Αποκάλυψη στο Κρανς -Μοντανά


Παραμένουμε εκστατικοί και σε πλήρη σιωπή μπροστά στα διαδραματιζόμενα γύρω από το εθνικό μας πρόβλημα, μπροστά σε όλες τις προσπάθειες επίλυσής του και μπροστά στην εκκρεμότητα που διαιωνίζεται και βασανίζει εδώ και τόσα πολλά χρόνια κάθε ευαισθητοποιημένο πολίτη αυτής της μικρής χώρας. Ο κάθε πολίτης που κοιτάζει μακριά και είναι εξοικειωμένος με την ιστορία -τη διεθνή και την τοπική-, είναι σίγουρο ότι πρόσφατα πέρασε μια καυτή εβδομάδα, παρακολουθώντας όλες τις αρνητικές «εξελίξεις» στο θέρετρο της Ελβετίας, Κρανς -Μοντανά.

Η απροκάλυπτη αποκάλυψη από τον κατακτητή, μέσα από τα διαδραματιζόμενα, ότι η Τουρκία ήλθε στο νησί για να παραμείνει μια για πάντα, μας έχει συγκλονίσει και μας έχει προβληματίσει σοβαρά σε σημείο που οικτίρομε και περιφρονούμε κάθε πολιτικό ο οποίος, λαϊκίζοντας, καταγίνεται να κερδίσει ψήφους για το κόμμα του στις επερχόμενες προεδρικές εκλογές.

Οι ανησυχίες μας είναι πρωτόγνωρες και σοβαρές. Δυστυχώς η λύση όπως επιδιώκεται από την άλλη πλευρά ή η μη λύση είναι δύο επιλογές που παραπέμπουν από τη «Σκύλλα στη Χάρυβδη». Μακάρι, λοιπόν,  όλοι οι εμπλεκόμενοι για την επίλυση του προβλήματος να θωρακιστούν με σοφία, σύνεση, εφευρετικότητα και πολιτική ευελιξία και τούτο για ό,τι καλύτερο για το λαό της μικρής μας πατρίδας. Δηλαδή, τη διατήρηση της εθνικότητάς μας, με όλες τις πολιτισμικές διαστάσεις και μόνιμη ειρήνη με προοπτική την ευημερία και την πρόοδο τού κάθε πολίτη αυτού του δύσμοιρου τόπου, στην άκρη της ανατολικής Μεσογείου.

Εν κατακλείδι ευελπιστούμε να επέλθει ο χρόνος, όπου θα είμαστε σε θέση να πούμε με όλη μας την ψυχή: «νυν απολύεις τον δούλον σου Δέσποτα».

Advertisements
Posted in Εκπαίδευση - Μάθηση | Σχολιάστε

ΓΕ.Σ.Υ.

Μετά από χίλιες δυσκολίες, παλινδρομήσεις, με αιτία οικονομικές, πολιτικές και επαγγελματικές αγκυλώσεις, τελικά ψηφίστηκε -παμψηφεί- από τη Βουλή, το σχετικό νομοσχέδιο που αφορά το Γενικό Σχέδιο Υγείας της χώρας. Ενώθηκαν όλες οι θετικές και όλες οι αρνητικές «προσπάθειες» και με τη δράση κάποιων έξυπνων καταλυτών, δημιουργήθηκαν οι δυναμικές εκείνες που όλοι, εκόντες-άκοντες, ψήφισαν το πιο πάνω νομοσχέδιο. Την επιστημονική ανάλυση της μακράς πορείας αυτού τού περιβόητου Σχεδίου, μπορούν να κάνουν μόνο οι ψυχολόγοι, οι ψυχίατροι και οι κοινωνιολόγοι τού μέλλοντος.

Απόδειξη της αναγκαιότητας, της πιο πάνω επιστημονικής ανάλυσης, αποτελούν, μεταξύ άλλων, οι σχετικές κραυγαλέες αρνητικές αναφορές πολιτικών προσώπων, μέσω ΜΜΕ, λίγες ώρες μετά την ψήφιση τού νομοσχεδίου σε νόμο. Όλοι αυτοί βγήκαν «εξωπανάυρα» (δηλαδή, αφού τέλειωσε το πανηγύρι) και διαλαλούν ότι το ΓΕ.Σ.Υ. έχει αδυναμίες, παραλείψεις και προβληματικές  εξαρτήσεις που όπως υποστηρίζουν, είναι βέβαιο ότι θα επέλθει, αργά ή γρήγορα, η κατάρρευσή του.

