Πέρασε και αυτό το Πάσχα…

Ήταν όντως δύσκολη η προσπάθειά μας για μια διαρκή, έντονη και παραγωγική προσήλωσή προς τα πάθη τού Θεανθρώπου, τις άγιες ημέρες του Πάσχα που μόλις γιορτάσαμε. Και να πει κανείς ότι δεν γινόταν προσπάθεια; Δεν διεξαγόταν αγώνας;

Όλα γίνονταν και είναι σίγουρο ότι  τα πάντα χρησιμοποιούσε  κάποιος που είχε και έχει αγαθή πρόθεση και μεγάλη επιθυμία να αναβαπτίζεται πνευματικά, τουλάχιστον, κατά τις μέρες του Πάσχα.

Δυστυχώς ο αγώνας είναι δύσκολος με ανυπέρβλητα εμπόδια. Εμπόδια που προέρχονται από τη ρουτίνα της καθημερινότητας και από τη μανία της ικανοποίησης των καθημερινών υλικών αναγκών που δημιουργεί, συντηρεί και προάγει η αγορά και το εμπόριο. Εμπόδια που δημιουργεί ο ίδιος ο εαυτός μας καθ΄ υπόδειξη τού εσωτερικού μας κόσμου.

 Είναι και η απογοήτευση που προέρχεται από τη πολιτική συμπεριφορά των πολιτικών οι οποίοι δυστυχώς  κρατούν στα χέρια τους τις τύχες μας και φαίνεται εκ των πράξεών τους ότι αδυνατούν να τις χειριστούν με όραμα και προοπτική. Την προοπτική της επιβίωσης ή μη σε αυτή την δύσμοιρη και μαυροφορούσα πατρίδα.

Και εμείς που ζήσαμε παλαιότερα όλες τις συμφορές που δημιούργησαν η εγωπάθεια, οι ατομικές φιλοδοξίες, οι εκκεντρικότητες, η έλλειψη πολιτικής διορατικότητας και φθάσαμε στο σήμερα για να βλέπουμε να επαναλαμβάνεται η εκκόλαψη όλων αυτών των κυκλοθυμικών καταστάσεων, είναι λογικό να μας καταλαμβάνει πανικός και βαθειά απογοήτευση. Άραγε τι πρέπει να κάνουμε για να  πείσουμε αυτούς που πολιτεύονται, κυρίως τους αρχηγούς, αρχηγίσκους και υποτακτικούς  των κομμάτων για να συνετιστούν εν τέλει, να ωριμάσουν πια, να συμπεριφέρονται με τη λογική και τη διορατικότητα και να βρουν τον τρόπο συνεννόησης και χάραξης μιας συνισταμένης πολιτικής γραμμής για το καλό του τόπου; Πότε θα σταματήσουν να φωνασκούν από τα ΜΜΕ, διευρύνοντας το χάσμα της διαφωνίας τους και φανατίζοντας με τόση άνεση και πολιτική ανωριμότητα το λαό;

Τίποτε. Έπεα πτερόεντα η συνεχής στρουθοκαμηλική επίκληση του πατριωτισμού.  «Ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης».

Είναι με αυτές τις σκέψεις που μας κάνουν να ψάχνουμε σανίδα σωτηρίας κάπου αλλού. Είναι αυτές οι σκέψεις που μας ωθούν να βρούμε εκείνους τους πνευματικούς τρόπους για να προσεγγίσουμε τον Θεό και να Του πούμε με τόλμη και θάρρος:

«Ο Θεός εις την βοήθειάν μου πρόσχες, Κύριε, εις το βοηθήσαι μοι σπεύσον…»

 

Posted in Πνευματικά | Σχολιάστε

Η προδιαγεγραμμένη πτώση ενός γίγαντα με πήλινα πόδια;

Το αυταρχικό και προσωποπαγές καθεστώς του Ταγίπ Ερντογάν οδήγησε την Τουρκία τόσο σε διεθνή απομόνωση, όσο και σε εσωτερική κοινωνική πόλωση και ανάφλεξη.

Δύο παράγοντες διαμόρφωσαν αυτό το σκηνικό:

πρώτον, η διπλωματική αποτυχία του Ταγίπ Ερντογάν στο συριακό, και, δεύτερον, οι προσπάθειες του να νομιμοποιήσει διά της λαϊκής ψήφου την αυταρχικότητα του καθεστώτος του, όπως αυτό διαμορφώθηκε εκ των πραγμάτων μετά την αποτυχία του πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016.

Οι εξελίξεις στη Συρία, η αναμενόμενη συμφωνία ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ρωσία για διαμελισμό της Συρίας, η οποία και έμμεσα νομιμοποιεί τη μόνιμη παρουσία των δύο υπερδυνάμεων στο συριακό έδαφος, με πρόσβαση μάλιστα και των δύο στη Μεσόγειο, όπως επίσης και η ίδρυση αυτόνομης κουρδικήςπολιτείας στο υπό κατασκευή ομοσπονδιακό συριακό κράτος υπό την προστασία των ΗΠΑ, ο αποκλεισμός της Τουρκίας από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων που αφορούν την επίλυση του συριακού,σε συνδιασμό με την προσπάθεια του Ταγίπ Ερντογάν να κερδίσει ψήφους από την εθνικιστική παράταξη εν όψει του δημοψηφίσματος, έστρεψαν τον εθνικιστικό παροξυσμό του προς τα δυτικά και νότια θαλάσσια σύνορα της χώρας, καθώς και προς την Ευρώπη.

Η απειλητική του ρητορική περιορίζεται σε λαϊκιστικές ομιλίες, καθώς και στην έντονη τουρκική στρατιωτική παρουσία στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Προφανώς, αυτή η επιθετική ρητορική έχει εσωτερικό αποδέκτη και αυτός δεν είναι άλλος από τον εθνικιστή Τούρκο ψηφοφόρο, τον οποίο καλεί σε εθνική συσπείρωση εν όψει του δημοψηφίσματος.

