόπουλα μόνο και θα έφευγε, για να μην την καθυστερήσω, σκέφτηκα ότι θα ήταν ευγενικό από μέρους μου να της παραχωρήσω τη σειρά μου.

«Γεια σας», είπε ο προηγούμενος πελάτης με χαμόγελο και έφυγε αφού ήλθε στη σειρά ακόμη μια κυρία της γειτονιάς που μας είπε μεγαλόφωνα το «καλημέρα σας».

Όταν ο κ. Γιάννης λοιπόν ξεμπέρδεψε, με τον προηγούμενο πελάτη, γύρισε προς εμένα και μου είπε:

«Ναι κύριε Μιχάλη, πώς να σε εξυπηρετήσω;»

Εγώ γύρισα προς την κυρία και διακριτικά και με πολύ ευγένεια είπα:

«Αν δεν θα πάρει τίποτε άλλο η κυρία και θα πληρώσει μόνο, παρακαλώ εξυπηρέτησε πρώτα αυτήν και μετά εμένα.»

«Ε΄ νναι. Νναι, σιορ!!! Γιατί να ξέρεις κύριε Γιάννη, να ξέρεις, βιάζομαι πολύ, υπολόγισε πόσα σου χρωστώ, να σε πληρώσω και φεύγω. Ήδη με άφησες να περιμένω αρκετά… .»

Είπε η κυρία κάπως θυμωμένα, απότομα, σκληρά και με αρκετή αγένεια. Από τον τρόπο που μίλησε φαινόταν καθαρά ότι είχε απαίτηση να εξυπηρετηθεί πρώτα αυτή και ίσως θεώρησε προσβλητικό να της δώσει κάποιος άλλος τη σειρά του για κάτι, που ούτως ή άλλως νόμιζε ότι το «δικαιούταν». Ακόμη είχε τη γνώμη  ότι θα έπρεπε ο κρεοπώλης να την προσέξει  εξ αρχής  και να την εξυπηρετήσει πάραυτα και όχι να την αφήσει να περιμένει τόσο αδίκως.

«Μάλιστα …κυρία Ανθή»

Απάντησε, ο Γιάννης, χαμηλόφωνα και συνεσταλμένα ρίχνοντάς μου ένα βλέμμα σαν να ήθελε να απολογηθεί για την εν γένει απότομη συμπεριφορά της κ. Ανθής, έχοντας υπόψη  τη δική μου ευγένεια και την παραχώρηση της θέσης μου σε αυτήν.

«Κύριε ελέησον» είπα από μέσα μου. «Πόσο πολύ, ρε παιδί μου, διαφέρει «το μέσα», του ανθρώπου από «το απέξω» του!!! «Το έξω», νεράιδα, καλλονή, αισθητικά όνειρο και «το μέσα», ξινή, άοσμη, άγευστη, πρωτόγονη, γεμάτη με εμμονές, ετσιθελισμό και παθολογική εγωπάθεια.

Εν πάση περιπτώσει, η κυρία Ανθή πλήρωσε φορτσάτα, γύρισε απότομα, άνοιξε την πόρτα, μπήκε στο αμάξι της με μεγαλοπρέπεια και σαν σίφουνας έφυγε, χωρίς καν να αρθρώσει ένα «ευχαριστώ», ένα «γεια σας»  όχι σε μένα, που της έδωσα τη σειρά μου, αλλά, τουλάχιστο, στον κρεοπώλη που την εξυπηρέτησε τόσο πρόθυμα και τόσο καλοσυνάτα.

Τελικά η πνευματική καλλιέργεια δεν έχει καμία σχέση ούτε με τη μόρφωση, ούτε με τα πλούτη, ούτε με τη ομορφιά του σώματος και την επιμέλεια της ένδυσης, ούτε με την επαγγελματική θέση που κατέχει κάποιος στην κοινωνία. Έχει σχέση με την καλλιέργεια της ψυχής.

Αν δεν μπορεί κάποιος να αξιολογεί σωστά και να συμπεριφέρεται ευγενικά στην καθημερινότητά του, τότε μάταια φτιάχνεται εξωτερικά και μάταια προσπαθεί να επιδεικνύει τόσο τον αυτό του όσο και τα πλούτη του. Οι άνθρωποι αυτοί δεν θα πάψουν να συμπεριλαμβάνονται στα πρόσωπα στα οποία αναφέρεται η διαχρονική ρήση της Αγίας Γραφής. «…τι παρομοιάζετε τάφοις κεκονιαμένοις, οτινες ξωθεν μν φαίνονται ραοι, σωθεν δ γέμουσιν στέων νεκρν κα πάσης καθαρσίας». *

Ένα «ευχαριστώ» αν δεν ξέρει κάποιος να το πει, είτε από το βάθος της καρδίας του, είτε, τουλάχιστον, προσποιητά αφού το απαιτεί η σύγχρονη ανθρώπινη κοινωνία, τότε η ανθρώπινη υπόστασή του είναι αμφιλεγόμενη και η κατάσταση της πνευματικής του υγείας χρήζει άμεσης θεραπείας.

Μήπως υπάρχουν ζώα που συμπεριφέρονται καλύτερα από μερικούς ανθρώπους; «Ήμαρτον Θεέ μου»… .

                          

*  «…διότι ομοιάζετε με τάφους ασβεστωμένους, οι οποίοι εξωτερικώς μεν φαίνονται ωραίοι, ενώ από μέσα είναι γεμάτοι με κόκκαλα πεθαμένων και με κάθε ακαθαρσίαν.» (Ματθ. 23,27)      

Advertisements
This entry was posted in Καθημερινά, Κοινωνικά. Bookmark the permalink.

2 Responses to Στο κρεοπωλείο … μια ξανθομαλλούσα

  1. Ο/Η Kostas λέει:

    Πολυ ωραία και πολύ παραστατική η περιγραφη της όλης σκηνής !!!!
    Δηλαδη…… ΠΟΞΩ ΚΟΥΚΛΑ ΤΖΙΕ ΠΟΥΜΕΣΑ ΠΑΝΟΥΚΛΑ Η «ΚΥΡΙΑ»

    • Ο/Η Yetos λέει:

      Σε ευχαριστώ που διάβασες το κείμενό μου, αγαπητέ Κώστα. Να ξέρεις ότι αυτά που γράφω είναι πραγματικά περιστατικά της ζωής που δείχνουν πόσο πολύ χρειάζεται ο άνθρωπος να εξανθρωπιστεί. Μου άρεσε πράγματι αυτό που έγραψες: ΠΟΞΩ ΚΟΥΚΛΑ ΤΖΙΕ ΠΟΥΜΕΣΑ ΠΑΝΟΥΚΛΑ Η «ΚΥΡΙΑ». Θα ταίριαζε πολύ ως τίτλος του κειμένου μου.
      Σε χαιρετώ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s