Συμπερασματικά αυτοί οι πολιτικοί άνδρες, όπως θέλουν να τους αποκαλούμε, ψήφισαν θετικά το σχέδιο (ίσως εν όψει εκλογών) και την επαύριον ανέβηκαν στην άμαξα της πολιτικής και άρχισαν να καταγίνονται στον γνωστό «αμανέ» τού στείρου αρνητισμού, καλυπτόμενοι υπό το μανδύα τού αντιπολιτευτικού λόγου.

Αχ κατακαημένη πατρίδα…! Όλοι διατείνονται ότι σε αγαπούν, σε λατρεύουν και θυσιάζονται για σένα και την ίδια ώρα σε αγνοούν, σε καπηλεύονται και σε στραπατσάρουν, μέχρι αηδίας.

Η φιλοπατρία, η δημοκρατία, η ελευθερία θέλουν νοημοσύνη, ήθος, αρετή και τόλμη.

Posted in Πολιτικά | Σχολιάστε

Ήλθε πάλι καλοκαίρι…

Ήλθε πάλι καλοκαίρι…

Πολύ γρήγορα μπήκαμε στον Ιούνη. Μπήκαμε αισίως στην τροχιά του  καλοκαιριού. Πάντα, τα καλοκαίρια μας είναι θερμά, τόσο κυριολεκτικά, όσο και μεταφορικά. Ήλιος λιοπύρι, έντονο φως, ένταση σώματος και ψυχής, αντιθέσεις, πόλεμοι και μαύρες θύμισες που κόβουν την ανάσα.  Εμείς σήμερα, εδώ, όρθιοι επί των επάλξεων μεμψιμοιρούμε για τη ζωή, τις καθημερινές δυσκολίες, κυρίως για τα μόνιμα και τρέχοντα θέματα, ειδικά για τα προβλήματα της πατρίδας, που δυστυχώς αποτελούν τη γενεσιουργό αιτία πρόκλησης εθνικής κρίσης, με  εκκρεμότητα και αβεβαιότητα για το μέλλον των παιδιών μας. Η υφιστάμενη πολιτική δραστηριότητα από τους νυν ηγήτορες του τόπου, δυστυχώς, φαίνεται να είναι ανίκανη να δώσει τις αναγκαίες λύσεις και η ατολμία τους δημιουργεί μια γενικότερη αταξία στη συνομολόγηση ενός κοινού ακομμάτιστου εθνικού στόχου.

Στις μέρες μας, παρά τα μόνιμα και καθημερινά προβλήματα, ο  Ιούνης είναι ο πιο καλός μήνας του καλοκαιριού. Ο Ιούνης της ελπίδας και προσμονής. Για τις διακοπές που έρχονται, για τα παιδιά που θα βρίσκονται περισσότερο χρόνο κοντά μας, για τα δροσερά πρωινά, τα «ευανάγνωστα» ηλιοβασιλέματα και για τη μαγευτική ευωδία με την οποία μάς μεθούν  τα άνθη  του γιασεμιού.

Τώρα η ζωτικότητα των κήπων μας εντυπωσιάζει, το χρώμα και το άρωμα των λουλουδιών δημιουργούν ευφορία, οι γλάστρες αυξάνονται με τη φύτευση βασιλικού, μέντας, θυμαριού και γενικά  ο τόπος λάμπει από ζωή, ομορφιά και καθαριότητα.

Ο Ιούνης είναι πια γεγονός με τα παιδιά να ετοιμάζονται να πουν «αντίο» στο σχολείο και η θάλασσα να κυματίζει με το γαλάζιο πέπλο της, σε αντίθεση με την ψυχή μας που κυματίζει με τις γκρίζες αγωνίες της, για το «τι μέλλει γενέσθαι» στην πατρίδα.

Παρά τον ερχομό του καλοκαιριού με τις τόσες ελπίδες ξεγνοιασιάς, ο «υετός» παραμένει αθεράπευτα προσκολλημένος στη μαγεία της χειμωνιάς, περίοδο όπου τα στοιχεία της φύσης βρίσκονται σε πλήρη δράση, ξεσκεπάζοντας τη μηδαμινότητα του ανθρώπου για να τα δαμάσει και σηματοδοτώντας, ταυτόχρονα, την προσωρινότητά του, σε αυτή την τόσο αμφιλεγόμενη διάσταση της ζωής.