Αν και ακούγονται πολλά τόσο από στόματα επισήμων, όσο και από διάφορα ΜΜΕ, η πρόκληση στρατιωτικής έντασης είτε στο Αιγαίο, είτε στην Κύπρο θα αποτελούσε μια απενοημένη πράξη εκ μέρους του Ταγίπ Ερντογάν. Οι εταρείες εξόρυξης φυσικού αερίου στα χωρικά ύδατα της Κύπρου συνοδεύονται από σημαντική στρατιωτική παρουσία των χωρών στις οποίες εδράζονται και δραστηριοποιούνται και προφανώς δεν είναι διατεθειμένες να υποκύψουν σε τουρκικές απειλές. Από την άλλη, μια στρατιωτική επέμβαση στο Αιγαίο θα άνοιγε τον ασκό του Αιόλου για την Τουρκία, καθώς σύσσωμες οι ευρωπαϊκές δυνάμεις, οι ΗΠΑ και η Ρωσία, θα αντιδρούσαν έντονα σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Αυτό που θα μπορούσε θεωρητικά να κάνει η Τουρκία είναι, όσον αφορά την Κύπρο, να προσαρτήσει τα κατεχόμενα εδάφη, και όσον αφορά το Αιγαίο, να τερματίσει τη συμφωνία της με την ΕΕ για το προσφυγικό. Βέβαια, και οι δύο αυτές ενέργειες θα είχαν και πάλι αρνητικά αποτελέσματα για την Τουρκία. Κάτι άλλο που μοιάζει πιθανόν είναι η προσπάθεια διοργάνωσης ενός ‘ατυχήματος’ είτε στο Αιγαίο, είτε στην Κύπρο. Κάτι τέτοιο,βέβαια, θα προκαλούσε και πάλι τη διεθνή κατακραυγή.

Σε κάθε περίπτωση, είτε κερδίσει το δημοφήφισμα της 16ης Απριλίου 2017 είτε όχι, οι διεθνείς σχέσεις της Τουρκίας και το εσωτερικό της μέτωπο είναι τόσο διερρηγμένα που μοιάζει πολύ δύσκολο για τον Ταγίπ Ερντογάν να επιβιώσει πολιτικά μέχρι και 2029, όπως ο ίδιος επιθυμεί. Οι απειλές του μοιάζουν περισσότερο σαν φωνές βοώντος εν τη ερήμω. Οι ριψοκίνδυνες πολιτικές επιλογές του Ερντογάν, σε συνδιασμό με τις διεθνείς εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου έχουν ήδη προδιαγράψει την επερχόμενη αποχώρηση του Ερντογάν από το πολιτικό σκηνικό, το οποίο είναι θέμα χρόνου, ανεξάρτητα από τις όποιες απειλές του, και κυρίως ανεξάρτητα από τη νίκη ή την ήττα του στο επερχόμενο δημοψήφισμα.

Posted in Πολιτικά | Σχολιάστε

Ανοιξιάτικη βροχή. Αλλαγή στην αλλαγή…

Αυτές τις μέρες, αν και η άνοιξη μπήκε για τα καλά στη ζωή μας, παρουσιάστηκε, έτσι ξαφνικά, ένα όμορφο χειμωνιάτικο σκηνικό, που καλύπτει ολόκληρη τη χώρα. Μαύρα βροχοφόρα σύννεφα σκεπάζουν τον ουρανό, δυνατή βροχή και δυνατοί αγέρηδες φυσούν από το πρωί μέχρι το βράδυ. Η θάλασσα αγριεμένη, αντάμα με τη βροχή, επιδεικνύει έντονα τη δύναμη των κυμάτων της και σηματοδοτεί την παρουσία της με τα διαφορετικά χρώματα που αποκτά κάθε φορά και που σκιαγραφούν τη δυναμική που κρύβει στα σπλάχνα της. Η βροχή, ως υδρολογική διαδικασία, αυτό το υπέροχο φαινόμενο που ξετυλίγεται τόσο παραστατικά κάθε φορά μπροστά μας, δεν λέει να μας αφήσει. Και καλά κάνει! Για να ξεπλένει το μυαλό μας, την ανάσα και τη συνείδησή μας από τον υπέρμετρο εγωισμό και να απομακρύνει από επάνω μας τα βαρίδια που εναποθέτει η καθημερινότητα και ο ίδιος ο εαυτός μας. Να περιορίσει την εμβέλεια της σκέψης μας που βασανίζει την ύπαρξή μας, από το πρωί μέχρι το άλλο πρωί και να δώσει κίνητρα για να αλλάζουμε, εποικοδομητικά και προς το καλύτερο, τη διάθεσή μας.

Και η βροχή αυτή έρχεται για να ημερεύσει όλα εκείνα τα βράδια, τα σκληρά βράδια, όπου ο άνθρωπος, εν τη μοναχικότητά του και εν τη πλήρει σιωπή του, βρίσκεται «ενώπιος ενωπίω», δίνοντας  λόγο για το κάθε τι που έπραξε μέχρι σήμερα. Χίλιες δυο ματσαράγκες και χίλια δυο τεχνάσματα, επιτρεπτά και ανεπίτρεπτα, για να απολαμβάνει τα αγαθά της γης, την ευδαιμονία της καθημερινότητας, σήμερον, αύριο και πέρα από το αύριο.

