Εις μνήμην του Υετού (κατά κόσμον Μάριου Νεοκλέους) (1947-2018)

Marios Neocleous

Με μεγάλη θλίψη, σας πληροφορούμε ότι ο δημιουργός και διαχειριστής του ιστολογίου αυτού, ο Υετός (κατά κόσμον Μάριος Νεοκλέους), απεβίωσε στις 13 Αυγούστου 2018, σε ηλικία 70 ετών, μετά από σύντομη μεν, άνιση και σκληρή δε, μάχη με την επάρατη νόσο.

Ο Μάριος Νεοκλέους γεννήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 1947 στην Πάνω Αρχιμανδρίτα της επαρχίας Πάφου, στην Κύπρο και απεβίωσε στις 13 Αυγούστου 2018 στην Πάφο. Η εξόδιος ακολουθία του τελέστηκε στις 14 Αυγούστου 2018 στον ιερό ναό Παναγίας της Χρυσοαιματούσης στη Χλώρακα της επαρχίας Πάφου και ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο της Χλώρακας.

Σπούδασε Δασολογία στο Τμήμα Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (πτυχιακές σπουδές) και Οικολογική Ανάλυση Μεσογειακών Οικοσυστημάτων, Αρχιτεκτονική Τοπίου και Προστασία – Πρόληψη Δασικών Πυρκαγιών στο Μεσογειακό Αγρονομικό Ινστιτούτο Χανίων του Διακρατικού Κέντρου Ανωτάτων Μεσογειακών Γεωπονικών Σπουδών (ΔΙΚΑΜΓΣ-CIHEAM) (μεταπτυχιακές σπουδές).

Υπηρέτησε ως Δασικός Λειτουργός στο Τμήμα Δασών του Υπουργείου Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος της Κυπριακής Δημοκρατίας για τριάντα πέντε χρόνια. Η συνταξιοδότησή του τον βρήκε στη θέση του προϊσταμένου του τομέα Δασικής Μηχανικής, Υλοχρηστικής και Προστασίας των δασών από πυρκαγιές.

Υπήρξε ιδρυτής και πρώτος πρόεδρος του Πολιτιστικού και Περιβαλλοντικού Ομίλου Χλώρακας. Τον Απρίλιο του 2018, το διοικητικό συμβούλιο του ομίλου τον ανακήρυξε επίτιμο πρόεδρό του ως ένδειξη τιμής και εκτίμησης για τη συνολική κοινωνική και πολιτιστική προσφορά του προς την κοινότητα της Χλώρακας.

Ήταν παντρεμένος με τη Χριστίνα Πενταρά, φιλόλογο, εκπαιδευτικό δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και μαζί απέκτησαν δύο παιδιά, τον Χάρη, παιδίατρο, Διδάκτορα Ιατρικής και τον Νικόλα, φιλόλογο, Διδάκτορα Γλωσσολογίας.

Πολύ νωρίς, από μαθητής, συνεργάστηκε με αρκετά περιοδικά και εφημερίδες στην Κύπρο και αργότερα στην Ελλάδα, δημοσιεύοντας διηγήματα, ποιήματα και διάφορα άρθρα. Συνεργάστηκε με την τηλεόραση και το ραδιόφωνο για την παρουσίαση θεμάτων γύρω από το περιβάλλον, ενώ έγραψε αρκετά ενημερωτικά σποτ, κείμενα και έρευνες για σενάρια ταινιών ντοκιμαντέρ.

Υπήρξε πρόεδρος της επιτροπής ανθολόγησης – επιμέλειας της έκδοσης «Ανθολογία του Δάσους – Κύπριοι Ποιητές», Υπουργείο Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος, Λευκωσία, 1998.

Βιβλία δικά του είναι:

«Στην σκιά του Θεού» (Η βιογραφία του πατέρα μου) βιογραφικά και αυτοβιογραφικά στοιχεία, εκδ. Οσελότος, Αθήνα, 2012.

