Ο γέρο Παναγής και η τελευταία του ανηφόρα

untitledΤον έβλεπα, εδώ και αρκετό καιρό, να κρατεί στο δεξί του χέρι ένα μπαστούνι και κούτσα-κούτσα να αναβαίνει με πείσμα την ανηφόρα, σέρνοντας  σιγά-σιγά, προς τα μπρος, το δεξί του πόδι. Κάθε τόσο έκανε αναγκαστικά και μια στάση για να παίρνει βαθιές ανάσες. Για να περπατήσει όλο αυτό το δρόμο μέχρι την εκκλησία, κατέβαλλε μεγάλη προσπάθεια . Μέτριος στο ανάστημα, καμπουριασμένος, λίγο ατημέλητος, λιγνός  και βαθιά ρυτιδωμένος, λόγω της μεγάλης του ηλικίας.

Ο γέρο Παναγής συχνά πυκνά έκανε αυτό το δρομολόγιο. Κυρίως το έκανε πολύ πρωί, κάθε Κυριακή. Περπατούσε τριάντα με σαράντα  περίπου λεπτά, μια απόσταση ενός χιλιομέτρου περίπου, για να μπορέσει να φτάσει στο χώρο της εκκλησίας. Στεκόταν στην είσοδο του ναού, για να πάρει μια τελευταία ανάσα και να ευχαριστήσει ίσως τον Θεό που κατάφερε και τούτη τη φορά να φτάσει στον προορισμό του. Ακουμπούσε το μπαστούνι στο πλευρό του για να απελευθερώσει το δεξί του χέρι. Το σήκωνε με ευλάβεια πάνω ψηλά, κάνοντας το σταυρό του ήσυχα, κανονικά και με αργή κίνηση.  Ύστερα έμπαινε μέσα στην εκκλησία. Άναβε το κερί του και κούτσα – κούτσα πήγαινε και καθόταν στα μπροστινά καθίσματα.

Εκείνο που μου έκανε κάθε φορά  εντύπωση, ήταν οι έντονες  και ποικιλόμορφες εκφράσεις τού προσώπου του. Πάντοτε η εμφάνιση τού  παράξενου αυτού  οδοιπόρου-επισκέπτη στην εκκλησία, μου δημιουργούσε τον πειρασμό να προσπαθώ να αποκρυπτογραφήσω τις σκέψεις που έκανε κατά τη διάρκεια της θείας λειτουργίας με βάση τις κινήσεις και τις εκφράσεις τού προσώπου του. Εγώ καθόμουνα λίγο πιο πίσω, στην άκρη δεξιά και μπορούσα να έχω πλήρη οπτική εικόνα όλων των μορφασμών και κινήσεών του. Όταν έμπαινε στο ναό και καθόταν στο στασίδι δεν σταματούσε να κοιτάζει με μεγάλη προσοχή τον ιερέα, τους ψαλτάδες και κάθε τόσο έκανε μια κίνηση τού κεφαλιού του μπροστά, προσπαθώντας να ακούσει, να αντιληφθεί και να κατανοήσει τα όσα  έψαλλαν ή διάβαζαν κατά τη διάρκεια της  κυριακάτικης λειτουργίας. Με την εμφάνιση τού ιερέα στην Αγία Πύλη, αμέσως σηκώνονταν με ευλάβεια.  Είναι πολλές οι φορές που τον έβλεπα να περιεργάζεται όλες τις εικόνες τού εικονοστασίου. Ουδέποτε τον είδα να κοιτάζει τους γύρω του ή να πιάνει κουβέντα με τους διπλανούς του. Με το που έπαιρνε τη θέση του στα καθίσματα, ταξίδευε μεταξύ των εικόνων  και των ψαλμών, παρακολουθώντας με προσοχή τις κινήσεις τού ιερέα.

Προσπαθώντας, να ικανοποιήσω την περιέργειά μου ή να ερευνήσω το θέμα που με εντυπωσίαζε,  έμαθα ότι ο γέρο Παναγής, τα δύο τελευταία χρόνια, αναγκάστηκε να φύγει από το χωριό του γιατί δεν μπορούσε να ζει εκεί μόνος και ήλθε στην πόλη για να διαμένει στο σπίτι της θυγατέρας  του. Το νέο σπίτι όπου διαμένει βρίσκεται ανάμεσα στα περβόλια, λίγο πιο πέρα από την παραλία και κάτω χαμηλά, πριν τη μεγάλη ανηφόρα. Στην περιοχή αυτή τα σπίτια είναι αραιά. Πιο πάνω, σε μεγαλύτερο υψόμετρο, ύστερα από μια μεγάλη ανηφόρα, αρχίζει η πυκνοκατοικημένη  περιοχή, εκεί όπου και η ζωή της κωμόπολης. Τα καφενεία, η αγορά και οι εκκλησίες. Η μεγάλη εκκλησία της κοινότητας βρίσκεται λίγο πιο πέρα από το τέλειωμα της ανηφόρας. Εκεί συνηθίζει να έρχεται κάθε Κυριακή, πολύ πρωί, ο γέρο Παναγής για να εκκλησιαστεί. Δεν τον φοβίζουν ούτε οι βροχές, ούτε οι άνεμοι, ούτε οι μεγάλες ζέστες, ούτε βέβαια η μεγάλη και απότομη ανηφόρα.

Πάντα με συγκινούσε ο ζήλος αυτού τού ανθρώπου. Και διερωτόμουνα ποια ήταν εκείνη η μεγάλη δύναμη που τον ωθούσε να υπερβαίνει τις φυσικές του δυνάμεις, να υπερβαίνει τις κλιματολογικές αντιξοότητες και τις τοπογραφικές συνθήκες και να περπατάει κούτσα-κούτσα για να πηγαίνει εκκλησία.  Και μάλιστα έκανε την πεζοπορία του, πολύ πρωί, όταν οι άλλοι κάτοικοι βρισκόντουσαν κρυμμένοι στα κλινοσκεπάσματά τους.