Εν τέλει, μέσα  σε αυτή τη σιωπή της βροχερής νύκτας, ανακαλύπτει ότι βρίσκεται εν μέσω μιας τεράστιας κοινωνικής ανακατωσούρας, ενός κοινωνικού μυστηριακού γίγνεσθαι, όπου άνθρωποί του, συγγενείς, φίλοι και γνωστοί του, αποχωρούν δια παντός, άλλοι ξαφνικά και άλλοι πλήρεις ημερών, μεταπηδώντας σε άλλα επίπεδα ζωής, πρωτόγνωρα, μυστήρια και δύσκολα να κατανοηθούν από τη δεδομένη ανθρώπινη νόηση. Ιδού το μέγα μυστήριο που πρέπει να μας απασχολεί διαρκώς και να προχωρούμε με σύνεση, υπομονή και αντοχή, κατά το μεγάλο πρόσταγμα της δυσκολονόητης στους περισσότερους από εμάς, άγιας ρύσης, «κράτει τον νου σου εις τον άδη και μη απελπίζου», δηλαδή «κράτα τον νου σου στον  άδη και να μην απελπίζεσαι».

Δυστυχώς δεν μάθαμε να κοιτάζουμε τη βροχή. Δεν συνηθίσαμε να κοιτάζουμε τα σύννεφα και δεν μπορούμε να δούμε καθαρά τη φύση. Η σοφία της ζωής μέσα από τα ιερά κείμενα όπως, «άνθρωπος ωσεί χόρτος αι ημέραι αυτού, ωσεί άνθος του αγρού, ούτως εξανθήσει», δυστυχώς δεν αγγίζει την ψυχή μας. Ξεχάσαμε να ζούμε την ομορφιά της απλότητας και να έχουμε την αίσθηση της αυτάρκειας.  Ξεχάσαμε να ακούμε τους ήχους της ψυχής μας. Ξέρουμε πολύ καλά όμως να κοιτάζουμε τους οικονομικούς δείκτες που έχουν να κάνουν με την ευμάρεια, την υλιστική πρόοδο και την καλοπέραση τού ανθρώπου, μέσα σε μια πληθώρα αναγκών που αυτοπολλαπλασιάζονται με απίστευτη ταχύτητα. Και τελικά με το κυνήγι αυτό, μας μένει η συνήθεια της δημιουργίας νέων αναγκών και η αναγκαιότητα της περισσής σπουδής  για να ικανοποιήσουμε όλες αυτές τις καινοτόμες ανάγκες, σύντομα και πληρέστερα. Και το κάνουμε αυτό χωρίς να μας μένει χρόνος για να κοιτάζουμε τα πραγματικά γεγονότα που κρύβονται κάτω από την επίπλαστη επιφάνεια της  γήινης πλεύσης μας.

Και ιδού η βροχή, ως δοτό αγαθό,  έρχεται μαζί με όλα τα άλλα παρεμφερή συνοδευτικά φυσικά στοιχεία της, για να μας υπενθυμίζει τη χρησιμότητα στον άνθρωπο που έχει η κινητικότητα και η αλλαγή τού εξωτερικού περιβάλλοντος, σε αντίθεση με τη ζημιογόνα κατάσταση που έχει μια πάγια διαρκής και μονολιθική κατάσταση τού εσωτερικού μας κόσμου. Ενός κόσμου που κοσμείται από όλων των ειδών χαρίσματα «κατ εικόνα Θεού» με προοπτική την «καθ΄ομοίωσιν». Εναπομένει στον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά να αξιοποιήσει αυτά τα χαρίσματα επαρκώς, στο πλαίσιο της προσωπικής του ελεύθερης βούλησης. Να τα αξιοποιήσει, καταπολεμώντας τα πάθη του και επιδιώκοντας την εποικοδομητική αλλαγή της συμπεριφοράς τού χαρακτήρα του και τον επαναπροσδιορισμό της σχέσης του με τον συνάνθρωπό του.  Η βροχή, ως επιστημονικό και μυστηριακό φαινόμενο, δύναται να συμβάλει σε αυτή τη μεγάλη προσπάθεια τού ανθρώπου.

Posted in Περιβαλλοντικά, Πνευματικά | Σχολιάστε

Άνοιξη πάλι…

3Η φύση μάς χάρισε ένα μεγάλο πλεονέκτημα.  Στη περιοχή όπου ζούμε επικρατεί μια έντονη εναλλαγή των εποχών. Υπάρχουν γεωγραφικοί τόποι όπου η βροχή αποτελεί σύνηθες φαινόμενο καθ΄ όλη τη διάρκεια τού χρόνου, με χαμηλές θερμοκρασίες και χωρίς ήλιο, με αποτέλεσμα όλα τα φυτικά στοιχεία να έχουν χαμηλή ενεργειακή δραστηριότητα. Σε άλλους τόπους δεν βρέχει και παντού επικρατεί ξέρα και λιοπύρι. Στα μέρη μας, υπάρχουν τέσσερις ευδιάκριτες εποχές με τα στοιχεία τους να δημιουργούν εναλλαγή στην καθημερινότητά μας και οι φυσικές διεργασίες τους να είναι έντονες κατά τη διάρκεια του χρόνου. Βροχή, χιόνι, κρύο, πράσινο, λουλούδια, χρώματα, ευωδίες, ήλιος, ζέστη, φως. Πολύ φως. Η φωταύγεια είναι εκείνη που κάνει τους ανθρώπους να είναι εκδηλωτικοί και αυθόρμητοι στη συμπεριφορά τους.

2Σήμερα αρχίζει η άνοιξη. Ύστερα από τον χειμώνα η άνοιξη. Το φυσικό περιβάλλον γύρω μας αρχίζει να ζωντανεύει ενδεδυμένο με αυτούσια χρώματα και να μοσχοβολάει με λογής -λογής αρώματα. Τα ακούσματα από τα κελαηδήματα των πουλιών γεμίζουν την ατμόσφαιρα με μια εξέχουσα και αρχέγονη μουσική πανδαισία που έχει τη δύναμη να γαληνεύει την ψυχή μας και να ημερεύει την καθημερινότητά μας. Ειδικά τα πρωινά. Εκείνα τα πρωινά που μόνο αυτοί που ξυπνούν πολύ πρωί έχουν τη δυνατότητα και την ευλογία να απολαύσουν.