ΥΠΟΜΟΝΗ…

Posted in Καθημερινά, Κοινωνικά | Σχολιάστε

Ο μόχθος της «γραφής»

Για να μπορέσεις να καθίσεις μπροστά στον υπολογιστή σου (παλαιότερα μπροστά στο τετράδιό σου) και να γράψεις άρθρο, κείμενο ή σχόλιο, κάτι τέλος πάντων, που αφορά οποιοδήποτε θέμα, θα πρέπει να έχεις πλήρη ηρεμία ψυχής. Θα πρέπει να είσαι αποκομμένος από τους γύρω σου, είτε αυτοί είναι συγγενείς σου, είτε φίλοι σου, είτε ΜΜΕ, είτε ακόμη προσωπικοί λογισμοί που κατατρύχουν το πνεύμα και την ψυχή σου. Θα πρέπει, πιο πέρα, να περιοριστείς στο δικό σου κόσμο και μάλιστα στην εσωτερική εκείνη πλευρά τού εαυτού σου, όπου, ως συνήθως, κυριαρχεί η γαλήνη και η φιλοσοφική διάθεση.

Αν για τον οποιοδήποτε λόγο αφεθείς έρμαιο κλοτσοσκούφι στα άτιμα τερτίπια της καθημερινότητας τότε γίνεσαι σκουπίδι που σε κλωτσάει ο κάθε περαστικός από εδώ και από εκεί, χωρίς να το καταλαβαίνεις. Χάνεις τον εαυτό σου. Χάνεις όλες εκείνες τις προσωπικές σου στιγμές που έχουν τη δυνατότητα να ξεκουράζουν τόσο το σώμα όσο και την ψυχή. Χάνεις τις ευκαιρίες να συλλογίζεσαι, να μελετάς, να προβληματίζεσαι, να γράφεις. Η ατομικότητά σου διαχέεται σε ξένες επιλογές, ο λογισμός σου και η όλη σου σκέψη κολυμπάει σε αγεωγράφητα νερά και εσύ νομίζεις ότι αποτελείς κομμάτι μιας υγιούς κοινωνικής ζωής και ότι συμπεριφέρεσαι φυσιολογικά όπως όλοι οι άλλοι, ειδικά εκείνοι που θέλουν να ονομάζονται «ενεργοί πολίτες», αναπόσπαστο μέρος μιας καιροσκοπικής ομαδικότητας, ενός επίπλαστου συνόλου, μιας εργοδεικτικής παρέας. Η μεγάλη τέχνη, βέβαια, είναι να έχεις αμετάθετα, αυστηρά όρια συμμετοχής (δραστηριότητες και ενέργειες ποιοτικής μορφής) και ταυτόχρονα να μην χάνεις τις ιδιότητες της προσωπικότητάς σου.

Το να μπορείς, λοιπόν, να γράφεις είναι αγώνας, μόχθος, ταλαιπωρία τού σώματος αλλά και ευχαρίστηση της σκέψης και γλυκασμός τού μυαλού. Τα θέματα που παρουσιάζονται καθημερινά είναι τόσα πολλά, τόσο πολύπλοκα και πολυποίκιλα που δεν προλαμβάνεις να τα μελετάς διεξοδικά για να αποκτάς το δικαίωμα να έχεις μια αντικειμενική και σωστή εικόνα γύρω από αυτά. Τα θέματα δεν λείπουν. Λείπει όμως ο χρόνος και η διάθεση να γράψεις κάτι για αυτά. Και σκέφτεσαι: «Αν γράψω, τι θα γίνει; Μήπως ρίχνω αυγά στον τοίχο;» Και καταλήγεις στο συμπέρασμα ότι απλώς εκείνο που επιτυγχάνεις με το γράψιμο είναι να αμβλύνεται ο θυμός και η αγανάκτησή σου, κυρίως για θέματα που σου φαίνονται παράλογα, ανεπίτρεπτα και ανεδαφικά. Όσο βαθιά σκέφτεσαι και όσο ανεπηρέαστα βλέπεις τα διαδραματιζόμενα στον περιβάλλοντα χώρο, αλλά και ευρύτερα, τόσο πολύ το άγχος και η αγανάκτηση κυριεύουν την ψυχοσύνθεσή σου, δρώντας αρνητικά στη διάθεσή σου. Αν δεν γράψεις θα σκάσεις. Και ψάχνεις να βρεις ξανά τη διάθεσή σου για να γράψεις κάτι. Και γράφεις και γράφεις… . Γράφεις σκέψεις, σχόλια, απόψεις που τελικά όταν τα διαβάζεις αργότερα, ύστερα από πολύ καιρό, πολλά από αυτά, ίσως σου φαίνονται «αρλούμπες» της κακιάς στιγμής.