Είναι αλήθεια ότι ο γέρο Παναγής ήταν ένα ξένο στοιχείο στην κοινότητα. Πολλά τα ερωτήματα για αυτούς που δεν τον γνώριζαν.  Ήλθε από το πουθενά για να προσθέσει ακόμη μια γραφικότητα στην κοινότητα; Γιατί να περπατάει κούτσα- κούτσα, με τόσο κόπο, με τόσο ζήλο και με τόση σωματική καταπόνηση; Ήλθε για να διαταράξει την ησυχία των ντόπιων;

Βέβαια θα πρέπει να πούμε ότι κάθε τόσο πολλοί νέοι κάτοικοι προστίθενται στο πληθυσμό των ντόπιων λόγω της μεγάλης αστυφιλίας που παρατηρείται στην επαρχία τα τελευταία χρόνια. Αρχικά οι λογισμοί για τον ξένο οδοιπόρο ήταν πολλοί και διάφοροι. Είπαν ότι τούτος ο ξένος είναι ζητιάνος ή πεινασμένος και έρχεται στην εκκλησία για να παίρνει πολλά τεμάχια αντίδωρου ή κανένα πρόσφορο. Άλλοι είπαν είναι εκκεντρικός και λίγο παλαβιάρης. Κάποιοι είπαν ότι διακατέχεται από μεγάλη αρρωστημένη περιέργεια επειδή κάθε φορά που βρίσκεται κοντά σε άλλους τεντώνει το κεφάλι του προς τα εμπρός για να ακούει καλύτερα το τι λένε. Πράγματι κάποτε, στο τέλος της λειτουργίας, όταν ήμασταν έξω από το ναό,  δυο τρεις άνθρωποι μιλούσαμε για κάποιο θέμα. Τον είδα που πλησίασε, τέντωσε το αυτί του και άκουε σιωπηλά. Σε κάποια στιγμή κάτι ρώτησε αλλά εμείς δεν του δώσαμε σημασία. Έσκυψε το κεφάλι και έφυγε.

Για τον μυστήριο αυτό  άνθρωπο δεν αργάσαμε  να μάθουμε την ιστορία του. Κάτοικος για χρόνια σε ένα μικρό χωριό, στην επαρχία, περνούσε σαν βασιλιάς με τα παιδιά του, τη γυναίκα του και την περιουσία του. Αγρότης το επάγγελμα, ξημεροβραδιαζόταν στα χωράφια που τα πονούσε σαν να ήταν τα ίδια τα παιδιά του.  Αγαπούσε πολύ τα χωράφια γιατί αυτά ήταν η ζήση του και με αυτά μεγάλωσε.  Ο καθαρός αέρας και η εξοχή ήταν η ζωή του.

ptoma34_607_364_577_324Η ζωή όμως έχει πολλά και αναπάντεχα πισωγυρίσματα. Τώρα στα γεράματα, ένα πρωινό, έξω από το αγροτικό του σπίτι, τσακώθηκε άσχημα με τη γυναίκα του και την αδελφή της γυναίκας του. Ο λόγος ήταν για κτηματικές διαφορές. Ο διάβολος έχει πολλά ποδάρια. Ήλθαν και οι τρεις στα χέρια. Στο θυμό του επάνω κτύπησε με το μπαστούνι τη γυναίκα και την κουνιάδα του.  Η γυναίκα του, δυστυχώς, κτυπήθηκε στο κεφάλι. Έπεσε στο έδαφος. Πέθανε. Ιατρική διάγνωση, «κρανιοεγκεφαλική κάκωση». Ακολούθησαν όλες οι νενομισμένες αστυνομικές, νομικές και δικαστικές  διαδικασίες. Η κατηγορία ήταν «φόνος εκ προμελέτης». Ο γέρο Παναγής  όμως αθωώθηκε από το δικαστήριο, λόγω αμφιβολιών στην όλη υπόθεση και επέστρεψε στο σπίτι του. Η απόφαση τού δικαστηρίου μεταξύ άλλων έλεγε: «Στο κατηγορητήριο διαπιστώνονται κενά στα πρωτογενή γεγονότα  και αφήνουν τις κατηγορίες έκθετες, σε απόρριψη.»

imagesΓια την πράξη του  η ανθρώπινη δικαιοσύνη αποφάσισε. Ο κατηγορούμενος δεν θα έπρεπε να φυλακισθεί λόγω μη επαρκών στοιχείων για την πράξη του και αμφιβολιών για την ενοχή του. Η ελευθερία όμως που αποδόθηκε στο γέρο Παναγή δεν στάθηκε ικανή να τον κάνει να ξεχάσει το τραγικό εκείνο περιστατικό και τη θεία δικαιοσύνη, την οποία ίσως προσπαθεί να εξευμενίσει με τις καθημερινές του θυσίες και να γλυκάνει λίγο τη συνείδησή του. Κανείς δεν ξέρει τον προσωπικό του αγώνα. Κανείς δεν ξέρει το πένθος της ψυχής του. Σιωπηλός και αμίλητος σηκώνει το δικό του σταυρό. Η απώλεια μιας ψυχής, με τη δική του εμπλοκή, ίσως να τον καίει σαν σαράκι, μέρα- νύκτα, και να προσπαθεί να γαληνέψει τον εσωτερικό του κόσμο.

Ο ληστής επί του σταυρού, λίγες στιγμές πριν ξεψυχήσει, μετανοώντας  για τις αμαρτίες τού περασμένου του βίου, αποδεχόμενος την προσωπική του τιμωρία, ψέγοντας τον άλλο ληστή για τις βλασφημίες του έναντι του Θεού και αναγνωρίζοντας με δέος την αθωότητα τού  Χριστού, που ήταν ακριβώς δίπλα του -επί του Σταυρού-, του είπε:

«μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία Σου».

Και αμέσως άκουσε τον παρήγορο και βαρυσήμαντο λόγο από τον ίδιο τον Χριστό:

«αμήν λέγω σοι· σήμερον μετ ‘ εμού έση εν τω παραδείσω».