4Στην εποχή αυτή (άνοιξη) ο ήλιος θερμαίνει τον άνθρωπο που νωχελικά και ονειροπόλα κάθεται και πίνει τον καφέ του σε ένα κεντρικό στενό της πόλης ή στη βεράντα μιας συνοικιακής καφετέριας.  Η άνοιξη δημιουργεί στον άνθρωπο καινούργια συναισθήματα και καινούργια σκιρτήματα που έχουν σχέση με τη ζωή και την πορεία του στο χρόνο. Με την άνοιξη ξανοιγόμαστε με πολλή διάθεση για πολλές και πολυποίκιλες δραστηριότητες. Ανοίγουμε τα φτερά μας για καινούργια όνειρα και καινούργιες ελπίδες παρακολουθώντας τα μπουμπούκια να ανοίγουν και να πετιούνται άπειρα χρώματα, τις μέλισσες να εργάζονται άοκνα και τα πουλιά να ταξιδεύουν από δέντρο σε δέντρο, δίνοντας φτερά στις ανθρώπινες προσδοκίες.

Μπορούμε άραγε με την άνοιξη γύρω μας και με τα ξανοίγματα του εαυτού μας να ανοίξουμε και την ψυχή μας προς τον συνάνθρωπό μας, να προσφέρουμε αγάπη και κατανόηση στους γύρω μας, χωρίς ανταλλάγματα και χωρίς περιοριστικά περιθώρια; Ιδού η μεγάλη πρόκληση. Ιδού η μεγάλη απόφαση που συνάδει με το βαθύ νόημα του ερχομού της άνοιξης. Μιας άνοιξης που εκδηλώνεται κάθε χρόνο με  ένα πολυποίκιλο  ευφάνταστο και ελκυστικό ξύπνημα της φύσης.

Ας ζήσουμε ξανά την άνοιξη, μαδώντας μαργαρίτες και μυρίζοντας τα άσπρα γιασεμιά, που φυτρώνουν στην αυλή της ψυχής μας.

Posted in Καθημερινά, Κοινωνικά, Περιβαλλοντικά | Σχολιάστε

Ο γέρο Παναγής και η τελευταία του ανηφόρα

untitledΤον έβλεπα, εδώ και αρκετό καιρό, να κρατεί στο δεξί του χέρι ένα μπαστούνι και κούτσα-κούτσα να αναβαίνει με πείσμα την ανηφόρα, σέρνοντας  σιγά-σιγά, προς τα μπρος, το δεξί του πόδι. Κάθε τόσο έκανε αναγκαστικά και μια στάση για να παίρνει βαθιές ανάσες. Για να περπατήσει όλο αυτό το δρόμο μέχρι την εκκλησία, κατέβαλλε μεγάλη προσπάθεια . Μέτριος στο ανάστημα, καμπουριασμένος, λίγο ατημέλητος, λιγνός  και βαθιά ρυτιδωμένος, λόγω της μεγάλης του ηλικίας.

Ο γέρο Παναγής συχνά πυκνά έκανε αυτό το δρομολόγιο. Κυρίως το έκανε πολύ πρωί, κάθε Κυριακή. Περπατούσε τριάντα με σαράντα  περίπου λεπτά, μια απόσταση ενός χιλιομέτρου περίπου, για να μπορέσει να φτάσει στο χώρο της εκκλησίας. Στεκόταν στην είσοδο του ναού, για να πάρει μια τελευταία ανάσα και να ευχαριστήσει ίσως τον Θεό που κατάφερε και τούτη τη φορά να φτάσει στον προορισμό του. Ακουμπούσε το μπαστούνι στο πλευρό του για να απελευθερώσει το δεξί του χέρι. Το σήκωνε με ευλάβεια πάνω ψηλά, κάνοντας το σταυρό του ήσυχα, κανονικά και με αργή κίνηση.  Ύστερα έμπαινε μέσα στην εκκλησία. Άναβε το κερί του και κούτσα – κούτσα πήγαινε και καθόταν στα μπροστινά καθίσματα.

Εκείνο που μου έκανε κάθε φορά  εντύπωση, ήταν οι έντονες  και ποικιλόμορφες εκφράσεις τού προσώπου του. Πάντοτε η εμφάνιση τού  παράξενου αυτού  οδοιπόρου-επισκέπτη στην εκκλησία, μου δημιουργούσε τον πειρασμό να προσπαθώ να αποκρυπτογραφήσω τις σκέψεις που έκανε κατά τη διάρκεια της θείας λειτουργίας με βάση τις κινήσεις και τις εκφράσεις τού προσώπου του. Εγώ καθόμουνα λίγο πιο πίσω, στην άκρη δεξιά και μπορούσα να έχω πλήρη οπτική εικόνα όλων των μορφασμών και κινήσεών του. Όταν έμπαινε στο ναό και καθόταν στο στασίδι δεν σταματούσε να κοιτάζει με μεγάλη προσοχή τον ιερέα, τους ψαλτάδες και κάθε τόσο έκανε μια κίνηση τού κεφαλιού του μπροστά, προσπαθώντας να ακούσει, να αντιληφθεί και να κατανοήσει τα όσα  έψαλλαν ή διάβαζαν κατά τη διάρκεια της  κυριακάτικης λειτουργίας. Με την εμφάνιση τού ιερέα στην Αγία Πύλη, αμέσως σηκώνονταν με ευλάβεια.  Είναι πολλές οι φορές που τον έβλεπα να περιεργάζεται όλες τις εικόνες τού εικονοστασίου. Ουδέποτε τον είδα να κοιτάζει τους γύρω του ή να πιάνει κουβέντα με τους διπλανούς του. Με το που έπαιρνε τη θέση του στα καθίσματα, ταξίδευε μεταξύ των εικόνων  και των ψαλμών, παρακολουθώντας με προσοχή τις κινήσεις τού ιερέα.