Εσύ όμως θα προσπαθείς πάντα να βρίσκεις ερεθίσματα από τον περιβάλλοντα χώρο και θα διεξάγεις αγώνα για να βρεις την απαιτούμενη διάθεση με σκοπό να γράψεις κάτι… Και γράφεις, γράφεις… . Συνέχεια γράφεις, γιατί ο μόχθος της γραφής είναι πάντα γλυκύς και οι καρποί της τροφοδοτούν το πνεύμα και την ψυχή με  εξυγιαντικό  φως   και απέραντη γλυκύτητα.  Στο τέλος εξασφαλίζεις  μια απερίγραπτη ευφορία που δίνει νόημα και προοπτική στη ζωή σου. Πηγή αυτής της όμορφης ζωής, στην περίπτωσή μας, είναι ο γλυκύς μόχθος της «γραφής».

 

Posted in Πνευματικά | Σχολιάστε

Πέρασε και αυτό το Πάσχα…

Ήταν όντως δύσκολη η προσπάθειά μας για μια διαρκή, έντονη και παραγωγική προσήλωσή προς τα πάθη τού Θεανθρώπου, τις άγιες ημέρες του Πάσχα που μόλις γιορτάσαμε. Και να πει κανείς ότι δεν γινόταν προσπάθεια; Δεν διεξαγόταν αγώνας;

Όλα γίνονταν και είναι σίγουρο ότι  τα πάντα χρησιμοποιούσε  κάποιος που είχε και έχει αγαθή πρόθεση και μεγάλη επιθυμία να αναβαπτίζεται πνευματικά, τουλάχιστον, κατά τις μέρες του Πάσχα.

Δυστυχώς ο αγώνας είναι δύσκολος με ανυπέρβλητα εμπόδια. Εμπόδια που προέρχονται από τη ρουτίνα της καθημερινότητας και από τη μανία της ικανοποίησης των καθημερινών υλικών αναγκών που δημιουργεί, συντηρεί και προάγει η αγορά και το εμπόριο. Εμπόδια που δημιουργεί ο ίδιος ο εαυτός μας καθ΄ υπόδειξη τού εσωτερικού μας κόσμου.

 Είναι και η απογοήτευση που προέρχεται από τη πολιτική συμπεριφορά των πολιτικών οι οποίοι δυστυχώς  κρατούν στα χέρια τους τις τύχες μας και φαίνεται εκ των πράξεών τους ότι αδυνατούν να τις χειριστούν με όραμα και προοπτική. Την προοπτική της επιβίωσης ή μη σε αυτή την δύσμοιρη και μαυροφορούσα πατρίδα.

Και εμείς που ζήσαμε παλαιότερα όλες τις συμφορές που δημιούργησαν η εγωπάθεια, οι ατομικές φιλοδοξίες, οι εκκεντρικότητες, η έλλειψη πολιτικής διορατικότητας και φθάσαμε στο σήμερα για να βλέπουμε να επαναλαμβάνεται η εκκόλαψη όλων αυτών των κυκλοθυμικών καταστάσεων, είναι λογικό να μας καταλαμβάνει πανικός και βαθειά απογοήτευση. Άραγε τι πρέπει να κάνουμε για να  πείσουμε αυτούς που πολιτεύονται, κυρίως τους αρχηγούς, αρχηγίσκους και υποτακτικούς  των κομμάτων για να συνετιστούν εν τέλει, να ωριμάσουν πια, να συμπεριφέρονται με τη λογική και τη διορατικότητα και να βρουν τον τρόπο συνεννόησης και χάραξης μιας συνισταμένης πολιτικής γραμμής για το καλό του τόπου; Πότε θα σταματήσουν να φωνασκούν από τα ΜΜΕ, διευρύνοντας το χάσμα της διαφωνίας τους και φανατίζοντας με τόση άνεση και πολιτική ανωριμότητα το λαό;

Τίποτε. Έπεα πτερόεντα η συνεχής στρουθοκαμηλική επίκληση του πατριωτισμού.  «Ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης».