 

(Μέσα από το ευαγγέλιο γνωρίζουμε πολύ καλά την τελευταία συμπεριφορά των δύο ληστών.  Ο ένας βλαστημούσε, ύβριζε τον Χριστό και έλεγε: «εἰ σύ εἶ ὁ Χριστός, σῶσον σεαυτόν καί ἡμᾶς », ενώ ο άλλος επέπληττε τον βλασφημούντα, «οὐ δέ φοβῇ σύ τόν Θεόν, ὅτι ἐν τῷ αὐτῷ κρίματι εἶ; καί ἡμε ῖς μέν δικαίως ( πάσχομεν )· ἄξια γάρ ὧνἔ πραξαμεν ἀπολαμβάνομεν, οὖτος δέ οὐδέν ἄτοπον ἔπραξε». Προς δε τον Ἴησουν έλεγε «μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ Σου». Και άκουσε από Αυτόν τον λόγο:
«ἀμήν λέγω σοι· σήμερον μετ ‘ ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῷ παραδείσῳ».)

 

Posted in Κοινωνικά, Πνευματικά | Σχολιάστε

Πρωινή βροχή

1Αχ αυτή η πρωινή βροχή που πέφτει ετούτη την ώρα, πόσο απαλύνει το ανθρώπινο πνεύμα από τις τοξικότητες της καθημερινότητας που πνίγουν την ηρεμία της ψυχής! Πόσο εξυγιαντικά αφαρπάζουν τη σκέψη από τα χαμηλά και τετριμμένα και την ανεβάζουν σε άλλους κόσμους όπου βασιλεύει η ομορφιά και ο γλυκασμός! Πόσο γρήγορα διαλύει την ομίχλη στα δαιδαλώδη μονοπάτια των σκέψεών μας και πόσο απαλά απλοποιεί τα μυστηριώδη τερτίπια της ζωής σε μικρές κατανοητές ψηφίδες ειρήνης και σε βροχοστιγμές ηρεμίας τού σώματος και του πνεύματος!

Με όλα ετούτα τα ανάποδα, τα ασύστολα και ηχηρά που επισυμβαίνουν αυτή την περίοδο, παλεύουμε εναγωνίως να εξέλθουμε υγιείς και ασφαλείς, με σώας τας φρένας» και να αναπνεύσουμε οξυγόνο ζωής. Τι να πρώτο-σκεφτούμε; Την περιβόητη επιστολή την οποία «διάβασε ή κατάθεσε» ένας  εκ των  Μητροπολιτών στην ιερά Σύνοδο με την οποία σκιαγραφεί μονόπλευρα και επιλεκτικά την επικινδυνότητα επίλυσης του εθνικού μας θέματος, κάτω από τις σημερινές πολιτικές προδιαγραφές; Την αναφορά του ότι ο πρόεδρος υπό την επήρεια τού ποτού επηρεάζεται στις διαπραγματεύσεις; Την μη αντίδραση έστω και ενός μέλους της Ιεράς Συνόδου στον πικρόχολο, άσχημο, άτοπο, αντιδεοντολογικό και αντιχριστιανικό υπαινιγμό; Τη χθεσινή ξαφνική επίσκεψη στην οικία μου, κουστουμαρισμένων μελών του Ιεχωβά, με τις γνωστές μαύρες τσάντες ανά χείρας, για να «μοιραστούμε», τάχατες,  μαζί,  «το πνεύμα των Χριστουγέννων», ή την απαισιόδοξη πολιτική εγκύκλιο τού αρχιεπισκόπου στις εκκλησίες, ανήμερα των Χριστουγέννων, κατά τα άλλα ημέρα του Θεού και της Αγάπης;

3Τι να πρώτο-σκεφτούμε; Τις αειφόρες εφευρετικές αντιπολιτευτικές παρεμβάσεις και στείρες αντιδράσεις των κομμάτων, τού «ενδιάμεσου χώρου», στις προσπάθειες για επίλυση του εθνικού μας προβλήματος; Τα εγκληματικά και απάνθρωπα κτυπήματα μελών του ΙΣΙΣ; Την παγκόσμια άνοδο των δεικτών της οικονομίας; Την αύξηση του προσφυγικού προβλήματος σε γειτονικές μας χώρες, όπου ο πόλεμος καταστρέφει τα πάντα, κτίσματα, πόλεις, ανθρώπους, συνειδήσεις και εμείς εξερχόμαστε πανευτυχείς της οικονομικής κρίσης;

2Μόνο μια πρωινή βροχή μπορεί να μετατοπίσει τις σκέψεις μας από τα πιο πάνω, έστω και προσωρινά, για να μπορέσουμε να νιώσουμε λίγη ξεκούραση και λίγο αναπαμό, στο πικρόχολο διάβα ετούτο της ζωής μας.

 

 

Αχ αυτή η πρωινή βροχή που πέφτει ετούτη την ώρα, πόσο απαλύνει το ανθρώπινο πνεύμα από τις τοξικότητες της καθημερινότητας!

Posted in Καθημερινά, Περιβαλλοντικά | Σχολιάστε

Κάρτα επιβίβασης με προτεραιότητα

ok2« Παρακαλούνται οι επιβάτες της πτήσης FR1300 προς Αθήνα να προχωρήσουν προς τη θύρα εξόδου 71… .» Ακούστηκε από τα μεγάφωνα τού αεροδρομίου.

Προχωρήσαμε και οι τέσσερεις προς την έξοδο 71 και πήραμε τη σειρά μας στη μεγάλη γραμμή που σχηματίστηκε τόσο γρήγορα. Περιμέναμε και εμείς ακίνητοι, όπως όλοι, την αεροσυνοδό, που διερχόταν μπροστά από όλους, κάνοντας τον πρώτο νενομισμένο έλεγχο των δελτίων επιβίβασης.  Σε μερικά λεπτά ήλθε δίπλα μας και εμείς, ένας- ένας , της δώσαμε τα δελτία επιβίβασης.