Προσπαθώντας, να ικανοποιήσω την περιέργειά μου ή να ερευνήσω το θέμα που με εντυπωσίαζε,  έμαθα ότι ο γέρο Παναγής, τα δύο τελευταία χρόνια, αναγκάστηκε να φύγει από το χωριό του γιατί δεν μπορούσε να ζει εκεί μόνος και ήλθε στην πόλη για να διαμένει στο σπίτι της θυγατέρας  του. Το νέο σπίτι όπου διαμένει βρίσκεται ανάμεσα στα περβόλια, λίγο πιο πέρα από την παραλία και κάτω χαμηλά, πριν τη μεγάλη ανηφόρα. Στην περιοχή αυτή τα σπίτια είναι αραιά. Πιο πάνω, σε μεγαλύτερο υψόμετρο, ύστερα από μια μεγάλη ανηφόρα, αρχίζει η πυκνοκατοικημένη  περιοχή, εκεί όπου και η ζωή της κωμόπολης. Τα καφενεία, η αγορά και οι εκκλησίες. Η μεγάλη εκκλησία της κοινότητας βρίσκεται λίγο πιο πέρα από το τέλειωμα της ανηφόρας. Εκεί συνηθίζει να έρχεται κάθε Κυριακή, πολύ πρωί, ο γέρο Παναγής για να εκκλησιαστεί. Δεν τον φοβίζουν ούτε οι βροχές, ούτε οι άνεμοι, ούτε οι μεγάλες ζέστες, ούτε βέβαια η μεγάλη και απότομη ανηφόρα.

Πάντα με συγκινούσε ο ζήλος αυτού τού ανθρώπου. Και διερωτόμουνα ποια ήταν εκείνη η μεγάλη δύναμη που τον ωθούσε να υπερβαίνει τις φυσικές του δυνάμεις, να υπερβαίνει τις κλιματολογικές αντιξοότητες και τις τοπογραφικές συνθήκες και να περπατάει κούτσα-κούτσα για να πηγαίνει εκκλησία.  Και μάλιστα έκανε την πεζοπορία του, πολύ πρωί, όταν οι άλλοι κάτοικοι βρισκόντουσαν κρυμμένοι στα κλινοσκεπάσματά τους.

Είναι αλήθεια ότι ο γέρο Παναγής ήταν ένα ξένο στοιχείο στην κοινότητα. Πολλά τα ερωτήματα για αυτούς που δεν τον γνώριζαν.  Ήλθε από το πουθενά για να προσθέσει ακόμη μια γραφικότητα στην κοινότητα; Γιατί να περπατάει κούτσα- κούτσα, με τόσο κόπο, με τόσο ζήλο και με τόση σωματική καταπόνηση; Ήλθε για να διαταράξει την ησυχία των ντόπιων;

Βέβαια θα πρέπει να πούμε ότι κάθε τόσο πολλοί νέοι κάτοικοι προστίθενται στο πληθυσμό των ντόπιων λόγω της μεγάλης αστυφιλίας που παρατηρείται στην επαρχία τα τελευταία χρόνια. Αρχικά οι λογισμοί για τον ξένο οδοιπόρο ήταν πολλοί και διάφοροι. Είπαν ότι τούτος ο ξένος είναι ζητιάνος ή πεινασμένος και έρχεται στην εκκλησία για να παίρνει πολλά τεμάχια αντίδωρου ή κανένα πρόσφορο. Άλλοι είπαν είναι εκκεντρικός και λίγο παλαβιάρης. Κάποιοι είπαν ότι διακατέχεται από μεγάλη αρρωστημένη περιέργεια επειδή κάθε φορά που βρίσκεται κοντά σε άλλους τεντώνει το κεφάλι του προς τα εμπρός για να ακούει καλύτερα το τι λένε. Πράγματι κάποτε, στο τέλος της λειτουργίας, όταν ήμασταν έξω από το ναό,  δυο τρεις άνθρωποι μιλούσαμε για κάποιο θέμα. Τον είδα που πλησίασε, τέντωσε το αυτί του και άκουε σιωπηλά. Σε κάποια στιγμή κάτι ρώτησε αλλά εμείς δεν του δώσαμε σημασία. Έσκυψε το κεφάλι και έφυγε.

Για τον μυστήριο αυτό  άνθρωπο δεν αργάσαμε  να μάθουμε την ιστορία του. Κάτοικος για χρόνια σε ένα μικρό χωριό, στην επαρχία, περνούσε σαν βασιλιάς με τα παιδιά του, τη γυναίκα του και την περιουσία του. Αγρότης το επάγγελμα, ξημεροβραδιαζόταν στα χωράφια που τα πονούσε σαν να ήταν τα ίδια τα παιδιά του.  Αγαπούσε πολύ τα χωράφια γιατί αυτά ήταν η ζήση του και με αυτά μεγάλωσε.  Ο καθαρός αέρας και η εξοχή ήταν η ζωή του.