Είναι με αυτές τις σκέψεις που μας κάνουν να ψάχνουμε σανίδα σωτηρίας κάπου αλλού. Είναι αυτές οι σκέψεις που μας ωθούν να βρούμε εκείνους τους πνευματικούς τρόπους για να προσεγγίσουμε τον Θεό και να Του πούμε με τόλμη και θάρρος:

«Ο Θεός εις την βοήθειάν μου πρόσχες, Κύριε, εις το βοηθήσαι μοι σπεύσον…»

 

Posted in Πνευματικά | Σχολιάστε

Η προδιαγεγραμμένη πτώση ενός γίγαντα με πήλινα πόδια;

Το αυταρχικό και προσωποπαγές καθεστώς του Ταγίπ Ερντογάν οδήγησε την Τουρκία τόσο σε διεθνή απομόνωση, όσο και σε εσωτερική κοινωνική πόλωση και ανάφλεξη.

Δύο παράγοντες διαμόρφωσαν αυτό το σκηνικό:

πρώτον, η διπλωματική αποτυχία του Ταγίπ Ερντογάν στο συριακό, και, δεύτερον, οι προσπάθειες του να νομιμοποιήσει διά της λαϊκής ψήφου την αυταρχικότητα του καθεστώτος του, όπως αυτό διαμορφώθηκε εκ των πραγμάτων μετά την αποτυχία του πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016.

Οι εξελίξεις στη Συρία, η αναμενόμενη συμφωνία ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ρωσία για διαμελισμό της Συρίας, η οποία και έμμεσα νομιμοποιεί τη μόνιμη παρουσία των δύο υπερδυνάμεων στο συριακό έδαφος, με πρόσβαση μάλιστα και των δύο στη Μεσόγειο, όπως επίσης και η ίδρυση αυτόνομης κουρδικήςπολιτείας στο υπό κατασκευή ομοσπονδιακό συριακό κράτος υπό την προστασία των ΗΠΑ, ο αποκλεισμός της Τουρκίας από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων που αφορούν την επίλυση του συριακού,σε συνδιασμό με την προσπάθεια του Ταγίπ Ερντογάν να κερδίσει ψήφους από την εθνικιστική παράταξη εν όψει του δημοψηφίσματος, έστρεψαν τον εθνικιστικό παροξυσμό του προς τα δυτικά και νότια θαλάσσια σύνορα της χώρας, καθώς και προς την Ευρώπη.

Η απειλητική του ρητορική περιορίζεται σε λαϊκιστικές ομιλίες, καθώς και στην έντονη τουρκική στρατιωτική παρουσία στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Προφανώς, αυτή η επιθετική ρητορική έχει εσωτερικό αποδέκτη και αυτός δεν είναι άλλος από τον εθνικιστή Τούρκο ψηφοφόρο, τον οποίο καλεί σε εθνική συσπείρωση εν όψει του δημοψηφίσματος.

Αν και ακούγονται πολλά τόσο από στόματα επισήμων, όσο και από διάφορα ΜΜΕ, η πρόκληση στρατιωτικής έντασης είτε στο Αιγαίο, είτε στην Κύπρο θα αποτελούσε μια απενοημένη πράξη εκ μέρους του Ταγίπ Ερντογάν. Οι εταρείες εξόρυξης φυσικού αερίου στα χωρικά ύδατα της Κύπρου συνοδεύονται από σημαντική στρατιωτική παρουσία των χωρών στις οποίες εδράζονται και δραστηριοποιούνται και προφανώς δεν είναι διατεθειμένες να υποκύψουν σε τουρκικές απειλές. Από την άλλη, μια στρατιωτική επέμβαση στο Αιγαίο θα άνοιγε τον ασκό του Αιόλου για την Τουρκία, καθώς σύσσωμες οι ευρωπαϊκές δυνάμεις, οι ΗΠΑ και η Ρωσία, θα αντιδρούσαν έντονα σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Αυτό που θα μπορούσε θεωρητικά να κάνει η Τουρκία είναι, όσον αφορά την Κύπρο, να προσαρτήσει τα κατεχόμενα εδάφη, και όσον αφορά το Αιγαίο, να τερματίσει τη συμφωνία της με την ΕΕ για το προσφυγικό. Βέβαια, και οι δύο αυτές ενέργειες θα είχαν και πάλι αρνητικά αποτελέσματα για την Τουρκία. Κάτι άλλο που μοιάζει πιθανόν είναι η προσπάθεια διοργάνωσης ενός ‘ατυχήματος’ είτε στο Αιγαίο, είτε στην Κύπρο. Κάτι τέτοιο,βέβαια, θα προκαλούσε και πάλι τη διεθνή κατακραυγή.