« Είστε σε προτεραιότητα και οι τέσσερις.  Περάστε, παρακαλώ, μπροστά,  στο διπλανό χώρο, να, εκεί μπροστά», μας είπε ευγενικά με ένα πλατύ χαμόγελο.

Ξεχωρίσαμε από τη μεγάλη γραμμή και κατευθυνθήκαμε στο διπλανό χώρο, «χώρος προτεραιότητας», όπου εκεί δεν υπήρχε κανείς άλλος. Ξαφνικά όλα τα βλέμματα των επιβατών στράφηκαν προς εμάς με τόση διεισδυτική έκφραση που ένιωθες πολύ έντονα την άσχημη εικόνα που σχημάτισαν για εμάς. Από μέσα τους ίσως έλεγαν:

«Κατάλαβες κύριε μου, άλλοι δεν έχουν να φάνε και αυτοί πληρώνουν περισσότερα χρήματα για να πηγαίνουν, τάχατες, ως επίσημοι, ξεχωριστά και μπροστά από εμάς.»

«Ποιοι είναι αυτοί, κύριε, που μας κάνουν το μεγάλο;»

«Τους κομπλεξικούς…,  θέλουν να δείξουν ότι κρατούν περισσότερα χρήματα, σάμπως και εμείς δεν μπορούσαμε να ταξιδεύσουμε με προτεραιότητα… .»

Και οι επιβάτες ήταν πολλοί. Το αεροπλάνο ήταν γεμάτο. Σταθήκαμε και οι τέσσερις ξεχωριστά από τους άλλους, κοντά στην έξοδο, όσο πιο διακριτικά γινόταν και περιμέναμε να ανοίξει η θύρα για να μας συνοδεύσει η αρμόδιος αεροσυνοδός,  πρώτα εμάς τους τέσσερις προς το αεροπλάνο και μετά όλους τους άλλους.

Είναι γεγονός ότι ήταν η πρώτη φορά που τύγχανα τέτοιας επίσημης μεταχείρισης. Η σύμπτωση ήταν ότι από όλους τους επιβάτες, που θα ταξιδεύαμε προς την Αθήνα, μόνο εμείς οι τέσσερις θα είχαμε προνομιακή μεταχείριση και προτεραιότητα στην επιβίβαση.

ok-2Τελικά άνοιξε η θύρα για εμάς τους τέσσερις και με τη συνοδεία της αεροσυνοδού  προχωρήσαμε, περπατώντας πρώτοι προς τον καλυμμένο, ενδιάμεσο χώρο, εντός τού αεροδρομίου.  Πίσω μας  δεκάδες βλέμματα μάς παρακολουθούσαν να ανοίξουμε τα βήματα μας για να έλθει και η δική τους σειρά για να μετακινηθούν προς τον καλυμμένο, εντός του αεροδρομίου, χώρο. Τελικά και μετά από διαδρομή εκατό πενήντα περίπου μέτρων φθάσαμε στον ενδιάμεσο χώρο και η αεροσυνοδός μάς υπέδειξε, πάντα με ευγενικό τρόπο, να καθίσουμε σε ξεχωριστό χώρο, από τους υπόλοιπους επιβάτες. (Εδώ υπήρχαν και μερικά καθίσματα). Καθίσαμε.

Και εδώ τα βλέμματα όλων, είτε κατευθείαν, είτε πλαγίως, μας κοίταζαν συνοφρυωμένοι με απέχθεια, κλείνοντας το μάτι ο ένας στον άλλο, με γκριμάτσες και με ένα είδος απαξίωσης, κάτι που νιώθει κάποιος όταν νομίζει ότι τον σνομπάρουν. Για μια στιγμή κοίταξα κατευθείαν σε κάποιο κύριο, πολύ εμφανίσιμο και καλοντυμένο, αυτόν που εδώ και πολύ ώρα είχα επισημάνει να μας κοιτάζει επισταμένως και επιμόνως και πρόσεξα ότι στο βλέμμα του είχε  κάποια εχθρότητα  ή καλύτερα θολούρα και απαξίωση.

okΤελικά άνοιξε και η δεύτερη υπαίθρια έξοδος και η ίδια αεροσυνοδός, μας συνόδευσε πρώτους εμάς προς τις σκάλες τού αεροπλάνου. Εκεί μάς άφησε μόνους να ανεβούμε τις σκάλες και να προχωρήσουμε προς τις θέσεις μας. Μερικοί όμως, από τη δεύτερη μεγάλη ομάδα, έτρεξαν με όλη τη δύναμη που είχαν και μέχρι να βγούμε εμείς τις σκάλες, μας προσπέρασαν και κάθισαν στις θέσεις τους πρώτοι, με ένα πλατύ χαμόγελο ικανοποίησης.

Όλοι εκείνοι οι επιβάτες τόση ώρα που είμαστε στη γραμμή προς την έξοδο 71 και μετέπειτα κατά την πορεία μας τόσο προς τον περιφραγμένο υπαίθριο χώρο όσο και εντός του αεροπλάνου, μας διερευνούσαν διεξοδικά και επισταμένα. Ένα πράγμα δεν πρόσεξαν. Ότι ήμασταν συνεσταλμένοι και φορούσαμε όλοι και οι τέσσερις ενδύματα μαύρα. Πηγαίναμε σε κηδεία συγγενικού και προσφιλούς μας προσώπου, νεαρής ηλικίας, που θα γινόταν την ίδια μέρα. Ο θάνατος ήταν ξαφνικός και δυστυχώς δεν μπορούσαμε να βρούμε εισιτήρια κανονικά, χαμηλού κόστους και σύμφωνα με τα βαλάντιά μας. Αναγκαστήκαμε τότε να βγάλουμε εισιτήρια ακριβά, πληρώνοντας ένα υπέρογκο ποσό, για να μπορέσουμε να παρευρεθούμε έγκαιρα στην κηδεία τού αγαπημένου μας προσώπου. Δεν προσέξαμε ούτε γνωρίζαμε περί προτεραιότητας, κλπ, μια και την ηλεκτρονική έκδοση των εισιτηρίων ανέλαβε άλλος, δικός μας  άνθρωπος.