ptoma34_607_364_577_324Η ζωή όμως έχει πολλά και αναπάντεχα πισωγυρίσματα. Τώρα στα γεράματα, ένα πρωινό, έξω από το αγροτικό του σπίτι, τσακώθηκε άσχημα με τη γυναίκα του και την αδελφή της γυναίκας του. Ο λόγος ήταν για κτηματικές διαφορές. Ο διάβολος έχει πολλά ποδάρια. Ήλθαν και οι τρεις στα χέρια. Στο θυμό του επάνω κτύπησε με το μπαστούνι τη γυναίκα και την κουνιάδα του.  Η γυναίκα του, δυστυχώς, κτυπήθηκε στο κεφάλι. Έπεσε στο έδαφος. Πέθανε. Ιατρική διάγνωση, «κρανιοεγκεφαλική κάκωση». Ακολούθησαν όλες οι νενομισμένες αστυνομικές, νομικές και δικαστικές  διαδικασίες. Η κατηγορία ήταν «φόνος εκ προμελέτης». Ο γέρο Παναγής  όμως αθωώθηκε από το δικαστήριο, λόγω αμφιβολιών στην όλη υπόθεση και επέστρεψε στο σπίτι του. Η απόφαση τού δικαστηρίου μεταξύ άλλων έλεγε: «Στο κατηγορητήριο διαπιστώνονται κενά στα πρωτογενή γεγονότα  και αφήνουν τις κατηγορίες έκθετες, σε απόρριψη.»

imagesΓια την πράξη του  η ανθρώπινη δικαιοσύνη αποφάσισε. Ο κατηγορούμενος δεν θα έπρεπε να φυλακισθεί λόγω μη επαρκών στοιχείων για την πράξη του και αμφιβολιών για την ενοχή του. Η ελευθερία όμως που αποδόθηκε στο γέρο Παναγή δεν στάθηκε ικανή να τον κάνει να ξεχάσει το τραγικό εκείνο περιστατικό και τη θεία δικαιοσύνη, την οποία ίσως προσπαθεί να εξευμενίσει με τις καθημερινές του θυσίες και να γλυκάνει λίγο τη συνείδησή του. Κανείς δεν ξέρει τον προσωπικό του αγώνα. Κανείς δεν ξέρει το πένθος της ψυχής του. Σιωπηλός και αμίλητος σηκώνει το δικό του σταυρό. Η απώλεια μιας ψυχής, με τη δική του εμπλοκή, ίσως να τον καίει σαν σαράκι, μέρα- νύκτα, και να προσπαθεί να γαληνέψει τον εσωτερικό του κόσμο.

Ο ληστής επί του σταυρού, λίγες στιγμές πριν ξεψυχήσει, μετανοώντας  για τις αμαρτίες τού περασμένου του βίου, αποδεχόμενος την προσωπική του τιμωρία, ψέγοντας τον άλλο ληστή για τις βλασφημίες του έναντι του Θεού και αναγνωρίζοντας με δέος την αθωότητα τού  Χριστού, που ήταν ακριβώς δίπλα του -επί του Σταυρού-, του είπε:

«μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία Σου».

Και αμέσως άκουσε τον παρήγορο και βαρυσήμαντο λόγο από τον ίδιο τον Χριστό:

«αμήν λέγω σοι· σήμερον μετ ‘ εμού έση εν τω παραδείσω».

 

(Μέσα από το ευαγγέλιο γνωρίζουμε πολύ καλά την τελευταία συμπεριφορά των δύο ληστών.  Ο ένας βλαστημούσε, ύβριζε τον Χριστό και έλεγε: «εἰ σύ εἶ ὁ Χριστός, σῶσον σεαυτόν καί ἡμᾶς », ενώ ο άλλος επέπληττε τον βλασφημούντα, «οὐ δέ φοβῇ σύ τόν Θεόν, ὅτι ἐν τῷ αὐτῷ κρίματι εἶ; καί ἡμε ῖς μέν δικαίως ( πάσχομεν )· ἄξια γάρ ὧνἔ πραξαμεν ἀπολαμβάνομεν, οὖτος δέ οὐδέν ἄτοπον ἔπραξε». Προς δε τον Ἴησουν έλεγε «μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ Σου». Και άκουσε από Αυτόν τον λόγο:
«ἀμήν λέγω σοι· σήμερον μετ ‘ ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῷ παραδείσῳ».)

 

Posted in Κοινωνικά, Πνευματικά | Σχολιάστε

Πρωινή βροχή

1Αχ αυτή η πρωινή βροχή που πέφτει ετούτη την ώρα, πόσο απαλύνει το ανθρώπινο πνεύμα από τις τοξικότητες της καθημερινότητας που πνίγουν την ηρεμία της ψυχής! Πόσο εξυγιαντικά αφαρπάζουν τη σκέψη από τα χαμηλά και τετριμμένα και την ανεβάζουν σε άλλους κόσμους όπου βασιλεύει η ομορφιά και ο γλυκασμός! Πόσο γρήγορα διαλύει την ομίχλη στα δαιδαλώδη μονοπάτια των σκέψεών μας και πόσο απαλά απλοποιεί τα μυστηριώδη τερτίπια της ζωής σε μικρές κατανοητές ψηφίδες ειρήνης και σε βροχοστιγμές ηρεμίας τού σώματος και του πνεύματος!

Με όλα ετούτα τα ανάποδα, τα ασύστολα και ηχηρά που επισυμβαίνουν αυτή την περίοδο, παλεύουμε εναγωνίως να εξέλθουμε υγιείς και ασφαλείς, με σώας τας φρένας» και να αναπνεύσουμε οξυγόνο ζωής. Τι να πρώτο-σκεφτούμε; Την περιβόητη επιστολή την οποία «διάβασε ή κατάθεσε» ένας  εκ των  Μητροπολιτών στην ιερά Σύνοδο με την οποία σκιαγραφεί μονόπλευρα και επιλεκτικά την επικινδυνότητα επίλυσης του εθνικού μας θέματος, κάτω από τις σημερινές πολιτικές προδιαγραφές; Την αναφορά του ότι ο πρόεδρος υπό την επήρεια τού ποτού επηρεάζεται στις διαπραγματεύσεις; Την μη αντίδραση έστω και ενός μέλους της Ιεράς Συνόδου στον πικρόχολο, άσχημο, άτοπο, αντιδεοντολογικό και αντιχριστιανικό υπαινιγμό; Τη χθεσινή ξαφνική επίσκεψη στην οικία μου, κουστουμαρισμένων μελών του Ιεχωβά, με τις γνωστές μαύρες τσάντες ανά χείρας, για να «μοιραστούμε», τάχατες,  μαζί,  «το πνεύμα των Χριστουγέννων», ή την απαισιόδοξη πολιτική εγκύκλιο τού αρχιεπισκόπου στις εκκλησίες, ανήμερα των Χριστουγέννων, κατά τα άλλα ημέρα του Θεού και της Αγάπης;