Σε κάθε περίπτωση, είτε κερδίσει το δημοφήφισμα της 16ης Απριλίου 2017 είτε όχι, οι διεθνείς σχέσεις της Τουρκίας και το εσωτερικό της μέτωπο είναι τόσο διερρηγμένα που μοιάζει πολύ δύσκολο για τον Ταγίπ Ερντογάν να επιβιώσει πολιτικά μέχρι και 2029, όπως ο ίδιος επιθυμεί. Οι απειλές του μοιάζουν περισσότερο σαν φωνές βοώντος εν τη ερήμω. Οι ριψοκίνδυνες πολιτικές επιλογές του Ερντογάν, σε συνδιασμό με τις διεθνείς εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου έχουν ήδη προδιαγράψει την επερχόμενη αποχώρηση του Ερντογάν από το πολιτικό σκηνικό, το οποίο είναι θέμα χρόνου, ανεξάρτητα από τις όποιες απειλές του, και κυρίως ανεξάρτητα από τη νίκη ή την ήττα του στο επερχόμενο δημοψήφισμα.

Posted in Πολιτικά | Σχολιάστε

Ανοιξιάτικη βροχή. Αλλαγή στην αλλαγή…

Αυτές τις μέρες, αν και η άνοιξη μπήκε για τα καλά στη ζωή μας, παρουσιάστηκε, έτσι ξαφνικά, ένα όμορφο χειμωνιάτικο σκηνικό, που καλύπτει ολόκληρη τη χώρα. Μαύρα βροχοφόρα σύννεφα σκεπάζουν τον ουρανό, δυνατή βροχή και δυνατοί αγέρηδες φυσούν από το πρωί μέχρι το βράδυ. Η θάλασσα αγριεμένη, αντάμα με τη βροχή, επιδεικνύει έντονα τη δύναμη των κυμάτων της και σηματοδοτεί την παρουσία της με τα διαφορετικά χρώματα που αποκτά κάθε φορά και που σκιαγραφούν τη δυναμική που κρύβει στα σπλάχνα της. Η βροχή, ως υδρολογική διαδικασία, αυτό το υπέροχο φαινόμενο που ξετυλίγεται τόσο παραστατικά κάθε φορά μπροστά μας, δεν λέει να μας αφήσει. Και καλά κάνει! Για να ξεπλένει το μυαλό μας, την ανάσα και τη συνείδησή μας από τον υπέρμετρο εγωισμό και να απομακρύνει από επάνω μας τα βαρίδια που εναποθέτει η καθημερινότητα και ο ίδιος ο εαυτός μας. Να περιορίσει την εμβέλεια της σκέψης μας που βασανίζει την ύπαρξή μας, από το πρωί μέχρι το άλλο πρωί και να δώσει κίνητρα για να αλλάζουμε, εποικοδομητικά και προς το καλύτερο, τη διάθεσή μας.

Και η βροχή αυτή έρχεται για να ημερεύσει όλα εκείνα τα βράδια, τα σκληρά βράδια, όπου ο άνθρωπος, εν τη μοναχικότητά του και εν τη πλήρει σιωπή του, βρίσκεται «ενώπιος ενωπίω», δίνοντας  λόγο για το κάθε τι που έπραξε μέχρι σήμερα. Χίλιες δυο ματσαράγκες και χίλια δυο τεχνάσματα, επιτρεπτά και ανεπίτρεπτα, για να απολαμβάνει τα αγαθά της γης, την ευδαιμονία της καθημερινότητας, σήμερον, αύριο και πέρα από το αύριο.