Όταν κατεβήκαμε από το αεροπλάνο και πηγαίναμε βιαστικά προς τα σημεία ελέγχου, στο αεροδρόμιο, στην Αθήνα, μόνο μια σεβάσμια γριούλα, με όλη τη σοφία που της έδωσε η ζωή, παραμέρισε με κατανόηση, και μας είπε χαμηλόφωνα:

«Περάστε παιδιά εσείς πρώτοι, γιατί φαίνεται ότι έχετε πένθος, να προλάβετε για εκείνο που πηγαίνετε…»  

Δεν κατακρίνω ούτε κατηγορώ τους επιβάτες αυτούς που ίσως  έπλασαν μέσα τους μια ψευδεπίγραφη λανθασμένη ιστορία γύρω από τα πρόσωπά μας. Κατανοώ τις σκέψεις τους. Και εγώ προσωπικά πολλές φορές συλλαμβάνω τον εαυτό μου να κάνει τις ίδιες ακριβώς σκέψεις όταν ταξιδεύω ή όταν αντιμετωπίζω κάποιες άλλες παρόμοιες περιπτώσεις. Θα έλεγα λοιπόν πρώτα στον εαυτό μου και ύστερα σε όλους αυτούς που βιάστηκαν να βγάλουν εσφαλμένα συμπεράσματα:

«Μη κρίνετε κατ’ όψιν, αλλά την δικαίαν κρίσιν κρίνατε», (Ιω. 7,24), δηλαδή «μην κρίνετε επιφανειακά, αλλά τη δίκαιη κρίση να κρίνετε». Δεν ξέρεις κάτω από ποίες συνθήκες συμπεριφέρεται κάποιος. Πολλές φορές «τα φαινόμενα απατούν». Τα όποια συμπεράσματα βγάλεις, ίσως θα είναι λανθασμένα,  αν δεν γνωρίζεις σε βάθος όλα τα γεγονότα, γύρω από κάποιες ανθρώπινες συμπεριφορές ή ενέργειες.

Καλή Χρονιά, λοιπόν, με περισσότερη προσπάθεια για ανοχή και κατανόηση στις όποιες καλοπροαίρετες συμπεριφορές και προβλήματα παρουσιάζουν οι συνάνθρωποί μας.

Posted in Καθημερινά, Ταξιδιωτικά - περιηγητικά | Σχολιάστε

Ευχές για 2017

Καλή χρονιά

2017

Ευχόμενος

Υγεία σώματος και ηρεμία ψυχής

Posted in Καθημερινά | 2 Σχόλια

Ένα χιονισμένο τοπίο

img_0163Οι χειμωνιάτικες μέρες δημιουργούν πραγματικά μια πολύ διαφορετική εικόνα στην καθημερινότητα του ανθρώπου. Ένα  χιονισμένο τοπίο αποτελεί μια εξαίσια ζωγραφιά που καλλωπίζει τόσο τη φύση όσο και τις καλοπροαίρετες καρδιές των ανθρώπων.  Η σωστή και εποικοδομητική αξιοποίηση των πολυποίκιλων εναλλασσόμενων εικόνων ενός ευρύτερου χειμωνιάτικου τοπίου δημιουργεί νέους και πλούσιους ορίζοντες στην ανθρώπινη ψυχή.  Τυχεροί είναι όλοι εκείνοι που μπορούν να αντιληφθούν και να «εκμεταλλευτούν» αυτή τη χειμερινή περίοδο. 

img_0162Είναι γεγονός ότι ο καλοπροαίρετος άνθρωπος μένει έκθαμβος με τη θέαση αυτής της εξαίσιας ομορφιάς που εκπέμπει το χιονισμένο τοπίο κάτω από ένα ουρανό που φιλοξενεί ταξιδιάρικα  σύννεφα με όλους τους έντονους χρωματισμούς, τα οποία σύννεφα συμμειγνύονται θορυβωδώς μετά αστραπών και βροντών. Η συγχορδία του εκκωφαντικού ήχου των βροντών  και  των αστραπιαίων εκλάμψεων φωτός,  δημιουργούν πρωτογενή αρχέγονα συναισθήματα, τα ίδια ακριβώς που άλλοτε ένοιωθε ο άνθρωπος, διαμένοντας σε ένα παρθένο φυσικό περιβάλλον. Την εποχή εκείνη όπου άνθρωπος αποτελούσε αναπόσπαστο στοιχείο της φύσης, με πλήρη συνείδηση της αρχής-γένεσης και του τέλους- αποχώρησης.

Δυστυχώς η σύγχρονη τεχνολογία, αναγκαία δυναμική προόδου και ανάπτυξης, δεν μας αφήνει περιθώρια να δούμε καθαρά και όπως πρέπει ένα χιονισμένο τοπίο και να διαισθανθούμε την αναγκαιότητα να επανασυνδεθούμε με τη φύση και τα στοιχεία της. Είναι γιαυτό που χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να δούμε ένα χιονισμένο τοπίο με καθαρό βλέμμα και προοπτική αναγέννησης.

img_0168Στη σημερινή εποχή εκείνος που θα μπορέσει να συνομιλήσει με ένα χιονισμένο τοπίο είναι τυχερός και ευλογημένος γιατί αποδεσμεύεται όλο και περισσότερο από όλες εκείνες τις αχρείαστες διαδικασίες  που επιβάλλει, στον άνθρωπο, η σύγχρονη ζωή.