3Τι να πρώτο-σκεφτούμε; Τις αειφόρες εφευρετικές αντιπολιτευτικές παρεμβάσεις και στείρες αντιδράσεις των κομμάτων, τού «ενδιάμεσου χώρου», στις προσπάθειες για επίλυση του εθνικού μας προβλήματος; Τα εγκληματικά και απάνθρωπα κτυπήματα μελών του ΙΣΙΣ; Την παγκόσμια άνοδο των δεικτών της οικονομίας; Την αύξηση του προσφυγικού προβλήματος σε γειτονικές μας χώρες, όπου ο πόλεμος καταστρέφει τα πάντα, κτίσματα, πόλεις, ανθρώπους, συνειδήσεις και εμείς εξερχόμαστε πανευτυχείς της οικονομικής κρίσης;

2Μόνο μια πρωινή βροχή μπορεί να μετατοπίσει τις σκέψεις μας από τα πιο πάνω, έστω και προσωρινά, για να μπορέσουμε να νιώσουμε λίγη ξεκούραση και λίγο αναπαμό, στο πικρόχολο διάβα ετούτο της ζωής μας.

 

 

Αχ αυτή η πρωινή βροχή που πέφτει ετούτη την ώρα, πόσο απαλύνει το ανθρώπινο πνεύμα από τις τοξικότητες της καθημερινότητας!

Posted in Καθημερινά, Περιβαλλοντικά | Σχολιάστε

Κάρτα επιβίβασης με προτεραιότητα

ok2« Παρακαλούνται οι επιβάτες της πτήσης FR1300 προς Αθήνα να προχωρήσουν προς τη θύρα εξόδου 71… .» Ακούστηκε από τα μεγάφωνα τού αεροδρομίου.

Προχωρήσαμε και οι τέσσερεις προς την έξοδο 71 και πήραμε τη σειρά μας στη μεγάλη γραμμή που σχηματίστηκε τόσο γρήγορα. Περιμέναμε και εμείς ακίνητοι, όπως όλοι, την αεροσυνοδό, που διερχόταν μπροστά από όλους, κάνοντας τον πρώτο νενομισμένο έλεγχο των δελτίων επιβίβασης.  Σε μερικά λεπτά ήλθε δίπλα μας και εμείς, ένας- ένας , της δώσαμε τα δελτία επιβίβασης.

« Είστε σε προτεραιότητα και οι τέσσερις.  Περάστε, παρακαλώ, μπροστά,  στο διπλανό χώρο, να, εκεί μπροστά», μας είπε ευγενικά με ένα πλατύ χαμόγελο.

Ξεχωρίσαμε από τη μεγάλη γραμμή και κατευθυνθήκαμε στο διπλανό χώρο, «χώρος προτεραιότητας», όπου εκεί δεν υπήρχε κανείς άλλος. Ξαφνικά όλα τα βλέμματα των επιβατών στράφηκαν προς εμάς με τόση διεισδυτική έκφραση που ένιωθες πολύ έντονα την άσχημη εικόνα που σχημάτισαν για εμάς. Από μέσα τους ίσως έλεγαν:

«Κατάλαβες κύριε μου, άλλοι δεν έχουν να φάνε και αυτοί πληρώνουν περισσότερα χρήματα για να πηγαίνουν, τάχατες, ως επίσημοι, ξεχωριστά και μπροστά από εμάς.»

«Ποιοι είναι αυτοί, κύριε, που μας κάνουν το μεγάλο;»

«Τους κομπλεξικούς…,  θέλουν να δείξουν ότι κρατούν περισσότερα χρήματα, σάμπως και εμείς δεν μπορούσαμε να ταξιδεύσουμε με προτεραιότητα… .»

Και οι επιβάτες ήταν πολλοί. Το αεροπλάνο ήταν γεμάτο. Σταθήκαμε και οι τέσσερις ξεχωριστά από τους άλλους, κοντά στην έξοδο, όσο πιο διακριτικά γινόταν και περιμέναμε να ανοίξει η θύρα για να μας συνοδεύσει η αρμόδιος αεροσυνοδός,  πρώτα εμάς τους τέσσερις προς το αεροπλάνο και μετά όλους τους άλλους.

Είναι γεγονός ότι ήταν η πρώτη φορά που τύγχανα τέτοιας επίσημης μεταχείρισης. Η σύμπτωση ήταν ότι από όλους τους επιβάτες, που θα ταξιδεύαμε προς την Αθήνα, μόνο εμείς οι τέσσερις θα είχαμε προνομιακή μεταχείριση και προτεραιότητα στην επιβίβαση.

ok-2Τελικά άνοιξε η θύρα για εμάς τους τέσσερις και με τη συνοδεία της αεροσυνοδού  προχωρήσαμε, περπατώντας πρώτοι προς τον καλυμμένο, ενδιάμεσο χώρο, εντός τού αεροδρομίου.  Πίσω μας  δεκάδες βλέμματα μάς παρακολουθούσαν να ανοίξουμε τα βήματα μας για να έλθει και η δική τους σειρά για να μετακινηθούν προς τον καλυμμένο, εντός του αεροδρομίου, χώρο. Τελικά και μετά από διαδρομή εκατό πενήντα περίπου μέτρων φθάσαμε στον ενδιάμεσο χώρο και η αεροσυνοδός μάς υπέδειξε, πάντα με ευγενικό τρόπο, να καθίσουμε σε ξεχωριστό χώρο, από τους υπόλοιπους επιβάτες. (Εδώ υπήρχαν και μερικά καθίσματα). Καθίσαμε.