Εν τέλει, μέσα  σε αυτή τη σιωπή της βροχερής νύκτας, ανακαλύπτει ότι βρίσκεται εν μέσω μιας τεράστιας κοινωνικής ανακατωσούρας, ενός κοινωνικού μυστηριακού γίγνεσθαι, όπου άνθρωποί του, συγγενείς, φίλοι και γνωστοί του, αποχωρούν δια παντός, άλλοι ξαφνικά και άλλοι πλήρεις ημερών, μεταπηδώντας σε άλλα επίπεδα ζωής, πρωτόγνωρα, μυστήρια και δύσκολα να κατανοηθούν από τη δεδομένη ανθρώπινη νόηση. Ιδού το μέγα μυστήριο που πρέπει να μας απασχολεί διαρκώς και να προχωρούμε με σύνεση, υπομονή και αντοχή, κατά το μεγάλο πρόσταγμα της δυσκολονόητης στους περισσότερους από εμάς, άγιας ρύσης, «κράτει τον νου σου εις τον άδη και μη απελπίζου», δηλαδή «κράτα τον νου σου στον  άδη και να μην απελπίζεσαι».

Δυστυχώς δεν μάθαμε να κοιτάζουμε τη βροχή. Δεν συνηθίσαμε να κοιτάζουμε τα σύννεφα και δεν μπορούμε να δούμε καθαρά τη φύση. Η σοφία της ζωής μέσα από τα ιερά κείμενα όπως, «άνθρωπος ωσεί χόρτος αι ημέραι αυτού, ωσεί άνθος του αγρού, ούτως εξανθήσει», δυστυχώς δεν αγγίζει την ψυχή μας. Ξεχάσαμε να ζούμε την ομορφιά της απλότητας και να έχουμε την αίσθηση της αυτάρκειας.  Ξεχάσαμε να ακούμε τους ήχους της ψυχής μας. Ξέρουμε πολύ καλά όμως να κοιτάζουμε τους οικονομικούς δείκτες που έχουν να κάνουν με την ευμάρεια, την υλιστική πρόοδο και την καλοπέραση τού ανθρώπου, μέσα σε μια πληθώρα αναγκών που αυτοπολλαπλασιάζονται με απίστευτη ταχύτητα. Και τελικά με το κυνήγι αυτό, μας μένει η συνήθεια της δημιουργίας νέων αναγκών και η αναγκαιότητα της περισσής σπουδής  για να ικανοποιήσουμε όλες αυτές τις καινοτόμες ανάγκες, σύντομα και πληρέστερα. Και το κάνουμε αυτό χωρίς να μας μένει χρόνος για να κοιτάζουμε τα πραγματικά γεγονότα που κρύβονται κάτω από την επίπλαστη επιφάνεια της  γήινης πλεύσης μας.

Και ιδού η βροχή, ως δοτό αγαθό,  έρχεται μαζί με όλα τα άλλα παρεμφερή συνοδευτικά φυσικά στοιχεία της, για να μας υπενθυμίζει τη χρησιμότητα στον άνθρωπο που έχει η κινητικότητα και η αλλαγή τού εξωτερικού περιβάλλοντος, σε αντίθεση με τη ζημιογόνα κατάσταση που έχει μια πάγια διαρκής και μονολιθική κατάσταση τού εσωτερικού μας κόσμου. Ενός κόσμου που κοσμείται από όλων των ειδών χαρίσματα «κατ εικόνα Θεού» με προοπτική την «καθ΄ομοίωσιν». Εναπομένει στον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά να αξιοποιήσει αυτά τα χαρίσματα επαρκώς, στο πλαίσιο της προσωπικής του ελεύθερης βούλησης. Να τα αξιοποιήσει, καταπολεμώντας τα πάθη του και επιδιώκοντας την εποικοδομητική αλλαγή της συμπεριφοράς τού χαρακτήρα του και τον επαναπροσδιορισμό της σχέσης του με τον συνάνθρωπό του.  Η βροχή, ως επιστημονικό και μυστηριακό φαινόμενο, δύναται να συμβάλει σε αυτή τη μεγάλη προσπάθεια τού ανθρώπου.

Posted in Περιβαλλοντικά, Πνευματικά | Σχολιάστε