Posted in Περιβαλλοντικά | Σχολιάστε

Ιδεοληπτική άποψη;

4

Μια καθαρή μεν αλλά ανεπίτρεπτη δε, ιδεοληπτική άποψη

«…Για να αποτρέψουμε δυσμενείς εξελίξεις, ακόμη και τυχόν ενσωμάτωση των κατεχομένων στην Τουρκία, καλό είναι να αποφύγουμε με κάθε τρόπο να φθάσουμε σε ένα νέο δημοψήφισμα… .

…Ας υποθέσουμε όμως ότι η Τουρκία αποφασίζει να προβεί σε ενσωμάτωση. Θα είναι αναμφισβήτητα μια θλιβερή εξέλιξη που απλώς θα επιβεβαιώνει και τυπικά την πραγματικότητα που βιώνουμε στο νησί από το 1974. Βαυκαλιζόμαστε μήπως ότι συνομιλούμε με τους τουρκοκυπρίους; Μήπως οι τουρκοκύπριοι κατέχουν την Κύπρο; Η Τουρκία την κατέχει και αυτός είναι ο πραγματικός συνομιλητής της ελληνοκυπριακής πλευράς. Τυχόν ενσωμάτωση θα μας οδηγήσει να αντικρίσουμε κατάματα αυτή την πραγματικότητα.»

Τα πιο πάνω ειπώθηκαν από τον εξ Ελλάδος πανεπιστημιακό, κ. Α. Συρίγο, σε ομιλία του στο μνημόσυνο τού τέως Προέδρου Τάσσου Παπαδόπουλου, αποκαλύπτοντας, εμμέσως πλην σαφώς, τη θέση ότι η λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας δεν είναι αρεστή και η μη κατάληξη συμφωνίας αυτή την περίοδο είναι κέρδος.

Στην προσπάθειά μου να βρω ποιος είναι ο πιο πάνω πανεπιστημιακός, ο οποίος έχει μια τελείως διαφορετική άποψη για το εθνικό πρόβλημα από αυτή με την οποία γίνονται οι διαπραγματεύσεις εδώ και μισό περίπου αιώνα, έψαξα στο διαδίκτυο και βρήκα τις πιο κάτω πληροφορίες:

1.Στις 4/12/1997, ακριβώς 100 χρόνια μετά τη βαριά ήττα στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 για το λεγόμενο «Κρητικό πρόβλημα», στα βήματα της παλαιάς «Εθνικής Εταιρείας» των προγόνων τους, κάποιοι ίδρυαν το «Δίκτυο 21».

2.Στόχος τους η αφύπνιση των Ελλήνων! Η δημιουργία δηλαδή μίας «δεξαμενής εγκεφάλων» του πατριωτικού χώρου με εθνικιστικό προσανατολισμό και δραστηριότητα επικεντρωμένη στα ελληνοτουρκικά θέματα, στο Κυπριακό, στο Κουρδικό, στο Θρακικό, στο Βορειοηπειρωτικό, στο Σκοπιανό και στο Ποντιακό ζήτημα.

3.Στο πλαίσιο αυτό, το Δίκτυο 21 στήθηκε πάνω στη φαντασίωση της ιστορικής συνέχειας της Φιλικής Εταιρείας που προετοίμασε την Επανάσταση του ’21 αλλά και της Εθνικής Εταιρείας που δημιουργήθηκε το 1894 και σκοπός της ήταν «η αναζωπύρωση του εθνικού φρονήματος, η επαγρύπνηση επί των συμφερόντων των δούλων Ελλήνων» και η «προπαρασκευή της απελευθέρωσης αυτών διά πάσης θυσίας».

4.Στο καταστατικό του «Δικτύου 21» αναγράφεται χαρακτηριστικά ότι «Το «Δίκτυο 21» ιδρύθηκε με σκοπούς «την πατριωτική αφύπνιση των Ελλήνων», ώστε «να μετατρέψει τους παθητικούς υπηκόους σε ελεύθερα πρόσωπα, σύμφωνα με τις καλύτερες παραδόσεις του Ελληνισμού και το πνευματικό υπόδειγμα της Ορθοδοξίας»».

5.Είναι χαρακτηριστικό ότι η τελετή της μυήσεως στο «Δίκτυο 21» περιελάμβανε όρκο, ακουμπώντας το χέρι στο Ευαγγέλιο και στην κόψη σπαθιού!

16..Στους συνιδρυτές του «Δικτύου 21» ήταν γνωστοί διανοούμενοι της ελληνικής ζωής και συμπεριλαμβάνονταν πολλοί με ακραίες θέσεις όπως οι Κώστας Ζουράρις, Νεοκλής Σαρρής, Σαράντος Καργάκος, Άγγελος Συρίγος, Χριστόδουλος Γιαλλουρίδης, ο δικηγόρος Αλέξανδρος Λυκουρέζος και άλλοι της ίδιας ιδεολογίας. Αργότερα αρκετοί απεχώρησαν από αυτή τη «δεξαμενή σκέψης», βλέποντας το ανεδαφικό, αναχρονιστικό και άτοπο της …υπόθεσης. (σ.σ. Ο πιο πάνω πανεπιστημιακός, ομιλητής στο μνημόσυνο, δεν ξέρω αν έχει αποχωρήσει.)

7.Έχουν χαρακτηριστεί «σκληροπυρηνικοί», «υπερπατριώτες», ακόμη και «ακροδεξιοί». Για πολλά χρόνια βρίσκονταν στις εσχατιές της δημόσιας ζωής και επικοινωνούσαν τις ιδέες τους μέσω συγκεκριμένων blogs και περιορισμένης εμβέλειας εκδηλώσεων.

28.Σύμφωνα με το καταστατικό του Συλλόγου, οι σκοποί της ίδρυσής του, εξυπηρετούν «την πατριωτική αφύπνιση των Ελλήνων», αλλά και για «να μετατρέψει τους παθητικούς υπηκόους σε ελεύθερα πρόσωπα, σύμφωνα με τις καλύτερες παραδόσεις του Ελληνισμού και το πνευματικό υπόδειγμα της Ορθοδοξίας». Το Δίκτυο 21 διοργάνωνε εκδηλώσεις κατά της Τουρκίας και τα στελέχη του μιλούν για τις «αλύτρωτες πατρίδες» της Μικράς Ασίας και γενικώς βρισκόταν στο περιθώριο της δημόσιας ζωής.