«Διαδρομές στη δασόεσσα γη» (Η νήσος του βυθού, της Αφροδίτης και των δασών), εκδ. Οσελότος, Αθήνα, 2013.

«Χλωμά φεγγάρια της βροχής» (Συλλογή διηγημάτων), εκδ. Οσελότος, Αθήνα, 2014.

Τον Αύγουστο του 2010, δημιούργησε το ιστολόγιο Υετός, στο οποίο δημοσίευε κείμενα πνευματικού, κοινωνικού, πολιτιστικού και περιβαλλοντικού περιεχομένου. Στην τελευταία του ανάρτηση στις 13 Μαΐου 2018, πριν ο ίδιος διαγνωστεί με καρκίνο, αποχαιρετούσε έναν φίλο του, τον Χριστάκη Φουαρτά. Κατά περίεργη σύμπτωση, ο Μάριος Νεοκλέους ενταφιάστηκε δίπλα στον Χριστάκη Φουαρτά.

Εν κατακλείδι, επιτρέψτε μας να αποχαιρετήσουμε τον αγαπημένο μας Υετό, δημοσιεύοντας εδώ τον επικήδειο λόγο που εκφωνήσαμε στην εξόδιο ακολουθία του.

~

Αγαπημένε μας πατέρα,

Μπορεί να πενθούμε σήμερα, αλλά μας παρηγορεί η σκέψη ότι οι ταλαιπωρίες που δοκίμασες στην άνιση μάχη με τον καρκίνο το τελευταίο σύντομο χρονικό διάστημα έλαβαν τέλος. Μας παρηγορεί ακόμη η σκέψη ότι αναπαύεσαι πια εκεί ἔνθα οὐκ ἔστι πόνος, οὐ λύπη, οὐ στεναγμός, ἀλλὰ ζωὴ ἀτελεύτητος. Την ακλόνητη αυτή μας πίστη την αντλούμε από την ίδια τη ζωή σου, τη χριστιανική σου ζωή, που δεν ήταν ούτε φιλοσοφία, ούτε διδασκαλία, αλλά ζωή καθαυτή. Η ζωή σου ήταν μαρτυρία περί του ζώντος Θεού, όπως γράφει και ο μακαριστός Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ. Η τελευταία δοκιμασία της ζωής σου, η μάχη που έδωσες με την επάρατη νόσο, αν και σύντομη, ήταν άνιση και σκληρή. Ήταν Γολγοθάς και Σταύρωση. Και όπως έλεγε και ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, οι καρκινοπαθείς είναι οι σύγχρονοι μάρτυρες της εκκλησίας μας, τους οποίους φωτοστέφανο νίκης τους προσμένει στη βασιλεία των ουρανών. Σηκώνοντας τον Σταυρό του μαρτυρίου σου, σήκωσες μαζί και τη δική μας αμαρτωλή ζωή, καλώντας μας σε εγρήγορση, σε μνήμη θανάτου, αδιάλειπτη προσευχή και μετάνοια. Εξάλλου, ποία τοῦ βίου τρυφὴ διαμένει λύπης ἀμέτοχος; Ποία δόξα ἔστηκεν ἐπὶ γῆς ἀμετάθετος; Πάντα σκιᾶς ἀσθενέστερα, πάντα ὀνείρων ἀπατηλότερα· μία ῥοπή, καὶ ταῦτα πάντα θάνατος διαδέχεται.

Αγαπημένε μας πατέρα,

Όση παρηγοριά κι αν μας δίνει η ελπίδα ότι αναπαύεσαι στις αγκάλες του Αβραάμ, το φρικτό μυστήριο του θανάτου, ο αφύσικος αποχωρισμός της ψυχής από το σώμα, η απώλειά σου από τον φθαρτό αυτό κόσμο, στον οποίο εμείς ακόμη ζούμε, μας λυπεί και μας στενοχωρεί αφάνταστα. Πενθούμε, γιατί μας είναι αδιανόητο να πιστέψουμε ότι δεν θα είσαι ξανά ανάμεσά μας να μας στηρίζεις και να μας καθοδηγείς.