Και εδώ τα βλέμματα όλων, είτε κατευθείαν, είτε πλαγίως, μας κοίταζαν συνοφρυωμένοι με απέχθεια, κλείνοντας το μάτι ο ένας στον άλλο, με γκριμάτσες και με ένα είδος απαξίωσης, κάτι που νιώθει κάποιος όταν νομίζει ότι τον σνομπάρουν. Για μια στιγμή κοίταξα κατευθείαν σε κάποιο κύριο, πολύ εμφανίσιμο και καλοντυμένο, αυτόν που εδώ και πολύ ώρα είχα επισημάνει να μας κοιτάζει επισταμένως και επιμόνως και πρόσεξα ότι στο βλέμμα του είχε  κάποια εχθρότητα  ή καλύτερα θολούρα και απαξίωση.

okΤελικά άνοιξε και η δεύτερη υπαίθρια έξοδος και η ίδια αεροσυνοδός, μας συνόδευσε πρώτους εμάς προς τις σκάλες τού αεροπλάνου. Εκεί μάς άφησε μόνους να ανεβούμε τις σκάλες και να προχωρήσουμε προς τις θέσεις μας. Μερικοί όμως, από τη δεύτερη μεγάλη ομάδα, έτρεξαν με όλη τη δύναμη που είχαν και μέχρι να βγούμε εμείς τις σκάλες, μας προσπέρασαν και κάθισαν στις θέσεις τους πρώτοι, με ένα πλατύ χαμόγελο ικανοποίησης.

Όλοι εκείνοι οι επιβάτες τόση ώρα που είμαστε στη γραμμή προς την έξοδο 71 και μετέπειτα κατά την πορεία μας τόσο προς τον περιφραγμένο υπαίθριο χώρο όσο και εντός του αεροπλάνου, μας διερευνούσαν διεξοδικά και επισταμένα. Ένα πράγμα δεν πρόσεξαν. Ότι ήμασταν συνεσταλμένοι και φορούσαμε όλοι και οι τέσσερις ενδύματα μαύρα. Πηγαίναμε σε κηδεία συγγενικού και προσφιλούς μας προσώπου, νεαρής ηλικίας, που θα γινόταν την ίδια μέρα. Ο θάνατος ήταν ξαφνικός και δυστυχώς δεν μπορούσαμε να βρούμε εισιτήρια κανονικά, χαμηλού κόστους και σύμφωνα με τα βαλάντιά μας. Αναγκαστήκαμε τότε να βγάλουμε εισιτήρια ακριβά, πληρώνοντας ένα υπέρογκο ποσό, για να μπορέσουμε να παρευρεθούμε έγκαιρα στην κηδεία τού αγαπημένου μας προσώπου. Δεν προσέξαμε ούτε γνωρίζαμε περί προτεραιότητας, κλπ, μια και την ηλεκτρονική έκδοση των εισιτηρίων ανέλαβε άλλος, δικός μας  άνθρωπος.

Όταν κατεβήκαμε από το αεροπλάνο και πηγαίναμε βιαστικά προς τα σημεία ελέγχου, στο αεροδρόμιο, στην Αθήνα, μόνο μια σεβάσμια γριούλα, με όλη τη σοφία που της έδωσε η ζωή, παραμέρισε με κατανόηση, και μας είπε χαμηλόφωνα:

«Περάστε παιδιά εσείς πρώτοι, γιατί φαίνεται ότι έχετε πένθος, να προλάβετε για εκείνο που πηγαίνετε…»  

Δεν κατακρίνω ούτε κατηγορώ τους επιβάτες αυτούς που ίσως  έπλασαν μέσα τους μια ψευδεπίγραφη λανθασμένη ιστορία γύρω από τα πρόσωπά μας. Κατανοώ τις σκέψεις τους. Και εγώ προσωπικά πολλές φορές συλλαμβάνω τον εαυτό μου να κάνει τις ίδιες ακριβώς σκέψεις όταν ταξιδεύω ή όταν αντιμετωπίζω κάποιες άλλες παρόμοιες περιπτώσεις. Θα έλεγα λοιπόν πρώτα στον εαυτό μου και ύστερα σε όλους αυτούς που βιάστηκαν να βγάλουν εσφαλμένα συμπεράσματα:

«Μη κρίνετε κατ’ όψιν, αλλά την δικαίαν κρίσιν κρίνατε», (Ιω. 7,24), δηλαδή «μην κρίνετε επιφανειακά, αλλά τη δίκαιη κρίση να κρίνετε». Δεν ξέρεις κάτω από ποίες συνθήκες συμπεριφέρεται κάποιος. Πολλές φορές «τα φαινόμενα απατούν». Τα όποια συμπεράσματα βγάλεις, ίσως θα είναι λανθασμένα,  αν δεν γνωρίζεις σε βάθος όλα τα γεγονότα, γύρω από κάποιες ανθρώπινες συμπεριφορές ή ενέργειες.

Καλή Χρονιά, λοιπόν, με περισσότερη προσπάθεια για ανοχή και κατανόηση στις όποιες καλοπροαίρετες συμπεριφορές και προβλήματα παρουσιάζουν οι συνάνθρωποί μας.

Posted in Καθημερινά, Ταξιδιωτικά - περιηγητικά | Σχολιάστε