9.Στη διακήρυξή του για τα εθνικά θέματα αναφερόταν συγκεκριμένα:

«Το στοίχημα που δίνουμε είναι ιστορικό: Να μετατρέψουμε την αδράνεια των πολιτών σε Δύναμη. Αυτό το στοίχημα ΔΕΝ χρειάζεται «αρχηγούς» και «παρακατιανούς»! Απαιτεί την αυτενέργεια όλων, καταλύει την κοινωνία των «συντεχνιών», οικοδομεί την κοινωνία των πολιτών και μετατρέπει τους παθητικούς υπηκόους σε ελεύθερα πρόσωπα, σύμφωνα με τις καλύτερες παραδόσεις του Ελληνισμού και το πνευματικό υπόδειγμα της Ορθοδοξίας. Το στοίχημα αυτό είναι δικό μας – για να το κερδίσουμε ή να το χάσουμε. Από όλους εμάς εξαρτάται να το κερδίσουμε. Ξεκινώντας από σήμερα…».

Έχοντας υπόψη τις πιο πάνω πληροφορίες, που βρήκα στο διαδίκτυο, καταλήγω στο εξής συμπέρασμα:

Επομένως τι διαφορετικό θα άκουες από τον πιο πάνω πανεπιστημιακό, θεωρητικό κατά τα άλλα, επιστήμονα; Μήπως στο παρελθόν δεν υπήρξαν τοιούτου είδους, κατά τα άλλα εξαίρετοι επιστήμονες και άλλοι πολιτικοί, δυστυχώς, με διορατική πολιτική ανεπάρκεια,  οι οποίοι με τις ιδεοληπτικές τους αντιλήψεις, συνέτειναν να αλλοτριωθούν ελληνικοί χώροι και να επέλθουν τόσες καταστροφές στον τόπο; Η συντήρηση της πατρίδας χρειάζεται σωστή πατριωτική διπλωματία από διορατικούς έξυπνους πολιτικούς και όχι πατριωτική φιλολογία από επιστήμονες, διδάσκοντες επί θεωρητικού επιπέδου και δη από τη θέση ακαδημαϊκής έδρας.

Επεκτείνοντας τις πιο πάνω ιδεοληψίες θα μπορούσα και εγώ ο άσημος, 0 ταπεινός πολίτης αυτής της χώρας, χωρίς διπλώματα, χωρίς βιβλία και επιστημονικές δημοσιεύσεις, χωρίς ίχνος πολιτικού ερείσματος και διπλωματικής τέχνης, να έχω το δικό μου όραμα: «Το αθάνατο ελληνικό πνεύμα να κατακτήσει το παγκόσμιο προσκήνιο, η ελληνική γλώσσα να επικρατήσει παντού και ο πλανήτης γη να ονομαστεί Μεγάλη Ελλάδα!»

Ωραίο το όραμα δεν είναι! Αλλά τι κάνουμε τώρα; Να αφήσουμε τα εδάφη μας να αλλοτριωθούν και εμείς να προσδοκούμε από τις επόμενες γενεές άμποτε και μήπως υλοποιήσουν ένα μεγαλεπήβολο και ιδανικό όραμα; Το θέμα είναι τι κάνουμε εδώ και τώρα, για εμάς που έχουμε τη τύχη να ζούμε ακόμη στη χώρα τούτη, για τα παιδιά μας που ονειρεύονται μια διαρκή ειρήνη και για τις αμέσως επόμενες γενεές που θα πρέπει να έχουν μια πατρίδα για να στεριώσουν, με ασφάλεια και προοπτική, τη ζωή τους .

 

Πηγές:

http://www.iefimerida.gr

http://www.tanea.gr

http://www.thetoc.gr

http://politis.com.cy

 

 

 

 

Posted in Πολιτικά | Σχολιάστε

Η πολιτική συμπεριφορά του ενδιάμεσου χώρου

imagesahl09urrΠάντως είναι αξιοσημείωτο να παρακολουθεί κάποιος την όλη πολιτική συμπεριφορά των αρχηγών των κομμάτων, του ενδιάμεσου χώρου, κατά την κρίσιμη και  σημαντική αυτή περίοδο, όπου γίνονται τεράστιες προσπάθειες να βρεθεί μια λύση στο εθνικό μας πρόβλημα. Η συμπεριφορά αυτή είναι τόσο έκδηλα έντονη, διάτρητη και αρρωστημένη, πράγμα που δημιουργεί στον κάθε νουνεχή κάτοικο αυτής της χώρας, βαθύ προβληματισμό.

Τουλάχιστον αν η τοιούτου είδους συμπεριφορά ήταν μια υγιής καλοπροαίρετη αντιπολιτευτική στρατηγική, μια διπλωματική τακτική για έμμεση στήριξη και θωράκιση του προέδρου στις διαπραγματεύσεις, θα λέγαμε ότι τα κόμματα αυτά συμβάλλουν με τον πιο εποικοδομητικό τρόπο στις καθολικές προσπάθειες για  διάσωση της πατρίδας. Δυστυχώς όμως οι συμπεριφορές αυτές, καλύπτονται κάτω από ένα στείρο και άκαρπο πατριωτισμό, με πολύ συναισθηματισμό, αυθορμητισμό και με αψυχολόγητες ενέργειες. Δεν είναι υπερβολή να πει κάποιος ότι αυτές οι συμπεριφορές είναι ακριβώς οι ίδιες που υπήρχαν στο μακρύτερο και πρόσφατο παρελθόν και οι οποίες, δυστυχώς, συνέτειναν στη συρρίκνωση των ελληνικών εδαφών και στη δημιουργία τόσων πολλών δεινών στην πατρίδα μας και γενικότερα στο ελληνικό έθνος.