Και σήμερα είναι όλοι εδώ για να σε αποχαιρετήσουν και να προσευχηθούν για την έξοδο της ψυχής σου από τη ζωή αυτή και την είσοδό της στην αιωνιότητα του ζώντος Θεού. Είναι εδώ ολόκληρη η κοινότητα της Χλώρακας. Η ενεργός παρουσία και προσφορά σου στα κοινά της κοινότητας για ολόκληρες δεκαετίες υπήρξε τεράστια. Είναι εδώ και τα μέλη του Πολιτιστικού και Περιβαλλοντικού Ομίλου Χλώρακας, του οποίου υπήρξες ιδρυτής και πρόεδρος για περισσότερο από μια εικοσαετία, εισάγοντας και καλλιεργώντας για πρώτη φορά στη Χλώρακα την περιβαλλοντική συνείδηση, καθώς και την αγάπη για τα γράμματα και τις τέχνες. Είναι εδώ και οι συνάδελφοί σου από το Τμήμα Δασών, στο οποίο υπηρέτησες για τριάντα πέντε χρόνια, προσφέροντας ανεκτίμητο έργο.

Τέλος, είναι εδώ και όλοι σου οι φίλοι και εμείς, η οικογένειά σου. Μαυροφορούσα σε αποχαιρετάει η επί σαράντα χρόνια σύντροφος της ζωής σου, η σύζυγός σου και αγία μας μητέρα, Χριστίνα, την οποία αγαπούσες και φρόντιζες ως καλός σύζυγος. Η αγία μας μητέρα που ξαγρυπνούσε πλάι σου κατά τη διάρκεια της τελευταίας δοκιμασίας σου. Πενθούμε και εμείς τα παιδιά σου, ο Χάρης σου και εγώ ο Νικόλας σου. Με κόπους και θυσίες μας μεγάλωσες, μας σπούδασες και αξιώθηκες να μας δεις να προκόβουμε στη ζωή. Τον Χάρη τον καμάρωσες ιατρό και εμένα πανεπιστημιακό.

Αγαπημένε μας πατέρα,

Σε αποχαιρετάμε με στίχους από ένα δικό σου ποίημα, που έγραψες και δημοσίευσες σε ηλικία μόλις είκοσι-δύο ετών, με τίτλο Ένα κερί στον τάφο μας, στο οποίο από τότε, όπως και τώρα με το μαρτύριο της ασθένειας και του θανάτου σου, μας καλείς σε εγρήγορση, να γίνουμε καλύτεροι, γιατί το επίγειο τέλος είναι δεδομένο για όλους μας και μας προσμένει όλους μας:

« … Μιλήσαμε το πρωί στα πουλιά

το μήνυμα των αιώνων

και γελάσατε, μα γιατί;

για το χώμα που μυρίζει;

για τα μνήματα που προσμένουν;

για τα σκουλήκια που μεθούνε

στο τραπέζι που στρώσαμε μείς;

Που ανεμίσαμε τα προσκλητήρια

από τις κόκκινες γραμμές

του θανάτου και της ζωής;

-σύνορα αγαπητά

που θα προσκυνήσουμε

και θα διαβούμε … »

Αγαπημένε μας πατέρα,

Σε ευχαριστούμε για όλα. Θα είσαι για πάντα στις καρδιές μας. Θα είσαι το πρότυπό μας και η πυξίδα μας. Καλό ταξίδι σε γαλάζιους ουρανούς και καλή αντάμωση στα σκαλοπάτια των ουρανών.

~

Για οποιοδήποτε σχόλιο σχετικά με το ιστολόγιο του Υετού, σας παρακαλούμε επικοινωνήστε με τον υιό του, Νικόλα Νεοκλέους, στο nicneocleous@hotmail.com.

Advertisements
This entry was posted in Εις μνήμην του Υετού (κατά κόσμον Μάριου Νεοκλέους) (1947-2018). Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s