Για να κατανοήσουμε τις διαστάσεις που εκπέμπει ο στείρος αρνητισμός αυτών των πολιτικών δυνάμεων ας χρησιμοποιήσουμε το εξής «απλοϊκό»,  θα έλεγα, παράδειγμα: Ένας άνθρωπος που αγωνίζεται εδώ και αρκετά χρόνια να επιλύσει ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζει, αυτός και η οικογένειά του και είναι πρόβλημα ζωής ή θανάτου, είναι φυσικό, αρχικά να προσπαθεί να βρει τους τρόπους που θα τον βοηθήσουν να  ξεκινήσει τις διαδικασίες για  επίλυσή του. Όταν βρεθούν οι τρόποι και αρχίσουν οι προσπάθειες για επίτευξη του στόχου, θα αγωνιά, θα ανησυχεί, θα κριτικάρει τους τρόπους, αλλά παράλληλα θα είναι χαρούμενος, θα προσεύχεται για επιτυχία και θα δεν θα πάψει να εκφράζει τις ελπίδες του για ύπαρξη λύσης,  το συντομότερο δυνατό και με το ολιγότερο κόστος για την οικογένειά του.

Στην περίπτωση των αρχηγών των μικρών κομμάτων, του ενδιάμεσου χώρου, εξαγγέλλουν από τη μια ότι θέλουν λύση αλλά από την άλλη κάθε φορά που εξευρίσκονται οι τρόποι για τροχοδρόμηση των διαδικασιών εκείνων που στοχεύουν στην επίλυση του προβλήματος, εξαγριώνονται, διαμαρτύρονται, ασχημονούν, υβρίζουν, σπιλώνουν αυτούς που επωμίζονται τις διαπραγματεύσεις, και διαμαρτύρονται ασμένως και καταϊδρωμένοι μήπως και επέλθει κακή λύση με το να υβρίζουν και να  απορρίπτουν τα πάντα εκ των προτέρων και πάει λέγοντας. Παραμένουν συνεχώς στην αγωνία, στην καταστροφολογία και αδυνατούν να προχωρήσουν και εκφράσουν στο λαό την ελπίδα, τη χαρά, και τις ευχές για ευόδωση των διαπραγματευτικών προσπαθειών. Δεν εύχονται και δεν παρακαλούν όπως επιλυθεί το πρόβλημα. Απεναντίας διαμαρτύρονται για την κακή και καταστροφική λύση που θα επέλθει. Όλοι μιλούν με το ίδιο ύφος, το ίδιο λεξιλόγιο, εξαπολύοντας μύδρους με ένταση, πείσμα και πολλή κακία. Τα επιχειρήματα τα ίδια και τα αυτά. Μονολιθικοί, άοσμοι, κλαψουρίζουν και κάνουν επίκληση του συναισθήματος για δήθεν σπίλωση και πλήγωμα της Δημοκρατίας. Εύηχα, απλά, αρεστά στην ακοή του όχλου και επιπόλαια συνθήματα, αποτελούν τα καθημερινά επιχειρήματα που εξαγγέλλονται πομπωδώς, στην κάθε τους παρέμβαση.

untitled-mmΟι φωνασκίες αυτών των πολιτικών προσώπων, που αποτελούν τον ενδιάμεσο πολιτικό χώρο,  είναι δυσανάλογες της δύναμης των κομμάτων τους. Παρά το χαμηλό ποσοστό των κομμάτων τους, επιθυμούν δια πυρός και σιδήρου να επιβάλουν τις απόψεις τους (με δημοκρατικό δήθεν τρόπο) στα δύο μεγάλα κόμματα των οποίων το ποσοστό της δύναμης των κομμάτων τους υπερβαίνει το 50%. Σε απάντηση αυτής της διαπίστωσης, αντιτάσσουν το ποσοστό που καταψήφισε το σχέδιο Ανάν, πριν μερικά χρόνια, το οποίο ποσοστό καρπούνται, καπηλεύονται και οικειοποιούνται εσαεί, ως να είναι αυτό «ακέραιο γλειφιτζούρι» στην όλη πορεία για εξεύρεση λύσης.

Συνεχώς κάνουν επίκληση του σχεδίου Ανάν και χρησιμοποιούν αυτό το επιχείρημα σαν μπαμπούλα για να υποστηρίξουν τον απορριπτισμό τους. Επικαλούνται ένα σχέδιο το οποίο ο τότε πρόεδρος της χώρας, απέτυχε να το διαπραγματευτεί, με σύνεση, προοπτική, πολιτικό όραμα και διαπραγματευτική τέχνη. Απέφυγε να αναλάβει τις ευθύνες του και αντί αυτού φόρτωσε τις ευθύνες στους αδύνατους ώμους, ενός ταλαιπωρημένου, πληγωμένου και ανημέρωτου λαού.

untitledΚαλό θα ήταν όλοι αυτοί που είναι εθισμένοι στον απορριπτισμό να ενδιατρίψουν ολίγο στα διαδραματιζόμενα και στα τεκταινόμενα της παγκόσμιας ιστορίας για να μπορούν να σκέφτονται περισσότερο ώριμα και περισσότερο ωφελιμιστικά, προς όφελος του συνόλου, του γενικότερου καλού και τού καλού της πατρίδας και όχι του κομματικού και προσωπικού τους συμφέροντος, επιδιώκοντας ανεφάρμοστα πράγματα υπό τις υπάρχουσες περιστάσεις ή υιοθετώντας τη ρήση «μη μου τους κύκλους τάραττε».

Τα καλύτερα αποτελέσματα θα τα φέρει η πολιτική οξυδέρκεια, η διορατικότητα, η ωριμότητα, η διπλωματική επάρκεια και η συνετή, μεθοδική διοίκηση της χώρας και όχι οι εξάρσεις συναισθηματισμού, ο αυθορμητισμός και οι κοκορομαχίες τύπου συνοικιακής αντιπαλότητας.

 

 

Posted in Πολιτικά | Σχολιάστε